Culinair Klaarkomen

Ik predik gastronomie. Mijn geloofsbelijdenis is een spijsvertedering. Mijn smaakpapillen zijn zondaars, ’s werelds grootste hedonisten. Mijn tempel is een tafel, de eredienst tafelen. Er bestaan voor mij weinig heiligere momenten dan het beproeven van bereidingen en het smaken van brouwsels, vergezeld van een vleugje dierbaren.

We staan vaak niet stil bij de kracht van de tafel: Aan deze simpele vierpoter worden de meest bijzondere dingen gezegd en gesprekken gevoerd. Er wordt lief en leed gedeeld, humor gezaaid en geluk geoogst. De lekkerste gerechten en dranken worden aan tafel geconsumeerd. Wat een heerlijke plek, of ze nu thuis staat of op restaurant, een oase van gelukzaligheid.

De combinatie van deze gezelligheid en heerlijke eetcultuur bezorgt ons puur genot. Deze wereld schenkt ons een enorme diversiteit aan geuren en smaken die in een nog grotere diversheid aan combinaties te ontdekken valt, zowel bereidend als degusterend.

Geef mij maar een lekker glaasje wijn, geef mij maar een gezellig dinertje thuis, op uitnodiging, of op restaurant. Tijdens de paasvakantie (7 april) zijn we in beperkt gezelschap naar het heiligdom der heiligdommen getrokken om onze Bourgondische levensstijlen bot te vieren. We brachten namelijk een bezoek aan de keizer van de goede smaak, Sergio Herman, in zijn royaal degustatiepaleis: Oud Sluis.

Ons gezelschap werd allereerst hartelijk ontvangen en een gezellige tafel toegewezen in het sfeervolle zwart-wit ingerichte decor. Vervolgens vingen we de unieke belevenis aan met een aperitiefje. Sergio Herman kwam alle klanten persoonlijk begroeten en liet zich van zijn charmantste kant zien. Een reeks heerlijke amuses liet niet lang op zich wachten. We verkenden nooit geziene ingrediënten en smaken. De ene amuse volgde de andere op in een niet aflatende zinnenprikkelende aromadans.

Vervolgens werden de hoofdgerechten geserveerd. Ieder gerecht werd vergezeld van een aangepaste wijn. Toen ik een slok nam van de eerste wijn sloeg mijn beoordelingsvermogen tilt. De godendrank die mijn tong verzwolg was ongetwijfeld de lekkerste wijn die ik ooit had gedronken. Dit oordeel was echter geen lang leven beschoren en werd dadelijk door de tweede wijn in de kiem gesmoord. De productkwaliteit werd meteen duidelijk: wereldtop.

Het menu (datgene wat na de oneindigheid aan amuses en voor de koffiehapjesstroom aan bod komt)  zag er letterlijk als volgt uit:

langoustine

inktvis ravioli, salade-zeekool-komkommer.

puntradijs, postelijn vinaigrette en créme crue.

coquille

hoppescheuten, jonge rauwe bloemkool,

biergelei en vinaigrette van morilles.

zeeuwse kreeft

salade van jonge spinazie, bleekselderij en groene appel,

kiemzaadjes en reblochonmelk.

krab

groene asperges uit “pertuis”, emulsie van rucola,

gumbavaricotta en coulis van krab met verveine.

anjou duif

geroosterd met hazelnoot, schorseneer,

gnocchi met ganzelever, zilveruitjes en jus van duif.

assortiment van onze kazen

of

desserts

chocolat bar, pinda, karamel en pinda.

“ricefields” melk en passievrucht.

my favorite citrus 2010.

Ik heb geen woorden voor het meesterschap van deze chef, die zijn drie sterren ongetwijfeld verdiend heeft. Wat ik geproefd heb had ik nog nooit geproefd. Het leek steeds belachelijker om bij iedere gang spontaan “amai dit is ook lekker seg” te mompelen. Nooit zag er een groter understatement het daglicht. Zelfs het brood, dat telkens het op was vervangen werd, was onweerstaanbaar. Ondanks de waarschuwingen van mijn tafelgenoten dat er nog veel zou volgen bleef ik ervan eten. Ieder gerecht was een schilderij, iedere couvert was kunst, te mooi om op te eten. De presentatie maakte de smaak waar en vice versa. Wat een smaak… Wat een smaken… De smaak die de woorden wegnam. Het was opvallend stil aan de glimlachrijke tafel. We kwamen, we zagen, we genoten.

De overrompelende wijnen deel ik ook gaarne even mee:

Te Muna Road Sauvignon Blanc, Craggy Range, Martinborough, 2008

Vieilles Vignes Eparses, Domaine de Belliviere, Coteaux du Loire, 2004

Cuvee Roucaillat, Comberousse Paul Reder Vigneron, Coteaux du Languedoc, 2007

Director’s Cut Chardonnay, Francis Ford Coppola, Russian River Valley, 2007

Meandro, Quinta Vale de Meao, Douro, 2007

Rivesaltes Hors d’Age 1978

Late Harvest Tokaji, Patricius, Hongarije, 2003

Deze waren zo ongelooflijk lekker dat ik per se van ieder glas de bodem wou zien voor men ook maar een druppel kon vervangen met de volgende heerlijkheid. Dit eiste echter zijn tol. Ik was nog nooit in mijn leven dronken geweest, maar ik moet toegeven dat mijn bewustzijn na het wijnenballet op z’n minst beneveld was. Ik haalde het sanitair nog net in rechte lijn.

We waren de laatste klanten die het restaurant verlieten: genietend, voldaan, beneveld, gelukkig, overrompeld, verrast, nagenietend, verzadigd, nostalgisch, glimlachend, dromerig, hemels… Culinair klaargekomen…