Ik heb een god nodig…

Ik geloof niet. Althans, niet in de God die de katholieke kerk mij tracht in te lepelen. Noch rijstpap, noch gouden bestek kunnen mij aflaten, excuseer, omkopen. Als u mij nu durft vragen waarom, blijkt hieruit uw smadelijke desinteresse in geschiedenis. Persoonlijk vind ik de katholieke kerk één van de meest hypocriete instellingen die God ooit op de aarde neer heeft gepland. Als dat geen sterk statement is om uw aandacht vast te houden! Wat het probleem van deze middeleeuwse multinational van formaat is? Het is, net als communisme, een bedrijf voor en door mensen, en mensen zijn nu eenmaal hypocriet. U ook. Ik ook.

Ik dwaal af.

Het al dan niet bestaan van één of andere godheid laat ik liever in het midden. En wel om de volgende reden: ik heb er een nodig, wanhopig. In de diepste krochten van mijn ziel wordt erom gesmeekt. Het maakt niet uit wie: Zeus, God, Allah, Vishnu, Odin, Toetatis, Nefertiti, Jahwe, Quetzalcoatl, Neptunus, Michael Jackson… Ok ik lieg, ik geef toe dat ik een lichte voorkeur heb voor Venus, dat wel. Haar kwaliteiten laten geen man koud.

Mijn problemen in dit leven overstijgen het rationele. Ik word getergd door een dilemma dat mij mentaal verslindt. Transcendente tormenten. Ze beheersen mijn dromen en rijten mijn geest aan flarden. Pure kwelling. Verscheurd blijf ik achter. Ik zoek antwoorden, maar ik vind er geen, waar ik ook zoek. Nergens, maar dan ook nergens, vind ik een oplossing voor deze bovennatuurlijke marteling. Niets in de Bijbel. Niet één verhelderende hiëroglief. Zelfs de wetenschap spreekt zichzelf tegen. Al wat ik wil is een bliksemschicht, een donderscheet of een stenen tablet met een heilige repliek. Ik smeek U om antwoord, oh nobele bewoner des hemels, Gij die de vrouw zo mooi hebt gemaakt en deze maatschappij zo consumptiegericht: Moet ik een Eizoscherm kopen of een Imac?