Het was verhelderend in die zin dat mijn vader helemaal niet aanbelde om de auto te lenen, en verwarrend omdat de echte reden werkelijk mijn studieresultaat bleek te zijn. Zo had Siegfried het toch begrepen. En dat snapte ik niet, allerminst. Ik sta nog steeds sceptisch tegenover die verklaring van zijn intenties, maar ik beschouw ze als een mogelijkheid in een verwoede poging mijn vaderfiguur niet geheel te demoniseren, een angst die ik vaak koester. Ik voel u denken. Op zich is er inderdaad niets mis met een vader die toch enige bezorgdheid aan de dag legt voor de studies van zijn zoon. Geïsoleerd beschouwd is dit een goede poging om de banden terug aan te halen, akkoord. Jammer genoeg is dat nu net het probleem, aangezien de feiten voor mij al lang niet meer losstaand beschouwd kunnen worden. Mijn reacties spruiten voort uit een complex kluwen van pijnlijke herinneringen en ervaringen, en dat was niet anders die laatste keer dat ik de deur voor hem gesloten hield. Begrijpt u mij niet verkeerd, ik ben helemaal niet vies van verzoening, integendeel.

Wat verzoening in de weg stond was een kloof, een zeer diepe gapende kloof. De leemte tussen het moment dat hij tijdens een klinkende ruzie zijn oudste zoon overviel met verwijten en daarbij materiële dreigementen niet schuwde, en het moment dat hij, alsof er nooit iets gebeurd was, kwam aanbellen, laat ons zeggen onder het welbedoelde voorwendsel om mijn studieresultaten te weten te komen. Hij had tussentijds geen brug gebouwd of zelfs trachten te bouwen. Ik had niets meer van hem gehoord, en daardoor viel hij logischerwijs in de gaping die hij zelf gecreëerd had. Ik persoonlijk tracht iets op te rapen telkens ik val, maar dat blijkt een autonoom geleerde les te zijn, geen genetisch ingebouwde wijsheid.

Al waren zijn intenties in het beste geval eerbaar, ondanks zijn falen als bruggenbouwer, zijn vermogen om zich constructief op te stellen bleef en bleek onveranderd onhebbelijk. Dat is geen gis. Waarom zou ik anders het vermoeden gekoesterd hebben dat hij mijn auto kwam lenen terwijl hij eigenlijk voor mijn studieresultaten kwam? Ziet u de kink in de kabel? Inderdaad, mijn vader had de wagen helemaal niet nodig. Het verslag van Hubert wierp een heel nieuw licht op de zaak.

Mijn vader had namelijk aangebeld, wetende dat ik thuis was aangezien ieder raam dat het huis ook maar telde geopend was en iedere overige ziel op reis was, maar bleef voor een gesloten deur staan. Hij belde nogmaals, en nogmaals, en nogmaals. Iedere druk op de knop bracht hem dichter bij het besef dat de deur wellicht niet geopend zou worden, iedere dreun op de bel wakkerde zijn woede aan. Naar het schijnt moet hij razend geweest zijn. Tijdens zijn furieuze opwelling kon hij niets beters verzinnen dan het meenemen, om niet te zeggen plunderen, van de Volkswagen. Hij plaatste het arme vehikel achter zijn eigen poort. Om te voorkomen dat ik de wagen heimelijk zou komen terugroven, aangezien ik de combinatie van zijn poort herinner uit betere tijden, blokkeerde hij deze dan maar met zijn eigen wagen, bij wijze van voorzorg.

Ik was werkelijk verheugd toen ik dit laatste wapenfeit te weten kwam. In samenspel met mijn vader had ik een middel gevonden om de wereldvrede te bewerkstelligen. De wijze les die wij de wereld konden bijbrengen was: Steel in geval van conflict de wagen van de tegenpartij zodat dialoog te allen tijde geschuwd kan worden en wacht op een deus ex machina. Vergeef me mijn sarcasme, ik was uiteraard voor de zoveelste keer in mijn geschiedenis ontdaan. Ik dacht destijds dat hij gewoon kwam vragen of hij de auto even mocht lenen. Weer een illusie armer en een materieel dreigement rijker. Voor zo’n man open ik de deur niet, met of zonder auto.

