Overdag, echter, was het een doorsnee lege kamer. Van zodra hij de deur sloot en zich naar zijn werk sleepte kon ze namelijk eender wie toebehoren. Neutraal, uitnodigend, klaar voor eender welke sfeer. ‘s Ochtends goot hij zijn hoofd vol cafeïne tot zijn ogen overliepen en het daglicht binnenstroomde. Gelukkig was zijn bestemming niet ver. Gelukkig. Aangekomen groette hij iedereen die hij – jammer genoeg – tegen het logge lijf liep met iets dat beschouwd kon worden als een vage glimlach. Weinig mensenkennis op de werkvloer. Neergeploft begon zijn favoriete moment van de dag: het staren. Van zodra hij neerzat staarde hij, naar zijn handen, naar zijn balpen, naar zijn handen die de balpen grepen, naar het papier, de paperassen, naar de letters op het papier, zwart badend in wit, naar de letters die hij zelf op het papier schreef. Stelselmatig vulde zijn brein zich met gestaar. Gelukkig was zijn hoofd vol op het werk. Gelukkig. Telkens weer was hij het die als laatste de ruimte verliet, telkens weer werd hij grimmig als de dag ten einde liep, telkens weer was hij teleurgesteld dat zijn hoofd niet barstte. “Workaholic”, fluisterde men dan tegen elkaar. Weinig mensenkennis op de werkvloer.

Hij wou niet naar huis, stenen zonder ziel. Het avondmaal kon hij nog verdragen, het wassen, het strijken, het kuisen. Vol. Van zodra zijn maag echter gevuld was begon zijn hoofd zich te ledigen. Ruimte om te denken, zijn grote vrees. Ruimte voor de schimmen van het verleden. Het verleden: fotokaders weggemoffeld in schuiven, wegkwijnende herinneringen in gemeden kamers, leven. Pijn. Kon zijn hoofd niet gewoon vol blijven? Of barsten? Het avondlicht bracht rillende schuiven en klapperende slaapkamerdeuren met zich mee. Iedere nacht stierf hij net dat beetje meer, tot de lachende maan aangaf dat zijn hart volledig in duisternis gehuld was. Een emotieloos stuk pompend vlees dat zijn lichaam dwong om door te gaan. Vloed in zijn lichaam. Eb en vloed in zijn hoofd.

Ze roken het, de afmatting, de levensmoeheid, de stank der uitputting. Zonder neus roken ze het. Toen de geur eindelijk verdween kropen ze uit de schaduw. Apathie was hun voedingsbodem. Ze verzadigden zijn kamer, iedere lichaamsopening die hij rijk was, zijn ziel. Ze fluisterden in zijn darmen. Zelfs de kamers die hij niet meer durfde betreden bevolkten zij, daar waar het monster, het verleden, in alle hevigheid woedde. Hij vreesde hen niet – dat kon hij niet meer – en gaf zich over aan hen. Stemmen in en rond hem. Vaag en voortdurend. Vluchtige fluisteringen, echo’s in de duisternis.

Spoedig zouden ze hem de schoonheid van al dat is tonen. Schoonheid. Een verbannen woord. Hartsteek. Hij luisterde gretig, snakkend naar het schone, terwijl ze hem beloften inlepelden. Ze zouden hem de poort tonen naar het mooie. Wie had durven denken dat hij dit ooit nog terug zou vinden in zijn leven. Het had geen betekenis meer. Hij begon te dromen, zelfs overdag, vergat te staren. Geen lange dagen meer op het werk, weg koffie, een échte glimlach. Zwevend zag hij zichzelf het heelal verkennen, andere dimensies. Weg van hier. Weg van deze ondankbare aardkloot. Tussen de sterren. Op naar een betere wereld. Zou hij? Nee. Zou het kunnen? Liefde? Liefde. Hartsteek. Tranen vertroebelden de letters die in een recent verleden zijn hoofd vulden. Zwart badend in wit werd grijs. Tranen, tranen, tranen. Liefde. Hij werd  plots verzwolgen door een meedogenloze ongeduldigheid. Liefde…

“Wanneer?”, vroeg hij hen radeloos, wetende dat het antwoord wederom spoedig zou zijn. “Spoedig.” Weldra, binnenkort, aanstonds. Woedend werd hij van ongeduld, maar hij hield zich in uit vrees dat zij alsnog van gedachte zouden veranderen. De dagen verstreken terwijl hij al lang aan het zweven had moeten zijn. Ze hadden een eigen tempo, een tergend traag tijdsbesef. Expressie kenden ze niet. Kijken in hun ogen was verdrinken in oneindigheid. Hij had er het raden naar. Onverschillig bleven ze terugkomen, iedere nacht. Tot hij het niet meer uithield. Tot hij niet meer naar zijn werk ging. Hij at niet meer. Dronk niet meer. Kwijnde weg. Koppig wachtte hij. En wachtte hij. En wachtte hij. Dag in. Dag uit.

Op een gegeven moment ontvlamde hij van woede. Hij explodeerde in hun bijzijn. Alles om zich heen vernietigde hij, scheurde hij aan stukken. De sofa waar hij op sliep. Stoelen. Tafels. Lampen. Gordijnen. Alles. Hij brulde de longen uit zijn lijf. Het speeksel liep langs zijn opgeblazen kaken. Verbolgen opende hij het enige raam. “Eruit! Allemaal! Ga een ander voor de gek houden met jullie schoonheid! Met jullie wrede hoop en valse beloften! Ik heb er genoeg van! Waar is die vervloekte poort van jullie?!” Zijn woorden waren nog niet koud of er droop een lichtstraal binnen. Hij werd verblind. Toen hij het licht belemmerde met zijn handen zag hij plots dat zijn gezellen allen een lange nagel in dezelfde richting hielden. Het raam. Natuurlijk. Dat hij daar niet eerder aan gedacht had. De lachende maan. De sterren. Het raam. Vragend keek hij hen aan. Ze knikten. Overmeesterd door ongeduld waggelde hij naar zijn bureautafel. Hij viel, stond op, beklom de stoel. Nog net kon hij zijn been boven de tafel hijsen, nog net bereikte hij de vensterbank. Daar stond hij dan, gekluisterd aan een muur, enkele verdiepingen hoog. Toen hij zichzelf oprichtte zag hij twee schimmen voor zich, badend in het schaarse licht van een nakende dageraad. De sterren en de maan heersten nog steeds over het hemelgewelf. Hij kneep zijn ogen dicht om de prille schijn te trotseren. Deze vulden zich dadelijk met tranen toen hij de naderende gedaanten herkende. Zijn lijf trilde. Zijn lip rilde. Liefde. De schoonheid van al dat is.

Het meisje. Ze had zijn mond en glimlach. De vrouw ernaast. Het meisje had haar ogen. Hand in hand. Ze glimlachten, net als de maan. Hij reikte hen beiden de hand. Hij huilde zo hard dat het pijn deed. Zijn hart bonsde. Hij leefde. Het meisje wees in zijn richting, trok haar moeder met zich mee. Ze volgde. Dichter en dichter kwamen ze. Het licht werd intenser. En intenser. En intenser. Net toen hij verdwaasd een stap naar voren trad, de lucht in, vol emotie, zwevend, besefte hij het. Ook het licht kwam dichter, en dichter. De wagen had hen niet gezien destijds. Dit was een herinnering.

Zijn gelaatsuitdrukking getuigde van afkeer toen de ondankbare aardkloot hem naar beneden trok, zwevend door het luchtruim, naar een andere wereld. Het is onduidelijk of de belofte werd gehouden. De kamer was leeg, geen getuigen. Feit is dat hij rustend op het voetpad werd aangetroffen met een glimlach op het gezicht. De volgende dag berichtte de krant over de schoonheid van al dat is.

