Dag Dromelingen

Daar zat ik dan, aan mijn bureau. De uren slopen heimelijk voorbij. Het duurde even voor ik doorhad dat buiten de eerste vlokken neerdwarrelden. Ondanks het feit dat het feeërieke fenomeen mij doorgaans wel wist te bekoren, was dat deze keer niet het geval. Mijn hoofd zat vol termen, definities en belangrijke data, er was gewoonweg geen plaats voor sneeuw. Een poging om met een diepe zucht het raam voor mijn neus te bewasemen draaide ook op niets uit. Ik probeerde niet naar mijn bureaublad te turen. Ik was er namelijk van overtuigd dat de syllabus die onder mijn handpalmen rustte mij flagrant aan het uitlachen was in de wetenschap dat ik hem niet zomaar uit het raam kon slingeren. Daar had ik nochtans zin in, veel zin. Ik zag een prachtige Olympische worp voor ogen, net voorbij de boom op het plein. Toen pas viel het mij op hoe rustig het buiten was, hoe maagdelijk wit het landschap. Zelfs de boom had een winterjas gekregen. De duif op één van zijn takken echter niet. Net toen ik medelijden kreeg met het diertje leek hij, of zij, naar mij te knipogen.

Er verscheen even een glimlach op mijn gezicht terwijl ik mezelf een levendige verbeelding toewees. Het weer werkte hypnotiserend. Net toen ik bijna wegdoezelde leek de duif wel naar mij te wuiven. Sterker nog, het leek zelfs of het vogeltje met zijn vleugel gebaarde het te vergezellen op de tak. Gelukkig was ik nog voldoende bij bewustzijn om het vermoeden te koesteren dat ik ijlde. Het mocht echter niet baten. Even later begon zelfs de boom mij aan te manen om naar buiten te komen. Mijn mond viel open. Mijn hersenen lachten mijn ogen vierkant uit. Ze konden het echter niet helpen, ze zagen wat ze zagen.

Veel tijd voor verwondering was er niet. Plots zwaaide de boom één van zijn grootste takken in mijn richting. De stronk penetreerde mijn ruit, nam me vast, en sleurde mij meedogenloos mee naar buiten. Daar hing ik dan, ter hoogte van de duif. “Even pauze kanjer, je hebt het verdiend.” Dit was werkelijk de druppel: een sprekende duif. Ik wou een conversatie beginnen met de vogel, mentaal was ik die dag blijkbaar toch al labiel, maar ik voelde dat de boom zijn krachten bundelde om de zwaartekracht te tarten. En dat deed hij ook. Voor ik ook maar één woord kon uitbrengen lanceerde de kolos mij het luchtruim in.

Wordt vervolgd…