Na enkele uren scheen ook hij tot dat besef te komen. Als bij wonder werd de auto teruggeplaatst, weliswaar met een pittige boodschap tussen de portieren:

“Aangezien ge het vertikt om open te doen, steek mijn sleutel maar in mijn brievenbus, want die heb je blijkbaar niet meer nodig. Ik verwacht op zijn minst uw uitslag, zoniet stopt de sponsoring. Je papa”

Zijn ongeduld werd beantwoord met mijn onbewuste koppigheid. In manipulatieve situaties bleek hij geen lang uithoudingsvermogen te bezitten. Hij had dit doorheen de jaren ook niet moeten opbouwen vanwege zijn toenmalige geloofwaardigheid. Ik kan mij zo nog twee sleutelmomenten herinneren waarin het niet ingaan op zijn pogingen tot manipulatie bijdroeg tot mijn huidige afkeer.

Het eerste moment kan ik niet exact meer situeren. Vermoedelijk was dit gedurende de periode dat we nog niet alles wisten, dat mijn vader bleef liegen, dat hij haar bleef zien, dat hij tierde tegen mijn moeder en zichzelf in een slachtofferrol duwde. Ik kwam thuis. Vreemd genoeg stond de voordeur open, gapend in de schemering. Ik zag mijn moeder op de trap zitten in haar nachtkledij, radeloos. Nog nooit had ik zoveel angst in iemands ogen gezien als toen in de hare. Mijn hart brak, voor de zoveelste keer. Ze was magerder dan ooit, getergd door paranoia, ziekgepiekerd. Haar lichaam rilde terwijl ze me met wijdgesperde glazige ogen vertelde dat mijn vader spoorloos verdwenen was, diep in het nachtelijke duister. Ikzelf kon haar angst pas plaatsen toen ze van hem na lange tijd en vele contactpogingen een sms ontving met de boodschap dat hij het goed stelde en dat hij langs de waterkant zat.

Een perfect geënsceneerde zelfmoordpoging, daar leek het zeer sterk op voor we die sms ontvingen. We namen dit voorval serieus. Siegfried en Roy gingen hem midden in de nacht zoeken en vonden hem, starend op de dijken. De psychologische gevolgen voor ons gezin waren rampzalig. Mijn moeder werd mentaal onderuit gehaald. Al had hij misschien toen geenszins de intentie om zich het leven te ontnemen of om het  ook maar te suggereren, in onze ogen was het een zeer denkbaar scenario. Hij had daarvoor namelijk al aangegeven dat hij depressief was en zelfs tegenover zijn kinderen had hij het woord ‘zelfmoord’ in de mond genomen. “Wat moet ik dan doen? Zelfmoord plegen?”  Achteraf had hij de kans de ravage in te schatten, ik betwijfel echter of hij dit daadwerkelijk gedaan heeft.

Er volgde namelijk, niet lang na het eerste voorval, een gelijkaardige situatie. Wederom trof ik mijn moeder wanhopig aan, wederom was hij plots onvindbaar. Ditmaal had hij echter ook zijn gsm achtergelaten. Het medelijden dat ik aanvankelijk nog kon opbrengen voor de situatie van mijn vader sloeg om in woede. Toen besefte ik dat dit niets met zelfmoord te maken had, dit was gewoon een schreeuw om aandacht van een man die het ongeluk dat hij over zichzelf had uitgeroepen niet aankon. Het was een zieke poging tot manipulatie van hij die in zelfmedelijden verdronk, maar verder noch het lef, noch de intentie had zich daadwerkelijk van het leven te beroven. Hij zag er geen graten in te spelen met andermans gevoelens uit zelfzuchtigheid. Ik vond het schandalig dat hij zijn gezin deze emotionele hel liet doorstaan. Mijn moeder wou hem weer gaan zoeken, maar ik overtuigde haar dat niet te doen. Dat was namelijk al wat hij wou, ten koste van ons. Ik dwong mijn moeder te proberen de slaap te vatten. Om haar geruster te stellen sliep ik naast haar. De deur ging op slot uit angst voor een griezelig onvoorspelbare man die het noorden kwijt was. Die nacht brak mijn vader, omdat er niemand hem komen zoeken was. Zielig. Uiteraard wierp deze tweede keer een schaduw over de eerste. In mijn ogen ging het hier om manipulatie van de ergste graad, bewust of onbewust, dat laat ik in het midden.