Ik had enkele dagen geleden het genoegen om de avant-première van ‘Captain America: The First Avenger’ bij te wonen. Tot mijn eigen verbazing gebruik ik hier bewust en geheel onverwacht het woord ‘genoegen’. Ik en actiefilms, wij hebben niet zo heel veel gemeen ziet u. Wanneer testosteron en wapens elkaar ontmoeten ben ik daar in de bioscoop meestal geen kroongetuige van. Ik hoef u dus ook niet te vertellen dat mijn verwachtingen niet erg hoog gespannen waren. De titel alleen al leek een arrogant patriottistische met breinloze schietpartijen doorspekte lofzang op Amerika te suggereren. Gelukkig kreeg ik iets voorgeschoteld dat na afloop veel subtieler en onderhoudender bleek zonder dat het de zogenaamde charmes van het genre ook maar enigszins verloochende.

Steve Rogers (Chris Evans), een jongeman uit Brooklyn, is vastberaden om zijn land te verdedigen. De Verenigde Staten van Amerika zijn inmiddels ten prooi gevallen aan de monsterlijke klauwen van de Tweede Wereldoorlog.  Terwijl er bloed vloeit aan het front slaagt Steve er maar niet in om toegelaten te worden tot het Amerikaanse leger. Gefrustreerd tracht hij tot vijfmaal toe met frauduleuze papieren de medische keuring te doorstaan in verscheidene Amerikaanse steden, vergeefs. Net wanneer iedereen het bleke schrale ventje met astma de rug toegekeerd lijkt te hebben ziet één man potentieel in hem. Dr. Erksine (Stanley Tucci) kijkt verder dan de frêle figuur die iedereen als het ware op voorhand heeft afgewezen en ontdekt iets dat voor hem veel meer waarde heeft: intelligentie, integriteit, moed, en, last but not least, een goede inborst. De Duitse geleerde rekruteert de jongeling en vraagt hem om mee te werken aan het geheime ‘Project Rebirth’. Uiteindelijk wordt underdog Rogers, na uitvoerig zijn mentale en morele uitmuntendheid bewezen te hebben ondanks zijn fysieke inferioriteit,  geselecteerd als eerste proefkonijn voor dit experiment. Dr. Erksine ontwikkelde namelijk een serum dat de capaciteiten van het menselijk lichaam in extreme mate optimaliseert, het maximale fysieke potentieel van de mens bewerkstelligt. Met andere woorden: het serum maakt van gewone soldaten supersoldaten. Van zodra Steve’s metomorfose voltooid is wordt Dr. Erskine vermoord door een agent van ‘Hydra’, het geheime wetenschappelijke onderzoeksdepartement van de Nazi’s onder leiding van Johann Schmidt (Hugo Weaving), welbekend onder de flatterende bijnaam ‘de Rode Schedel’. Dr. Erskine neemt de formule om het serum te produceren mee het graf in. Wat een Amerikaans superleger moest worden draait uit op een onemanshow. Het leger weet zich geen raad met rariteit Rogers, senator Brandt (Michael Brandon) daarentegen ziet meteen zijn potentieel als oorlogspropaganda. Steve wordt in een superheldpakje geperst met de Amerikaanse driekleur om te figureren als ‘Captain America’ in musicals en films. Men zendt hem zelfs naar het front in Italië om daar het moreel van de manschappen op te peppen met een optreden. De doorwinterde Amerikaanse soldaten hebben echter geen oren naar een man in maillot en bekogelen hem met tomaten en scheldtirades. Op dat moment beseft Captain America dat de heldenstatus die hij verworven heeft eigenlijk een loze titel is en zijn oorspronkelijke ambities vertroebeld heeft. Hij besluit het heft in handen te nemen waardoor de strijd tegen de Rode Schedel in alle hevigheid losbarst!

Nee, u leest het goed, een revolutionair plot mag u van regisseur Joe Johnston in deze film niet verwachten. Ditzelfde plot wordt gedurende heel de film gedragen door het hoofdpersonage. De geloofwaardigheid van Rogers verschaft geloofwaardigheid aan het geheel. Zijn nuchtere karakter wordt op zeer subtiele wijze vrij diepgaand uitgewerkt via beeld en dialoog. De kijker leeft met hem mee, van begin tot eind, ziet hem groeien. Even fijngevoelig wordt de wederzijdse genegenheid tussen Rogers en zijn drilmeester Sergeant Peggy Carter (Hayley Atwell) uitgewerkt dankzij de kracht van de suggestie. Het moet trouwens gezegd: Hayley Atwell ziet er beeldig uit met 40s make-up. Het verhaal zelf en de sci-fi elementen zijn bovendien zeer mooi geïncorporeerd in deze episode van de geschiedenis, al moet u natuurlijk wel enigszins van science fiction houden. Andere troeven zijn de special effects en de geraffineerde humor. De metamorfose van Steve Rogers, bijvoorbeeld, is zodanig geslaagd dat men zich na de film afvraagt of acteur Chris Evans nu eigenlijk een teer bloempje is of een krachtpatser. Niet alleen de actieheld werd overigens goed gecast, de acteerprestaties waren globaal gezien, zeker als we het genre in beschouwing nemen, bovengemiddeld. De verheerlijking van Amerika is opvallend genoeg beperkt tot een absoluut minimum, al kan ik me inbeelden dat men in het thuisland enig chauvinistisch traantje wegpinkt.

Eigenlijk komt het erop neer dat dit zeker niet de beste of meest originele film is die u ooit gezien heeft, maar ‘Captain America: The First Avenger’ is zeker een cinemabezoek waard, zélfs als u geen fan bent van het genre. Verwacht geen meesterwerk, een fijne avond daarentegen…

http://www.youtube.com/watch?v=-J3HfllvXWE

http://www.youtube.com/watch?v=qm0kdA9ii3o

Ze had nog nooit gevlogen, mijn liefje. Haar gemoed was een cocktail van opwinding en angst. Ik begreep de vrees, voornamelijk wanneer onze metalen hemelbestormer naar links of naar rechts helde, en zo enkele kilometers vrije val suggereerde. Maar eigenlijk was ik, als relatief ervaren vliegrot, nog het meest geïnteresseerd in de opwinding. Voor de eerste keer die wolken doorpriemen om vervolgens het bronzen oog van de wereld te begroeten, het bewust meemaken van dat moment, leek me fantastisch. Die herinnering werd mij persoonlijk ontstolen door gewoonte en jeugdige vertroebeling. Zweverig zwevend hielden we elkaars hand vast. Een probleemloze vlucht.

Ik wist niet goed wat te verwachten toen we in een shuttlebus naar onze bestemming stoven. “Dit land heeft afgezien.” en “Het kapitalisme heeft duidelijk voet aan wal gezet.” waren slechts enkele vluchtige indrukken die het snelweglandschap me influisterde. Het land werd naar goede gewoonte oppervlakkig gelabeld en vanuit egocentrisch standpunt bevooroordeeld. De grauwe Oostblokconnotaties hielden stand tot we onze bestemming in de hoofdstad bereikten: hotel Continental Zara, Dohany Utca 42-44, Boedapest, West-Hongarije, Hongarije.

We hadden deze trip tegen een zeer scherpe prijs geboekt, bijgevolg waren onze verwachtingen dan ook afgestemd op dit tarief. De zeer vriendelijke portiers bijvoorbeeld, evenals de prachtige koperkleurige zwaaideur, had ik niet in mijn totaalberekening opgenomen. Toen we onze intrede deden had ik ook allerminst prachtig gerestaureerde Art Nouveau-splendeur verwacht. Met de glimlach werd onze verwachtingshorizon verbrijzeld. De kamers waren tiptop uitgerust, mooi en proper. Er was een zwembad op het dak, een wellness & spa, zélfs een tuin. Het ontbijt was keizerlijk, het avondmaal meesterlijk. Ik begrijp dat zodanig veel superlatieven knus bij elkaar wantrouwen oproepen, maar dit is dan ook zonder twijfel één van de beste hotels waar ik ooit heb mogen vertoeven. Ik heb plek moeten afstaan in het hart van mijn vriendin voor dit hotel, romantische zielen wezen gewaarschuwd!

