Gastronomisch avontuur!

Ik zou bij deze graag een gigantisch vooroordeel de wereld uit helpen door het volgende te zeggen: Zonen van restauranthouders koken niet, ze eten! Menigmaal in mijn jonge leven werd mijn negatieve antwoord op de vraag of ik kan koken met enige verbazing ontvangen. Is dat dan zo vreemd? Wel, voor mij in ieder geval niet. Wanneer ik tijdens mijn adolescente jaren honger had ging ik subtiel naast de kok staan in de keuken van het restaurant. Met glanzende puppyoogjes toonde ik telkens weer mijn schijnbaar oprechte interesse in zijn kunnen. Hij had me echter door, altijd. “Honger jongen?” Eén glimlach volstond om zijn vraag te beantwoorden. Ik kan me ook wel inbeelden dat hij direct veronderstelde dat de toen mollige jongen naast hem geen ander doel had dan schooien om maaginhoud. Ik zou die momenten eigenlijk bijna een ritueel durven noemen. Als deze ritus tot een goed einde was gebracht, en ik kwijlend mijn doel bereikt had, werden er in de meerderheid van de gevallen kroketjes gefrituurd. Vervolgens werd er een mals stuk varkenshaasje uit de koeling genomen en in een sudderende pan met gouden boter gelegd. Ten slotte overgoot de kok dit alles met een romige graanmosterdsaus. Maar, het moet gezegd, wat ik zelf kon doen deed ik zelf. Drie meter van de vuren verwijderd nam ik een bord en versierde ik dit rijkelijk met garnituur: lekkere groentjes. Die zes meter heen en terug naar de kok namen dan ook de helft van mijn dagelijkse hoeveelheid lichaamsbeweging in beslag. Zeg nu zelf, als u kan kiezen tussen zelf koken of glimlachen naar een kok en een overheerlijke maaltijd voorgeschoteld krijgen, wat kiest u dan? Dat dacht ik al. Dank u voor het begrip trouwens.

Bijgevolg werd ik helemaal aan mijn lot overgelaten toen ik op kot ging. Ik kon een omelet bakken ja, dat kon ik. Beetje bij beetje word ik nu dus gedwongen zelf dingen klaar te maken. Ik kan u garanderen, ik start werkelijk van nul. Gaarne had ik jullie dan ook uitgenodigd om samen met mij op kookavontuur te gaan! Zo heb ik gisteren bijvoorbeeld voor de eerste keer in mijn leven spaghetti bolognese gemaakt. Hoor ik daar gegniffel?! Ik mag hopen van niet! Ik was werkelijk verbaasd toen ik vanmorgen wakker werd en mijn eerste ademteugen naar binnen werkte , om vervolgens vast te stellen dat ik nog leefde!

Ik heb namelijk aan diezelfde kok, nu de eigenaar, een simpel receptje voor spaghetti bolognese gevraagd, rekening houdend met mijn gebrek aan expertise. Ik draag dit recept dan ook op aan alle zielen die pas leren koken.

Ingrediënten:

• 300g gehakt
• 2 gesnipperde uien
• 1 grote/ 2 kleinere fijngesneden wortels
• 2 blikken van 400g: geconcasseerde tomaat/ gepelde tomaten in blokjes
• Kruiden: oregano, provençaalse kruiden, peper, zout, tabasco, spaghettikruiden, look, kippenbouillon
• Eventueel: paprika, champignons, etc.

Bereidingswijze:

• Snij de uien. Ondanks alle sentimentaliteit die twee simpele uien bij uzelf kunnen oproepen zet u toch door, het moet. Als het toch te moeilijk wordt herhaalt u luidop volgende woorden: “Zonder uien geen spaghetti, zonder uien geen  gerecht!” Daarna mogen de arme wortelen (schijfjes of halve schijfjes) en één à twee teentjes look in stukjes gesneden worden.
• Verwarm een pan op een hoog vuur en voorzie deze van boter. Gooi vervolgens het gehakt in de pan en plet dit voortdurend met een vork terwijl het bakt. U mag hier alle sinds vanmorgen reeds vergaarde agressie in verwerken, zolang het gehakt maar geplet wordt. Het verschil proeft u toch niet.
• Neem daarna een kookpot en doe het gehakt erin.
• Smelt vervolgens opnieuw boter in dezelfde, nu lege, pan en stoof de ui- en wortelstukjes op een laag vuur aan tot ze gaar zijn. Wanneer de uien en wortelen beginnen te garen mogen de stukjes look er ook bij gemengd worden.
• Dit gare groentengeheel gaat bij het gehakt in de pot. Mik daarna een blokje kippenbouillon in deze pot en meng het geheel een beetje. Ook de twee blikken gepelde tomaten mogen nu mee in de kookpot, als ze braaf geweest zijn.
• Ten slotte mogen alle vermelde kruiden naar eigen smaak aan het geheel toegevoegd worden. Bij onzekerheid is volgende therapie aan te raden: met kleine hoeveelheden beginnen en telkens opnieuw proeven tot u zeker bent.
• Laat dit alles sudderen op een laag vuur terwijl de pasta kookt (met een beetje zout en olijfolie in het water).
• Klaar! Afgieten die pieten en in een bord overladen met de saus en geraspte kaas, bvb Emmental.
• Smakelijk!

Het was lekker én ik leef nog, wat wil een beginnende kok nog meer? Niets.