Een tweede sleutelmoment situeert zich in de periode dat mijn vader en moeder al een tijdje niet meer samenwoonden. Ze waren nu buren geworden, elk in het bezit van een vleugel van de vier appartementen die op aandringen van mijn vader werden gebouwd. Ik ging enkel en alleen nog met mijn vader om uit medelijden en respect, ook al had hij alles aan zichzelf te danken. Het was zeer tegen mijn zin omdat ik totaal geen affiniteit meer had met de man. Ik deed het puur voor hem. Aangezien al wat ik hem subtiel duidelijk probeerde te maken ongehoord bleef bood ik zelf maar een luisterend oor. Uitwendig toonde ik begrip voor wat mij inwendig vaak deed koken. Telkens weer luisterde ik naar zijn meldingen over nieuwe aanwinsten en hun gebreken, telkens weer praatten we over zijn werk. Gelukkig was er iets om over te praten, want verder deelden we geen raakpunten meer. Hij had het gevoel dat ik hem begreep, terwijl ik mezelf zag als een zielige hypocriet die zijn mening niet durfde doordrukken.

Het verbaast me nu dat ik dat toen zelfs nog kon opbrengen. Aan die sporadische bezoeken kwam namelijk zeer plots en abrupt een einde. Op een dag verzocht mijn vader me voor een banaliteit naar hem te komen. Ik had al de hele dag een onbehaaglijk gevoel. Toen ik bij hem was flapte hij plots volgende zin uit zijn ondankbare mond:

“Ik heb er eens over nagedacht, en ik denk dat ik terug met An ga beginnen.”

Er ontplofte een bom in mij. Ik was razend, furieus. De hel in mij barstte los. Voor het eerst kwam het welpje openlijk in opstand tegen de leeuw. Woedend maar beheerst zei ik:

“Dat gaat consequenties hebben naar het contact met uw kinderen toe! Als ge dat doet, zet ik hier gene voet meer binnen!”

Mijn vader schrok. Hij koesterde daadwerkelijk de illusie dat ik begrip zou tonen voor het feit dat hij de relatie wou hervatten met de vrouw met wie hij mijn moeder, mezelf en al onze naasten negen jaar bedrogen had. Mijn hypocrisie keerde zich tegen mij. Hij had “meer begrip verwacht” van mij. Na zwaar gebekvecht begon mijn vader te huilen, een rariteit, ongezien. Zélfs toen had ik nog medelijden met hem, maar ik volhardde. Van zodra hij doorhad dat zijn tranen geen effect hadden, hielden ze op met rollen. Krokodillentranen, dat ontbrak er nog aan. “Smeerlap.” Dat was het laatste woord dat mijn hoofd doorkruiste toen ik zo hard als ik kon de deur achter me dichtsloeg, letterlijk en figuurlijk. Die dag besloot ik te breken met mijn vader, een beslissing gebaseerd op enkele jaren miserie. Enkele dagen na het voorval trok An bij hem in. U hoort het goed: enkele dagen. Hij kon zelfs geen week wachten. Dit was voor mij de absolute druppel. De minnares van mijn vader werd plots mijn buurvrouw, een grotere vernedering had ik mezelf niet kunnen wensen.

Voorgaande voorvallen vormen slechts een minuscule kleine greep uit alles wat er gebeurd is. Zelfs nu nog kan ik bijna wekelijks deze zwarte geschiedenis aanvullen, deze soap zonder einde. De laatste aflevering tot hiertoe was diegene waarin ik de deur voor hem gesloten hield. Ik wist echter dat dit nog een staartje zou krijgen.

Na wat een eeuwigheid leek, kwam mijn moeder thuis. Eindelijk, versterking. Tijdens haar reis had ik er niets over gezegd, omdat zij, meer dan wie ook, rust en genot verdiende. Toen ze thuiskwam zag ze alle albums, foto’s en andere spullen liggen die mijn vader had gedropt voor onze deur, omhuld met Volkswagen. Haar oog viel op de boodschap die hij op het papiertje had achtergelaten, het trof haar moederhart diep. Haar blik sprak boekdelen. “Dat zullen we nog wel eens zien.”