Eigenlijk was de Boedapestreis één en al geneugte. Wat. Een. Prachtstad! De architectuur. De panorama’s. De gastronomie. De geschiedenis. De cultuur. De kunst. Wees gerust, ik ga jullie hier niet liggen vervelen met ellenlange beschrijvingen van onze ervaringen. Dat boeit jullie niet, ik weet dat. Het is tijd om de beelden te laten spreken!

Het merendeel van mijn jeugd werd gedomineerd door één gedachte: Ik ben dik. Ik was dan ook een gezellig dikkerdje, rond en gezond. Mijn ouders bezaten destijds een restaurant, en ik was hun gewelfde uithangbord. Ik was al geen toppunt van extraversie, maar als je lichaamsomvang in je hoofd kruipt kan je het al helemaal vergeten. Onzekerheid troef. Het vreemde is dat vet geen nuance kent in die zin dat het niet alleen het geloof in de esthetische kwaliteiten van je lichaam aantast, het haalt al het geloof in jezelf onderuit.

Suggereren deze deprimerende regels dat ik een ongelukkige jeugd heb gekend? Nee, integendeel. Blijkbaar krijgen ook dikkerdjes een deel van de koek als het om geluk gaat. In mijn geval werd ook deze koek gretig opgesoupeerd. Mijn grootmoeder heeft destijds de lat voor de warme nesten des werelds zeer hoog gelegd, en mijn moeder heeft die fakkel overgenomen. Het was zodanig warm, ons nest, dat ik het amper verliet. Vrienden kwamen bij mij thuis spelen: eenrichtingsverkeer.

Inderdaad, ik had wel degelijk vrienden, kwaliteit boven kwantiteit. Al bestaat er natuurlijk geen twijfel over dat mijn, dat ons, kwaliteitslabel grondig afweek van dat van de buitenwereld. We waren allerminst populair of geliefd. Meisjes, wat waren dat? Imago, hoe schreef je dat? Gelukkig gunde men ons onze integriteit, daar in dat afgelegen hoekje van de speelplaats. Het seutenkwartier; ver van intrige, puberaal gelebber en bedwelmende middelen of kankerstokken. Wij begrepen geen snars van hoe die populaire jongens met hun trendy schoenen het respect verdienden van die rare gniffelende wezens met hun ontluikende boezems die toch reeds een fonkeling van begeestering in ons, een stelletje kastraatstemmen, ontketenden.

Onze grote liefde was Moeder Nintendo. Zij begreep ons. Zij bood ons alternatieve werelden, universa en dimensies aan die een schaduw wierpen op het gewone leven. Zij maakte helden van ons. Gretig vochten wij, te paard en gewapend, tegen het kwade. Gretig raceten wij op leven en dood. Gretig sprokkelden wij sterren, de bouwstenen van een of ander universum, bij elkaar. Onze grootste ambitie destijds was om de beste Pokémontrainer ter wereld te worden. Bloed, zweet en tranen lieten wij hiervoor. Tot de dag dat onze stemmen over begonnen te slaan. Alten werden tenoren, meisjes werden kunst. Moeder Nintendo had ons niets geleerd over die frambozen lippen en die azuurblauwe ogen. Jaren strijd hadden wij geleverd, voor niets. In deze wereld was ik dik, hoogstwaarschijnlijk lelijk onpopulair en ongewapend.

Wat vonden meisjes belangrijk, imago? Laat ik het simpel stellen: dat had ik niet. Mijn voornaamste bezorgdheid was dat mijn kleren heel mijn lijf bedekten zonder dat de omvang ervan kon worden geschat. Ik was een vlek stof in het landschap. Ik leek eerder op de pater die naar het einde van zijn celibaat snakte dan op de koene ridder. Wat vrouwen betreft ben ik nooit dapper geweest. Stel je voor dat ze je blik zouden beantwoorden als je ze in de ogen keek, wat dan? Was meisjes aanraken niet schadelijk voor de gezondheid? Mijn strategie was waterdicht: ergens op deze aardkloot een tegel ruimte in beslag nemen en wachten tot er een meisje op me zou botsen, liefst van al meteen op mijn lippen, dan was ik gelijk van die horrorfase af. Het werkte niet. Het contact vlotte niet, misschien omdat iedere vrouw in mijn hoofd een potentiële dag des oordeels in zich droeg. Wat dachten ze? Wat wilden ze? Waarom waren hun hoofden niet transparant? Mijn beste vriend had het spel beter door. Een niet onbelangrijk detail is dat hij daarin gesteund werd door zijn uiterlijk. Ik liep in zijn schaduw. Hopeloos. Al was zijn potentie om een schaduw te werpen hem natuurlijk gegund.

De omstandigheden om mijn lichaam te haten waren er, en ik had het zelfvertrouwen niet om mijn andere kwaliteiten in de verf te zetten. Ik voelde mij niet compleet. Ik was niet wie ik zijn wou. Twee dingen speelden in mijn voordeel: de wil om te veranderen en de hormonen om te veranderen. De combinatie zorgde voor een verslankende spurt opwaarts, fysiek én mentaal. Waar mijn lichaam mij eerder mentaal had neergehaald, leek het mij nu ook naar ongekende hoogten te kunnen brengen. Jeans was niet langer mijn aartsvijand. Gecentreerde hemden, of hemden tout court, deden hun intrede. Kledij werd een extensie van lichaam en geest, geen tent om in te schuilen. Door mooie kledij voelde ik mezelf werkelijk mooier. Omdat ik mezelf mooier voelde gedroeg ik me zelfzekerder. Omdat ik me zelfzekerder gedroeg werd ik het ook. Omdat ik zelfzekerder werd ging ik steeds verder en verder wat kledij betreft. Ik vond shoppen leuk, gewoon omdat het kon nu. Ik werd de dochter die mijn moeder altijd al gewild had om mee te winkelen. Ik werd ijdel. De modewereld stelde zich open, en ik dook er voorzichtig in. Uiterlijke zelfexpressie. Eindelijk. Voorzichtig. Jammer genoeg wil de samenleving dat mensen zichzelf enkel uitdrukken binnen de grenzen van de conformiteit, wie daarbuiten treedt wordt voorwerp van spot en tongengesabel. Het mezelf niet aantrekken? Makkelijker gezegd dan gedaan. Het vertraagde mijn proces toen, en dat doet het nog steeds. Een school is meedogenloos voor een ontluikend niemand. Al zijn er altijd kleine bakentjes van hoop die ervoor zorgen dat een mens niet opgeeft. De blik van een meisje. Een voor de verandering positieve roddel. Familie. Goed begonnen, half gewonnen.

Er kwam ook hulp uit andere hoek. Datzelfde restaurant waarvan ik ooit het omvangrijkste levende bewijs was werd nu ingezet ter bezwering van mijn sociale demonen. Mijn ouders dwongen mij de afwasmachine, mijn beste asociale vriend in de keuken, vaarwel te zeggen en gaven me een wit hemd en een schort. Mensen bedienen. Het leek werkelijk de hel op aarde. De klant is koning. Een zaal vol met alleenheersers en hun gastronomische eisen. Een van de eerste klanten die ik bediende bezorgde ik een wijnrood tafelkleed, voor mij was dat destijds voldoende motivatie om naar een ander land te verhuizen onder een schuilnaam. Het mocht niet, jammer genoeg. En omdat mijn ouders telkens weer besloten om in het land te blijven leerde ik bij, werd ik sociaal vaardiger, mondiger.

