Logboek

Ik ben gestrand in een eindeloos tranendal, op de rand van krankzinnigheid. Isolement doet rare dingen met een mens. Verwilderd, zo zou je mij nu kunnen noemen. Mijn baard oogt telkens barbaarser en mijn haar begint stilaan een eigen woest bestaan te leiden. En dan zwijg ik nog over mijn huid, droog, getergd, schilferend. Ik vervloek de dag dat het lot mij hier bracht, deze levenloze plek. Mijn thuis is nu een donker hol. Ik bewaar er al wat mij rest van bezittingen en het beschermt mij tegen de barre elementen. Blootsvoets dool ik er rond. Gelukkig besluit de zon het af en toe te verlichten, wanneer haar meedogenloze aard dat wil, en heb ik kaarsen. Ik leef van zoetigheden die ik in mijn omgeving vind en hier en daar wat vlees. Ik heb zelfs vlakbij, zo wil het geluk, een zoetwaterbron ter beschikking. Wat het sanitair betreft raken mijn voorraden echter langzaam maar zeker uitgeput. Waar enkele rondslingerende servetten in andere omstandigheden gediend zouden hebben om mijn mond schoon te vegen, dienen ze nu een ander, minder nobel, doel. Hoe het ook zij, fysiek beschik ik nog over enige luxe. Het is dat andere aspect, het mentale, dat mij uitzinnig maakt. Ik zie geen mens. Ik verveel me dood. Er rest mij niets anders dan mijn tijd te verdoen met zinloos de oneindigheid in te turen, denkend aan betere tijden, en de enkele manuscripten waarover ik beschik te bestuderen. Zolang mijn horloge het houdt smeek ik haar sneller te tikken, verzoek ik de tijd mij te helpen. Ze luistert echter niet, alsof ze niet hoort wat ik zeg. Bij nader inzien is tijd hier eigenlijk niet belangrijk, ik ben mijn besef op dat vlak toch al lang verloren. Gissen naar de dagen doe ik ook niet meer. Elke dag is identiek aan de vorigen. Ik vraag mij af wanneer… Momentje, er klopt iemand op mijn kotdeur…