Oorspronkelijk was ze van plan een kwade telefoon te plegen of een e-mail naar hem te sturen. Uiteindelijk bleek dat echter niet nodig, want nog voor ze dit kon troffen ze elkaar toevallig. Ik zat in mijn kamer toen ik plots geroep hoorde dat zeer vertrouwd klonk. Getier dat mijn hart angstig sneller deed slaan. Het was de stem van mijn vader. Ik volgde verontrust het geluid en hield halt in de living. Het kwam van buiten. Toen pas zag ik mijn moeder op het terras staan. Mijn vader stond een verdieping lager. Ik nam binnen plaats bij het raam, buiten zijn gezichtsveld.

Mijn moeder boorde mijn vader de grond in. Er stond namelijk een vrouw boven hem, letterlijk, die alleen maar sterker uit heel de situatie gekomen was. Zijn tirade deed haar niets meer. Als een feniks, als een veel sterkere persoon, was zij uit de as der miserie herrezen. Ze antwoordde rustig, maar kordaat en krachtig. Alle verwijten die ik verwacht had werden door hem aangewend, en door haar ontkracht.

Hij verweet mij onder andere een gebrek aan respect omdat ik hem de rug had toegekeerd, letterlijk en figuurlijk. Laat respect nu net een kernbegrip van mijn bestaan zijn. Ik heb altijd respect gehad, voor alles en iedereen, binnen de mate van het mogelijke en het wenselijke. Vriend noch vijand zal dat ontkennen. Wat mijn respect als zoon betreft, als hij mij gedurende heel mijn leven twee berispingen heeft moeten geven zal het veel zijn. Ik was gehoorzaam, braaf en dankbaar. Nu echter  toonde ik hem evenveel respect als hij mij de laatste maanden had getoond: geen. Waar haalde hij het lef met zijn minnares naast zijn kinderen te komen wonen? Mijn moeder dwong hem te erkennen dat zijn kinderen altijd voorbeeldig waren geweest, en hij kon niet anders dan dit beamen. Verwijten naar zijn kinderen toe waren niet gepast, er valt hen namelijk niets te verwijten. Hun gedrag  was en is een reactie op maandenlange pijnlijke actie. Niet meer dan normaal lijkt mij. Men oogst wat men zaait.

Wat me opviel was dat hij haar nog steeds “schat” en “sus” noemde. Een siddering ontsproot aan mijn lichaam telkens die woorden vielen. Walgelijk. Het deed mij meer dan haar. Ook het gebruikelijke gefleem ontbrak niet:

“Moest ge u bedenken, ge moogt nog altijd terugkomen he.”

“Het is moeilijk om aan iemand anders te wennen als ge u gewoon zijt he.”

Uiteraard lachte mijn moeder die zielige uitingen weg. Uiterst beklagenswaardige woorden waren het, bovendien gedroeg hij zich weer enorm hypocriet. Ik ben benieuwd hoe zijn huidige wederhelft zou reageren moest ze weten wat hij allemaal achter haar rug gezegd heeft en zegt. Ook bij Siegfried was hij z’n beklag gaan doen. An was toch niet wat hij ervan verwacht had, maar het was de best mogelijke optie. Als u mij ooit over vrouwen hoort spreken in termen van opties, geef mij dan alsjeblieft een stevige klap in het gezicht zodat ik weer met beide voeten op de grond dender.

Zijn gesprek met mijn moeder eindigde met het advies dat hij het volledig verkeerd aanpakte. De kinderen bedreigen met het wegnemen van materieel bezit en het stopzetten van de alimentatie zou de kloof enkel groter maken. Ze raadde hem dan ook aan voorzichtig voor de dialoog te opteren. Verbazingwekkend genoeg luisterde hij naar haar woorden en zowel ik als mijn broer ontvingen een sms. In mijn geval:

“Sleutel hou je voorlopig maar bij proficiat voor je punten en nog goede moed voor de drie vakken groetjes papa”

Ik was aangenaam verrast dat hij mijn moeders raad ter harte nam, al impliceerde dat allerminst een verzoening mijnentwege. Tegendraads doen ligt niet in mijn natuur, dus ik stuurde terug. Ik wou hem echter wel duidelijk maken hoe de zaken stonden:

“Bedankt. Ik zal de sleutel bewaren. Ik zal hem wel pas gebruiken als het spook achter de deur verdreven is.”