Geleidelijk vervaagde het onderscheid tussen mannen en vrouwen als gesprekspartners. Enkel het onderscheid tussen vrouwelijke gesprekspartners die ik niet aantrekkelijk vond en bekoorlijke gezellinnen bleef bestaan. De laatste categorie negeerde ik uiteraard compleet. Niet dat dat een bewuste keuze was. Ik kreeg ook steeds meer lof over mijn kledingstijl. Het werd mijn handelsmerk. Anderzijds kreeg ik ook labels als ‘homo’ en ‘metro’. Er staat blijkbaar een limiet op de tijd en aandacht die een man aan mode mag spenderen alvorens gelabeld te worden. Een pauw is een pauw en een man is een man, redeneert men. Een man mag blijkbaar niet bijdragen tot de esthetiek van deze wereld, niet op die manier. Doet hij dat toch, dan verwijt men hem vrouwelijkheid. De machoman verkiest het angstvallig conformeren aan de stoere gevoelloze ‘jongenscode’ in plaats van zichzelf te zijn, trouw te zijn aan zichzelf, en zichzelf uit te drukken ondanks de weerstand en de eisen van de buitenwereld. Op die manier ondermijnt hij impliciet zijn eigen mannelijkheid en het machosysteem dat hem vormgeeft. Hoe het ook zij, het kon en kan mij nog steeds niet schelen of men mij een echte man vond of vindt. Ik streef namelijk een heel andere titel na, die van ‘gentleman’. Mijn interesse was destijds echter allesbehalve tanend. De blazer deed zijn intrede. De gilet. De trench. Het horloge. De mocassins. De das. Het pak. De cardigan. Het pochet. De bretellen. De vlinderdas. De hoed. De riem. De handschoenen. De manchetknopen. Linnen. Kleur. Blauw. Paars. Rood. Groen. Mijn stijl ontwikkelde en ontwikkelt zich als een exponentiële functie zonder einde, zonder houden aan, steeds minder restricties, steeds meer…

“Ik weet het”, zei ik na de korte stilte, “lo sé”. “Het is niet enkel belangrijk voor dit vak dat je je verlegenheid het hoofd biedt, maar ook voor je verdere leven en je carrière.” Het was alsof de professor door mijn afgewende ogen het dikke jongetje van vroeger zag. Eigenlijk was het ook datzelfde dikkerdje dat dit examen afgelegd had, met een schijnbare zelfzekerheid dankzij de niet al te voor de hand liggende keuze van maatpak en het grapje om het ijs te breken alvorens aan de eigenlijke mondelinge beproeving te beginnen. Een zelfzekerheid die, zoals tijdens elk mondeling examen, al snel doorprikt werd zodat enkel het weekdier overbleef zonder schelp: een faalangstig weerloos wezentje dat niet in zichzelf en zijn mentale capaciteiten gelooft. Een meesterlijk verhulde non-zelfzekerheid die nog steeds alom aanwezig is, nog steeds niet volledig de kop ingedrukt werd, nog steeds mee het leven van alledag bepaalt. Vermoedelijk had een familielid deze zwakte niet meer kunnen blootleggen, ook vrienden en kennissen zouden dit niet meer vermoeden. Maar nu, nu het er echt toe deed, viel mijn masker af. De opmerking van de professor was een hart onder de riem om waakzaam te blijven, dat weet ik zeker. Hij heeft het altijd goed gemeend met mij en ik met hem. Ik heb beloofd af en toe zijn woorden te herhalen: “Yo creo en mí mismo”. Ik geloof in mezelf. Ik geloof in mezelf. Ik geloof in mezelf. Jezelf vinden is jezelf blijven herevalueren, jezelf blijven heruitvinden, en nooit thuiskomen bij jezelf. Nooit. Blijf groeien.

Ik vond het fijn

zolang bij mama te zijn,

maar nu ik mijn papa ken,

ben ik blij dat ik geboren ben.

Pauline

29 maart 2011

1,585 kg -43 cm

Op 14 april 2011 bereikten de eerste geboortekaartjes hun bestemmelingen. Ik was godzijdank niet bij de gelukkigen. Maar mijn geboorteplaats is in feite een groot dorp, en in mijn buurt wordt een goede oude dorpsmentaliteit hoog in het vaandel gedragen. Bijgevolg kreeg ik direct een kopie te mijner beschikking. De inhoud van die kopie was voor mij geen nieuws. De muren hebben oren, ziet u. Reeds enkele dagen na de bevalling was ik op de hoogte gebracht van de feiten. Door wie? U zal het nooit weten.

Wat ons allen wel verbaasde was de geboortedatum: maart. Maart? Het kind werd pas in mei verwacht. In mei leggen alle vogels een ei, zelfs de koekoek. De geboorte vond dus minstens anderhalve maand te vroeg plaats. Getuige hiervan is het povere gewicht van het kindje. Bijgevolg is de zin “Ik vond het fijn zolang bij mama te zijn” een beetje misplaatst, vindt u niet?

Weet u waarom ik die zin nog misplaatst vind? Op 29 maart 2011 was de moeder van het kind, ex-minnares en huidige vrouw van mijn voormalige vader, met een zwanger buikje van zeven maand aan het tennissen. U hoort het goed, tennissen. Echter, blijkbaar deed ze dat iets te intensief. Zo intensief dat zij een scheurtje opliep waardoor het vruchtwater langs haar benen het tennisveld besprenkelde en het kind in levensgevaar naar het universitair ziekenhuis van de provincie moest worden gebracht. Nee, dames en heren, zelfs bevallen, oerinstinct aller moeders, kon zij niet normaal, zelfs dat niet. Bovendien vrees ik dat de geboorte van het kind een metafoor is voor de opvoeding die het te wachten staat.

Ongeveer tien dagen na de eigenlijke geboorte kreeg mijn broer een sms. Dat hij een halfzus rijker was. Dat ze Pauline heette. Dat ze 1585g woog. Dat ze in goede gezondheid verkeerde. Persoonlijk kreeg ik niets. Gelukkig maar, want ik wou geen halfzus. Het was alleszins goed om te weten dat hij op z’n minst de vorm van onze verstandhouding begrepen had. Mijn broer, echter, zat serieus verveeld met de intieme boodschap. Het bericht toonde dan ook aan hoe weinig voeling zijn vader nog had met de werkelijkheid. Er werd nog enige band verondersteld. Mijn broer vreesde dan ook dat die band zich in de praktijk zou manifesteren en dat er binnen de kortste keren een trotse vader, baby incluis, voor zijn kotdeur zou staan. Na lang overleg stuurde hij terug: “Ik ben blij dat het kind gezond is, maar laat ons nu maar met rust.” Netjes. Netter dan hij verdiende, maar we trachtten eerbaar te blijven.

Eigenlijk is Pauline een mooie naam, laat ons eerlijk zijn. Al wordt de naam wel besmeurd door het feit dat de vader van het kind een egoïst is en toevallig Paul heet, en de moeder een narcistische nymfomane die naar de pijpen van de heer des huizes die ze aanbidt danst.

Beste Pauline,

Als het van mij afhangt zal je mij nooit leren kennen. Niets persoonlijks, geloof me. Mijn verleden en jouw toekomst zijn onverenigbaar. Jij hebt je ouders niet gekozen. Iedereen wordt onschuldig geboren. Maar sta me toe, als nobele onbekende, jou volgende wijze raad mee te geven: Jij kent je papa niet.

Het ga je goed,

De Buurjongen

Maar soms. Wanneer je partner jou gedurende negen jaar bedrogen en belogen heeft, en nog langer gemanipuleerd… Wanneer de vrouw waarmee hij dat deed je beste vriendin blijkt te zijn… Wanneer die beste vriendin jaren iedere dag mee in de zaak heeft gestaan die je destijds runde… Wanneer je partner het apathische slachtoffer heeft uitgehangen nadat het bedrog uitkwam… Wanneer hij zich liet kennen als een allesverzwelgende egotripper… Wanneer hij en zijn minnares het lef hebben om vlak naast jou en je kinderen te komen wonen zonder enige schroom… Wanneer hij als vijftiger opnieuw besluit te hertrouwen en aan kinderen te beginnen…

Soms bouwt er zich een spanning op, een drang tot reactie. Het hoeft niet veel te zijn, gewoon een teken naar de buitenwereld toe om te tonen dat je weer strijdvaardig bent, dat wat er gebeurd is je alleen maar sterker heeft gemaakt, dat er niet meer met jou te sollen valt. Nu niet, nooit niet. Soms bouwt er zich een spanning op waar geen bezwaren tegen opgewassen zijn.

En dan, wanneer je met je overbuur, tevens een van je beste vrienden, die eveneens zwaar onder de situatie geleden heeft, aan het praten bent op straat, zie je plots haar auto aan de horizon verschijnen, haar gehate zilveren vierwieler. Beschaamd zoekt haar wagen zo snel mogelijk haar oprit, naast de jouwe. De bestuurster stapt uit, haar ogen afwendend. En voor je het weet, ontlading:

“Buurman, zou ze nu al kunnen klaarkomen?!”, schimpte mijn moeder schijnbaar tegen haar gesprekspartner. Ze deed dit echter zo luid dat de oren voor wie de boodschap eigenlijk bestemd was alles opvingen. De bestemmelinge kromp in elkaar en strompelde naar binnen. Even later kwam ze terug buiten. Haar knalrode hoofd schuddend greep ze naar de boodschappen in haar koffer.

“Ik denk het niet want ze schudt haar hoofd!”, trapte mijn moeder na. De achillespees van het slachtoffer was duidelijk getroffen, haar trots gekrenkt. Het mens was nog nooit in haar leven klaargekomen, en mijn vader was zo lomp geweest ons dit zeer intieme geheim te vertellen. Met glazige ogen sloeg ze haar voordeur achter zich dicht.

Nobel waren haar woorden niet, dat wist ze ook wel. Maar soms, heel soms dringt een schop onder de riem zich nu eenmaal op. De bom was ontploft. Enige tijd later kwam ook de leeuw des huizes briesend naar buiten, om de eer van zijn hol te verdedigen. Bleek van woede benaderde mijn vader mijn moeder en hun gezamenlijke overbuur. Waar deze situatie mijn moeder vroeger angst ingeboezemd zou hebben, bleef zij nu trots staan, iedere pas verwensend die hij in haar richting plaatste. Ondanks het feit dat hij zich in tegenstelling tot vroeger redelijk rustig hield was dit de grootste confrontatie sinds lang. Lange tijd bleef het bij koude oorlog. Al zijn voorgekauwde argumenten van weleer werden weer opgerakeld in hun meest overtuigende manipulerende vorm. Een voor een werden deze echter neergesabeld door mijn moeder en haar metgezel, tot mijn vader met zijn staart tussen de benen weer afdroop.

Het is gedaan met spelen, mijn moeder heeft manen gekregen.

Rustig at ik mijn ontbijt en genoot ik van het gezelschap van mijn lieve vriendin. Gordijnen dicht. Wereld afgesloten. Ik geef toe dat ik nu en dan een vluchtig turen door het raam niet kon weerstaan. Tevergeefs, geen vuiltje aan de lucht.

Het moet gebeurd zijn toen we samen in bad zaten, elkaars lichaam verkennend tussen het sop, dobberend op zwoele Jazznoten. Zij in mijn schoot, ik in de hare, wiegend. Het moet gebeurd zijn toen ik haar mooie huid streelde en haar zachte volle lippen zoende. Een mens zou voor minder de tijd uit het oog verliezen. Terwijl wij elkaar wasten werd elders jarenlange vuiligheid bestendigd. Ik was me er alleen niet van bewust. Voor mij kon het evengoed niet gebeurd zijn.

Dat was echter buiten de krant gerekend. U hoort het goed: de krant. De goednieuwskrant, om precies te zijn, die enkele dagen later mijn handen ontsierde, en haar eigen naam besmeurde. Het was nieuws, ongetwijfeld, maar wat voor nieuws.

Pandora en Dorian. Pandora en Dorian huwden op vrijdag 11 februari in het stadhuis van Lier. Pandora (34) werkt als bediende en Dorian (51) is verpleegkundige in het operatiekwartier van het Lierse ziekenhuis. Zij wonen al langer in dezelfde straat, maar het was op hun werk dat ze elkaar eigenlijk leerden kennen. Het koppel verwacht een baby in mei. De huwelijksreis gaat richting Livigno in Italië.

Het minimalisme van deze tekst, waar andere lezers geen belang aan zouden hechten, deed mijn mond openvallen van verbazing. Tussen ieder woord las ik meer, veel meer, dan de modale lezer. Iedere spatie was voor mij geannoteerd met maanden miserie, iedere letter was een leugen.

Pandora en Dorian. Pandora en Dorian huwden op vrijdag 11 februari respectievelijk voor de eerste en tweede keer enkel in het stadhuis van Lier omdat hij de kerk niet meer mocht betreden. Pandora (34) werkt als bedienende instantie van haar huidige werkgever zoals zij dat reeds in het verleden meermaals verdienstelijk gedaan heeft en Dorian (51), ooit een restaurantuitbater waar iedereen naar opkeek, is nu terug verpleegkundige in het operatiekwartier van het Lierse ziekenhuis. Zij wonen al langer in dezelfde straat, wat in het verleden zeer praktisch bleek om zijn voormalige vrouw negen jaar lang te kunnen bedriegen in haar eigen huis of tijdens ‘het tennissen’, maar het was op hun werk dat ze elkaar eigenlijk van kop tot teen leerden kennen aangezien hij zich een gewillige werkgever toonde en zij een tijdje boven het restaurant mocht wonen en hem zo ongelimiteerd haar kunsten kon demonstreren als hij ‘vroege’ of ‘late’ uren werkte. Nadat hij de kinderen van zijn voormalige vrouw volledig heeft laten vallen, nadat hij door zijn belachelijke gedrag geen vrienden noch respect meer heeft en nadat zij bij hem is ingetrokken en de oren van zijn hoofd heeft gezaagd mag het resultaat er wezen: Het koppel verwacht een baby in mei, tevens één van de hoofdredenen waarom ze zo snel besloten te huwen, naast de financiële perspectieven die de echt voor haar biedt. De huwelijksreis gaat richting Livigno in Italië, het skigebied waar hij reeds sinds jaar en dag met zijn kersverse bruid en met al de mensen die hij nu verloren heeft, waaronder zijn voormalige vrouw en kinderen, gaat skiën. Leve de nostalgie!

Hoewel de tekst mij eigenlijk het meest verbaasde, sprong allereerst de huwelijksfoto ernaast in het oog. Vol onbegrip aanschouwde ik mijn vaders tronie, en die van zijn voormalige minnares, nu vrouw. Geen wit voor haar. Besefte ze misschien dat ze dat niet verdiende? Vast niet. Beiden volgden keurig de laatste mode: bordeaux. Over de jurk ontstond enige controverse binnen de familie. Mijn moeder vond ze “verschrikkelijk”, al gaf ze toe niet meer objectief te kunnen zijn. Mijn nonkel en tante vonden ze “eigenlijk wel mooi, maar niet voor een trouw”. Persoonlijk mengde ik beide meningen: ik vind ze niet mooi, niet voor een trouw noch voor andere aangelegenheden. Ik heb het niet zo met Oostenrijkse folklore. We waren het echter allen eens over het feit dat de jurk slechts een futiliteit was.

Wie laat zich immers, het verleden indachtig, vereeuwigen in een krant op die manier en waarom? Het antwoord is me schuldig gebleven, ondanks het feit dat ik toch enig denkwerk verricht heb om de motieven te achterhalen. Na enig opzoeken kwam ik trouwens te weten dat men enkel in die rubriek kan verschijnen als men zélf initiatief neemt.

Narcisme? Is dat de drijfveer? Bij dat woord denk ik direct aan haar. Reeds vóór het bedrog aan het licht kwam stelde ik mij bepaalde vragen bij de inrichting van haar woonst. Deze stond namelijk vol fotokaders. Op zich niets bijzonders, ware het niet dat de foto’s slechts één onderwerp bevatten. Geen familie, geen vrienden, geen naasten te bespeuren op die foto’s. Enkel en alleen zij. Enkel zij. Hoe sterk haar narcistische trekken ook waren of mogen zijn, ik denk niet dat eigenliefde de hoofddrijfveer is geweest.