Ik weet het, “spook” is niet vriendelijk. U moet echter weten dat dat het eerste negatieve woord is dat ik openlijk gebruik over die vrouw in een dialoog met hem. In die wetenschap en wetende wat er gebeurd is vind ik het bewuste woord niet misplaatst, integendeel.

“Sorry Illiveris maar halloween kan misschien toch ook zijn charmes hebben tijd zal raad brengen”

Een schaterlach drong zich op toen ik deze sms las. Erkende hij hier nu werkelijk dat ze een spook is? Ondanks mijn lachbui was het een trieste sms. Die vrouw was de enige steun en toeverlaat die hem nog restte, alle anderen hadden hem terecht de rug toegekeerd. Uitgerekend die vrouw gaat hij dan beledigen.

“Zolang het daar Halloween is kan ik u niet het respect geven dat ge vraagt. Ook niet vergeten dat de tijd vliegt.”

“Wel voor ons beiden”, antwoordde hij.

“Ik heb mezelf bij het verstrijken van de tijd niets te verwijten zolang die vernedering naast mij huist. De pionnen zijn opgesteld en er is maar één iemand aan zet…”

Na deze laatste sms van me vernam ik niets meer van hem. De tijd verstreek. Toen ik onlangs uit het raam tuurde zag ik dat An in haar bikini onkruid aan het uitdoen was bij haar onderburen. Het was alsof het universum mij wou kwellen door me het blote vlees voor te schotelen dat mijn gezin kapotgemaakt had. Nooit eerder had ik zoveel zin om van de parasol op ons terras een speer te maken. Ze mag de evolutie dankbaar zijn dat andere mensen in de loop der tijden wél morele waarden en ethiek ontwikkeld hebben, anders had ik haar hoofd al lang gespietst. Normaal word ik nooit kwaad, maar haar aanblik roept bij mij zoveel boosheid op dat ik begin te rillen en te proesten, wit van woede.

Tot overmaat van ramp stonden zowel zij als mijn vader buiten toen ik de voordeur even later achter me sloot. Ze praatten over hun voortuin. Buitenkomen was sinds kort geen probleem meer voor mij. Ik had mezelf niets te verwijten en voelde me gesterkt door deze gedachte. Met opgeheven hoofd zette ik mijn koers verder. Hij zag me, gaf geen kick, en zette zijn gesprek verder. Toen zij me zag leek het alsof ze plezier in de situatie schepte. Ze begon nog harder te praten.

In plaats van waardig en sereen mijn lelijke buurvrouw te worden, schepte zij er enig sadistisch genoegen in dat feit te benadrukken door als nieuwe vrouw des huizes zoveel mogelijk streken te verkopen. Dit deed en doet ze wel enkel als hij erbij is. Als ze alleen is schuwt ze het daglicht. Het is overduidelijk dat ze ons vreest. Wacht maar. Nooit eerder heb ik haar mijn gedacht gezegd over haar en over dat wat er gebeurd is. Wacht maar tot de dag dat ik haar alleen tref. De dag dat ik verbaal haar Achillespees weet te vinden. Mijn vader kende namelijk geen grenzen toen hij tegen wie dan ook over zijn miserie vertelde. Bedgeheimen werden bedverhalen. Haar innigste geheim is bijgevolg nu ook dat van ons. Ik hoef maar één vraag te stellen om haar vervolgens smalend de rug toe te keren:

“Seg [scheldwoord naar keuze], heel Lier vraagt zich af of ge nu eigenlijk al kunt klaarkomen?!”