Imagebuilding? Bedrog betekent gezichtsverlies. Een vrouw die een gezin kapot maakt, een man die enkel om zichzelf geeft. Ze hebben zichzelf sociaal geïsoleerd tot het laatste greintje respect van voormalige vrienden en kennissen als sneeuw voor de zon verdween. Mijn vader profileerde zichzelf als slachtoffer, trachtte de mensen te overtuigen van een illusionaire realiteit waarin hij niets misdaan had. Vreemd genoeg is hij zijn eigen hersenspinsel op den duur zelf gaan geloven, al blijft hij een onnatuurlijke verantwoordingsdrang aan de dag leggen voor iemand die naar eigen zeggen onschuldig is. Al wat hen nog rest is elkaar. Met z’n tweetjes tegen de wereld, hoe romantisch. Beiden worden getekend door hun besluiten, maar ze zijn koppig. Het laatste wat nu mag blijken is dat alles voor niets is geweest, dat ze zelfs elkaar niet meer hebben. Dat zou pas gezichtsverlies en schande betekenen. Vandaar dat ze beroep doen op iets dat ze te pas en te onpas in het verleden gebruikt hebben en nog steeds gretig gebruiken: schone schijn. Het heeft jaren geduurd voor we ontdekten dat zij eigenlijk een verstokte roker was, dat ze niet de preutse vrouw was die maar geen man kon krijgen, dat ze met verschillende mannen tegelijkertijd aanpapte. Als hij het kind is van zijn ouders geeft hij meer om status dan liefde. Het heeft jaren geduurd voor het overspel ontdekt werd. En het zal jaren duren voor ze door zullen hebben dat ze zichzelf en elkaar meer dan wie dan ook bedrogen hebben door hun samenzijn te laten verrotten voor een trotse façade naar de buitenwereld toe in plaats van het geluk op te zoeken. Zij zal zijn geld niet zien. Hij zal en kan niet blijven teren op haar vergankelijke uiterlijk. De onwennige glimlach op hun huwelijksfoto voorspelt weinig goeds. Echter, misschien beseffen ze dat hun imago onherstelbaar verwoest is en stellen zij met grote frustratie vast dat het hun vroegere naasten niet meer kan schelen of ze nu gelukkig zijn of niet, welke motieven blijven er dan nog over?

Het showen van de trofee? Negen lange jaren heeft zij gestreefd naar dit moment. Bloed, vooral zweet, en tranen heeft zij gespendeerd om haar doel te bereiken, namelijk het aan de haak slaan van een welgestelde vent om vervolgens haar kinderwens te vervullen. Gedurende al die tijd liep zij in de schaduw van mijn moeder, wachtend tot het moment daar was. En plots, geheel onverwacht, was het ogenblik daar. Zonder schroom trok zij in bij haar minnaar, werd zij de buurvrouw van zijn voormalige vrouw en kinderen, en de overbuurvrouw van alle mensen die zij jaren op haar werk bedrogen had. Met veel streken en opgeven hoofd betrad en verliet ze haar nieuwe nest, en vervolgens legde zij een koekoeksei. Is de foto een trofee van haar ‘overwinning’, ring rond de vinger en buik vol? Jammer dat ze niet beseft dat ze kapitein geworden is van een gezonken schip, reeds jaren verloren.

Na al wat er gebeurd is zou ik zo veel haat kunnen dragen voor beide personen op die foto, maar dat doe ik niet. Ik denk dat haat voor mij een te krachtige, te lelijke emotie is. Nee, haten kan ik niet, denk ik. Sterker nog, ik ben zodanig van hen vervreemd dat ik, bij wijze van spreken, slechts met moeite hun namen herinner. Al wat misschien nog rest is een greintje medelijden met mijn vader. Begrijpt u mij niet verkeerd, hij heeft zijn verdiende loon gekregen en hij is daar zelf de hoofdschuldige van. Medelijden om wie hij is, medelijden om zijn karakter dat hem tot de zielenpoot heeft gemaakt die hij is. Zijn lust bracht hem ten val, zijn gebrek aan emotioneel en sociaal inzicht verhinderden hem een normaal leven te leiden of de situatie te herstellen, zijn overvloed aan intelligentie en egoïsme maakten van hem een gevaarlijke manipulator die apathisch alles naar zijn hand zette tot hij het deksel op de neus kreeg en machteloos achterbleef. Eigenlijk heb ik nog het meest medelijden met beiden omdat ze gedetermineerd werden en worden door hun oerdriften, omdat zij nooit ware liefde zullen kennen. En laat dat nu iets zijn dat ik niemand toewens.

Welke motieven zij ook koesterden om krantenfaam te verwerven, de zielige figuur die ze slaan vormt de rode draad doorheen hun handelen. Ik ben benieuwd naar hun reactie als ze thuiskomen van hun huwelijksreis en merken dat er na hun vertrek een grote houten schutting uit de grond gerezen is, die hun wereld voorgoed scheidt van de onze.

Ik kon zijn etniciteit niet plaatsen. Zijn afkomst is dan ook zeer exotisch. Bruno Mars zag namelijk het levenslicht op Hawaï waar hij opgroeide in een zeer muzikale familie. Het is dan ook niet verwonderlijk dat hij uiteindelijk in Los Angeles terechtkwam en daar zijn kwaliteiten als singer/songwriter/producer bewees. En het bewijs is er: zeven nominaties voor de Grammy Awards!

Het was echter pas toen de single Grenade op de radio te horen was dat ik werkelijk schrok van wat Mars in zijn mars had, wat een passie in dat lied! Bekwaam als ze zijn hadden de vriendelijke jongens bij Adhese/Enchanté door dat het album stilaan op mijn verlanglijstje begon te verschijnen. Ze waren dan ook zo vriendelijk om me een exemplaar van het debuutalbum doo-wops & hooligans ter beschikking te stellen om mijn ervaringen met jullie te delen!

Het album bevat de volgende tracks:

1. Grenade
2. Just the way you are
3. Our first time
4. Runaway baby
5. The lazy song
6. Marry you
7. Talking to the moon
8. Liquor store blues (ft. Damian Marley)
9. Count on me
10. The other side (ft. Cee Lo Green & B.o.B.)
11. Somewhere in Brooklyn
12. Talking to the moon (acoustic piano version)

De nummers die mij persoonlijk het meest konden bekoren zijn: Grenade, Just the way you are, Runaway Baby, Talking to the moon & Somewhere in Brooklyn.

Grenade

Pijn en passie, dat is waar dit ijzersterke nummer om draait. De beat van dit lied klinkt als het bonzen van een vurig hart dat smeekt om (terug) bemind te worden. De zanger weet in zijn stem zo veel gevoel te leggen dat de noten tot leven komen. Hij zou alles opofferen voor de liefde, maar dat gevoel is niet wederzijds: zijn beminde bemint hem niet (meer). Hij heeft haar heel zijn hart gegeven, en zij heeft het gebroken.

Just the way you are

Is er iets mooier dan een jongen die een meisje zegt dat ze prachtig is zoals ze is, dat haar glimlach de wereld doet stille staan? De dames zijn vaak veel te onzeker over wie ze zijn en hoe ze eruit zien, volledig onterecht. Jullie mogen er zijn, geloof ons nu maar gewoon!

Runaway Baby

Het energieke ritme van dit nummer past perfect bij de boodschap die het wil uitdrukken. Sommige mannen zijn nu eenmaal niet te vertrouwen. Vaak zijn ze uit op een lustig avontuurtje met als resultaat een meisje dat alleen achterblijft, betoverd en gedesillusioneerd. Daarom kan ze beter weglopen voor het te laat is!

Talking to the moon

Talking to the moon is een lied over liefdesverdriet en gemis. In al zijn eenzaamheid richt de zanger zich tot de maan, een trouwe nachtelijke metgezel. Hij hoopt dat de maan een gemeenschappelijke gesprekspartner is, dat hij ook gemist wordt, ergens. Via de maan tracht hij triest door te dringen tot zijn geliefde en uit hij zijn stille klacht.

Somewhere in Brooklyn

Ken je dat gevoel? Je ziet iemand vluchtig en op slag weet je dat die persoon speciaal is, dat hij of zij speciaal kan zijn voor jou, dat jullie samen bijzonder zouden kunnen zijn. De frustratie is dan ook des te groter wanneer die persoon even vlug verdwijnt als hij of zij tevoorschijn kwam, als een prachtige schim der verbeelding die eigenlijk nooit bestaan heeft.

http://www.youtube.com/watch?v=K851vIUK37Q

Doo-wops & hooligans is een feel good album van formaat met een brede waaier aan muziekstijlen, sounds & catchy tunes. Bepaalde nummers spreken meer tot de verbeelding dan andere, maar dat wil niet zeggen dat deze laatste verwaarloosbaar zijn. Alle nummers dragen bij tot de kwaliteit van dit album. Globaal beschouwd is de cd een leuke aankoop die geen enkele cd-collectie zal ontsieren. Bruno Mars maakt mensen blij, opgewekt en herinnert ons af en toe ook aan de schoonheid van oprecht lijden.

Een oorverdovende knal onderbrak de plechtigheid. De poort knarste en kreunde na de bons die ze onverwacht ontving. Op slag waren de genodigden verontrust en vulden zij de kerk met paniekerig geroezemoes. Vragend keken ze in de richting van het portaal, om vervolgens antwoorden te zoeken op het gelaat van de priester. De man wist zich geen raad met al die prangende blikken op zijn tronie gericht. Aarzelend besloot hij het voorval te verwaarlozen.

“spreken…”, vervolgde hij, maar hij werd wederom abrupt onderbroken.

Het was duidelijk na deze tweede klap, die nog luider tussen de zuilen weergalmde dan de eerste, dat toeval niet meer aan de orde was. Er volgde een ijzige afwachtende stilte. De scharnieren, middelpunt van de aandacht, roerden niet. Moedig als hij was vervolgde de geestelijke wederom de plechtigheid toen de spanning ondraaglijk werd.

“of voor eeuwig zwij…”

De poort werd meedogenloos open geramd. Het hout smakte tegen de muren, moest splinters bekennen. De kerk gaapte. De leemte werd gevuld door een zee van laagstaand licht. De felheid van de winterzon, vergezeld van een kille wind, kneep menig oog dicht. Enkele opmerkelijke contouren doorpriemden langzaam maar zeker het licht. Vele monden vielen open van verbazing. Men kreeg echter de kans niet om de schok te verwerken aangezien plots het orgel loeihard begon te spelen. Er werden meer dramatische noten uit de pijpen geperst dan tot dan toe voor mogelijk werd geacht. Een requiem. Er werd een voorwerp naar binnen gedragen dat absoluut misplaatst was. Langzaam torsten vier gedaanten een zwarte kist binnen. Ze waren niet alleen. Een heuse mensenvloed stroomde de kerk binnen, allen gehuld in zwart. Een lange sombere rij volgde de doodskist, navelstarend, klaarblijkelijk in rouw.

De bruidegom en zijn echtgenote in spe herkenden ieder gelaat dat binnentrad. Bij iedere pas verstijfden ze net dat beetje meer. Als aan de grond genageld bleven zij verkleumd voor het altaar staan terwijl het orgel op hen inwerkte. Ze konden de aanwezigheid van zowel de doodskist als zijn entourage niet vatten, uitgerekend op deze dag.

De dragers plaatsten de kist voor de voeten van het echtpaar, het zwart in fel contrast met haar witte smakeloze jurk. Het deksel werd zorgvuldig ontvreemd. Alle aanwezigen trachtten een glimp op te vangen van de inhoud. Een zwarte leemte. Het ding was leeg.

“Wat komen jullie hier doen?”, vroeg de bruidegom verward, enigszins geïrriteerd. Zijn kiezen bleven tijdens het spreken angstig op elkaar geklemd. Hij leek zich voornamelijk tot twee personen te richten.

“Wij komen rouwen om de dood van een man die eigenlijk nooit bestaan heeft.”, antwoordde één van hen. Zijn stem herbergde een vurigheid als van een pas herboren feniks die zijn as toespreekt.

“Wij komen een illusie eren.”

“Ben jij die man?”, vroeg de andere persoon tot wie de vraag van de bruidegom gericht was. De echtgenoot bleef het antwoord schuldig.

“De gelijkenis met jou is in ieder geval treffend. Volgens mij ben jij het. Jij bent die man!”

Beide jongelui traden naar voren en grepen de man aan weerszijden stevig beet. Hij spartelde tegen maar slaagde er niet in zich los te wrikken. Hij werd naar de kist gesleurd, luidkeels protesterend uit volle borst. Het mocht niet baten. Ze dwongen hem in de kist en hezen het deksel boven zijn hoofd. Met een luide klap werd hij opgesloten. Plots lieten de dragers het voorwerp los en trokken ze zich terug, lichtjes grijnzend. Woedend en radeloos schopte de gevangene zich vrij en sprong hij op. Hoezeer hij ook iemand de huid vol wou schelden, hij moest eerst op adem komen na zijn doodstrijd.

“Ik denk dat we ons toch vergist hebben.”, concludeerde de ene drager spottend.

“Schijn bedriegt.”, beaamde de ander.

“De persoon die wij zoeken was jaren een goede huisvader, een trouwe echtgenoot, een onvoorwaardelijke vriend. Al deze dingen was hij voor alle mensen die hier vandaag samen met ons komen rouwen. Door zijn besluit om vandaag te huwen tekende hij echter zijn doodsvonnis. Deze bruiloft vormt een bevestiging van het feit dat de man die wij zoeken eigenlijk een illusie is, altijd al geweest is, en bijgevolg eigenlijk al jaren terminaal is. Eén ding is zeker, na dit huwelijk is hij dood. Voorgoed.”

“De persoon, die wij hier nu voor ons vinden, heeft jaren zijn vrouw en kinderen bedrogen met meerdere minnaressen. Het armzalige jonge bewijs hiervan staat voor onze voeten met een bruidsboeket. Ze heeft eindelijk wat ze wou, zijn dood voor ons, haar leven met jou, vader… Je was een illusie voor ons allen. Toen de bel doorprikt werd, werd je herleid tot een loutere schaduw van wat je ooit ogenschijnlijk voor ons was geweest. Dat je terug een relatie met haar begon verziekte de situatie zodanig, dat de band met je kinderen ten dode opgeschreven was, en vandaag zal je sterven. Voorgoed vervreemd van de persoon die voor ons staat, dat zijn wij, ook al hebben we je nooit echt gekend. Je was niet meer dan een schijnvertoning voor ons.”

“En omdat deze vertoning vandaag voorgoed verdwijnt brengen wij een laatste hulde. Aangezien we hier geen stoffelijke resten aantreffen van hij die ere toekomt hebben wij allen zelf voor stoffelijke resten gezorgd.”

Toen beide broers hun betoog beëindigd hadden plaatsten zij, gevolgd door hun entourage, voorwerpen in de kist. De leemte werd opgevuld door een trouwring, een tennisbal, kookgerei, foto’s en talrijke andere objecten. Nadat de laatste persoon in de rouwstoet zijn bijdrage had gedaan werd het geheel keurig afgesloten. De ene zoon nam een borstel gedoopt in een nogal lopende grauwe vloeistof en besprenkelde de kist. De andere zoon stak een kaars aan. In stilte begaf hij zich voor het zwarte rouwobject. Hij leek iets te prevelen toen hij plots de kaars op de kist vlamde, dankzij de vloeistof ontstak er al gauw een hevig vuur. De rouwstoet begon zich vlotjes naar buiten te begeven.

“Innige deelneming”, bracht één van beide broers ongemeend uit vlak voor hij de jurk van de bruid bespuwde. Hij vluchtte de kerk uit en sloeg de poort achter zich dicht. Eén grote chaos was het resultaat. De moeder van de bruidegom, eeuwige kerkgangster, greep vergeefs naar het water dat zij al jaren iedere zondag gebruikte om haar verborgen zonden weg te wassen, maar het bleek niet heilig genoeg om de vlammen te kunnen doven, integendeel.

Tot zover mijn figuurlijke beschrijving van de feiten die op 12 februari 2011 zullen plaatsvinden. Een schets die weliswaar dramatischer is dan de feitelijke toekomstige gebeurtenissen, alhoewel. Mijn vader gaat trouwen ziet u. De kers op de taart van zijn penopauze. Ik ben er allerminst trots op dat ik over deze informatie beschik aangezien ik met hem gebroken heb, en dat graag zo zou houden. Ik neem genoegen met het uitblijven van direct contact, al zou ik de informatie die mij indirect ter ore komt ook gerust bannen als ik kon. Al is indirect contact in dit geval nog vrij direct, ik heb het namelijk vernomen via mijn lieftallige broer.

Daar stond hij dan, weeral, zo plots, naar slechte gewoonte, voor de kotdeur van mijn broer. Nu, dit zou de normaalste zaak van de wereld geweest zijn moest het vorige weerzien niet zoveel maanden terug in de tijd plaatsgevonden hebben. Om nog maar te zwijgen van de sfeer tijdens de laatst voorgaande contacten.

“Mag ik niet meer binnen of wat?”, ging hij meteen in de aanval. Mentaal antwoordde mijn broer nee, fysiek stond zijn vader enkele tellen later al in de leefruimte. Het arme kind, weerloos. Het verhaal dat hij vervolgens tegen mijn broer begon te prediken ken ik bijna woordelijk en argumentatief van buiten uit een recent verleden. Gelukkig leent de preek zich voor een gebalde samenvatting:

• Het was fout om jouw moeder negen jaar te bedriegen met haar beste vriendin
• maar de wereld is tegen mij
• maar ik kwam niet aan mijn trekken
• maar heb meelij
• maar iedereen verdient een tweede kans
• maar uiteindelijk ben ik het slachtoffer
• maar
• maar
• maar
• Conclusie: het is allemaal de schuld van de nieuwe vriend van je moeder

Een uiterst krachtig betoog weliswaar, telkens weer, vol met de nodige bekrachtigende meelijwekkende tegenstrijdigheden. Er waren echter ook enkele nieuwigheden. Blijkbaar heb ik geen respect meer voor mijn vader. Ik keer hem naar het schijnt telkens de rug toe, rebel die ik ben. Wat hij echter telkens subtiel vergeet is dat hij zich met zijn minnares vlak naast de woonst van zijn voormalige kinderen gevestigd heeft. Men oogst wat men zaait ziet u. Het was een slecht jaar voor respect vanwege de verhitte zomer en de ijzige winter.

Ook redelijk nieuw was het feit dat hij bevestigde dat hij spoedig opnieuw vader zou worden. Er waren echter enkele complicaties. De bloedresultaten van zijn wederhelft voorspelden weinig goeds: verhoogde kans op mongolisme. Een kleine ironie des levens me dunkt. Spoedig zou een vruchtwaterpunctie de ouders in spe uit hun lijden verlossen. Moest het kindje een mongooltje zijn zouden ze zonder pardon abortus laten plegen, want, zo concludeerde hij met één van zijn fameuze oneliners: “Ik heb geen tijd voor mongolen.”

Hallucinant, ik weet het. Het wordt echter nog beter. Als klap op de vuurpijl, en hoogstwaarschijnlijk de hoofdreden van zijn komst, kreeg mijn broer te horen dat hij en ik uitgenodigd waren. We werden vriendelijk geïnviteerd op de nakende bruiloft van het nieuwe paar. Begrijpe wie het begrijpe kan. Hoogstwaarschijnlijk zit mijn grootmoeder achter deze nieuwe feiten, ondanks het feit dat zij doorgaans de neiging heeft om achter de feiten aan te lopen: Wie kinderen krijgt moet getrouwd zijn.

11 februari 2011, de dag die collectief uit onze geheugens gewist zal worden, de dag dat alle leden van mijn huidige gezin, mezelf incluis, in het buitenland zullen vertoeven, de dag dat mijn vader voor ons zijn doodvonnis tekent en de relatie met zijn kinderen voorgoed uitgedoofd zal zijn. Als blijk van erkenning wil ik hoogstens enkele zwarte vuilzakken, desnoods een piratenvlag, uit mijn raam laten bengelen. Maar aanwezig zijn op zijn bruiloft? Jammer, maar ik heb geen tijd voor mongo… Ik heb geen tijd.

Mijn nonkel en mijn lieftallig vriendinnetje hadden onder elkaar een omvangrijk menu bekokstoofd. Zeven gangen zouden de revue passeren. Dat vergde natuurlijk enig voorbereidingswerk. Reeds zeer vroeg op de dag kwam mijn nonkel met een heuse berg ingrediënten binnenvallen om al enig werk te verrichten. Enkele uurtjes later werd hij bijgestaan door mijn bevallig keukenprinsesje. Heerlijke geuren vulden de keuken terwijl mijn moeder haar uiterste best deed om de tafel te laten fonkelen.

Enige uren later was het eindelijk zover, le moment suprème was aangebroken: kerstavond! Het huis straalde, evenals de huisgenoten. Mijn tante vergezelde mijn nonkel en het feest kon beginnen! De wederhelft van mijn moeder was verantwoordelijk voor de drank en toonde meteen grote verantwoordelijkheidszin met het aperitief dat hij ontkurkte. Vergezeld van een hapje kwam de stemming er in. En dat met enige vlotheid, vanwege de lege magen. Vervolgens genoten we van heerlijke wijn, goed eten, en elkaars gezelschap. Er werd gelachen en gevierd, gegiecheld en getierd.

Vóór het serveren van de nagerechten stortten we ons op de pakjes, of beter pakjesberg. Het was een rijkelijk gevulde cadeauavond, nog nooit genoten zoveel geschenken van elkaars aanwezigheid. Er werden kookboeken uitgepakt, andere boeken, kookgerei, een wijnkoker, zoete zepen et cetera et cetera. Het laatste pakje van de avond was er een voor mijn vriendinnetje. Ze was al weken aan het speculeren over wat ze nu uiteindelijk zou krijgen. Toen ik haar gedurende die tijd vertelde dat ze iets unieks zou ontvangen dat bijna niemand anders had begaven haar zenuwen het bijna. Vol spanning prutste ze de verpakking open. Een doosje. In het doosje zat een beeldschone zilveren ring van een ontwerpster die slechts enkele exemplaren van haar creativiteit had laten vervaardigen in Italië. Het was een voltreffer.

Zelf kreeg ik ook enkele schitterende pakjes waaronder een prachtige horlogedoos, een mooi boek, een schitterende dvd-reeks en zeer gulle geldgiften. Bij deze nogmaals mijn impliciete dank aan de schuldigen, alles zal ongetwijfeld benut worden!

Toen de knopen na het nagerecht bijna van onze kledij sprongen hadden we nog één speciaal evenement voor de boeg: “De Zotte Pakskens”. De bedoeling is dat de aanwezigen ook een aantal zéér, maar dan ook zéér, foute cadeaus voorzien. Deze krijgen vervolgens een eigenaar na een willekeurige trekking. Dit jaar werden een aantal mensen gelukkig gemaakt met een rendierhoedje, chocolade in penisvorm, vervallen Sinterklaaschocolade, een foute strip, enzovoort enzovoorts. Het was een mooie gekke afsluiter van de avond.

Met spijt in het hart was het einde van de festiviteit aangebroken. Voldaan namen we afscheid van elkaar, indachtig hoe mooi het gezelschap wel niet kan zijn van de mensen die echt om je geven, de mensen die je leven verrijken met humor en je dalen vervlakken met steun, die personen waar het hele gegeven om draait, mijn kerstgeschenken, het hele jaar door. Bedankt dat jullie er zijn!

Bij deze zou ik graag iedereen oprecht prettige feestdagen wensen! Geniet van elkaar!