Verwante posts

• The Clash of the Relatives (7)
• Pijnlijke Proclamatie (10)
• Niet voor gevoelige lezers… (6)
• Hirondelle (0)
• De Geslotenheid der Deuren (4)

Er werd nogmaals gebeld, en nogmaals, en nogmaals. Ik hoopte zo dat hij weg zou gaan. Echter, telkens wanneer hij mijn hoop ruikt doet hij net het tegenovergestelde van wat ik wens, de sluwe vos, en dat was nu niet anders. Hij ging niet weg, integendeel. Bovendien had hij het perfecte moment uitgekozen: mijn broer was op reis, mijn moeder was op reis. Ik was zielsalleen. Plots hoorde ik een geluid dat mijn oren pijnigde. De cijfercombinatie om de poort te openen werd ingetoetst. Plotsklaps waren de sloot en de poort overwonnen. Mijn hartritme draaide dopinguren. Het is overigens niet verwonderlijk dat hij dit kon, bouwer zijnde van dit huis, van de poort, het was echter verontrustend dat hij het daadwerkelijk deed. Vooral omdat deze zijde van de appartementsconstructie hem niet meer toebehoorde. “Memo voor mezelf: vraag moeder de poortcombinaties te wijzigen, en eventueel elektrocutie via vingerafdrukherkenning in te bouwen.”

Al gauw werd de reden van zijn bezoek duidelijk. Ik hoorde namelijk de motor van mijn nobele ros, een Volkswagen cabrio, hinniken en proesten. Ik vermoedde dat zijn eigen zwarte hengst, een Renault Espace, onbeschikbaar was. Wat wil je met zo’n ruiter als baasje. Mijn blauwe trouwe vervoer werd ontvoerd, en de poort werd opnieuw gesloten. Het is overigens niet verwonderlijk dat hij dit kon, hij had namelijk de reservesleutel. De sleutel van de auto waar meer dan vijftien jaar enkel mijn moeder mee had gereden. De auto die meer dan vijftien jaar op mijn moeders naam had gestaan en waar ik nu dankbaar mee reed. Echter, in een recent verleden had mijn vader de wagen op zijn naam laten overdragen omdat dit gunstiger uitkwam voor de verzekering, aangezien de kinderen er nu ook mee reden. En van die kleine naamsverandering op de eigendomspapieren maakte hij, die deze wagen in het verleden amper aangeraakt had, nu dankbaar gebruik. Hij kwam even claimen wat volgens hem en volgens de papieren zijn eigendom was. Dat hij daarvoor ongevraagd andermans eigendom infiltreerde, was natuurlijk bijzaak. Het doel heiligt de middelen.

Allemaal goed en wel, ik hoopte vooral dat hij hem slechts kwam lenen uit noodzaak om hem daarna terug te brengen. Gelukkig bleek dat ook het geval te zijn. Na deze brute overval had ik alle ramen gesloten, evenals de bijhorende gordijnen. Deze stille oorlog was er één van gordijnen, geruisloosheid en onzichtbaarheid.  Ik was schaduw, ik was schuw, ik was schim. Als een stille avondwind doolde ik door het huiselijke landschap. Het moment, dat ik evenveel gewenst als gevreesd had, brak aan. Er werd aangebeld, inmiddels ettelijke uren later. Ik verschanste me in mijn geblindeerde kamer. Er werd nogmaals aangebeld, en nogmaals, en nogmaals. Ik gaf geen kick. Ik wou die man niet zien, niet meer, niet meer na al wat er gebeurd en gezegd was. Zijn aanwezigheid bracht telkens pijn, traan en trauma. Mijn deuren waren gesloten voor hem nu, letterlijk en figuurlijk.

Gebeten door nieuwsgierigheid bespiedde ik de belager toch heimelijk dankzij een geniepige gordijnspelonk. Ik kon het niet laten, ik wou mijn blauw ros terugzien. De poort ging wederom open. De wagen reed naar binnen. De bestuurder keek exact naar de plek waar ik stond, namelijk mijn kamer, toen hij de auto tot stilstand bracht. Het was alsof hij mijn aanwezigheid voelde. De poort ging terug dicht. Het houten gevaarte had zijn mond nog niet weder gesloten of ik was al aan het peinzen over de consequenties die mijn actie, of eerder mijn lak eraan, teweeg zou brengen.

Wat ik echter niet wist was dat die consequenties zich toen reeds in de buik van ‘mijn’ wagentje bevonden. Ik had op dat moment eerder oog voor de aftocht van de vijand, deze spoedde zich namelijk niet naar zijn huis maar naar enkele overburen. Ik wist direct wie er daar aan de overkant van de straat zou heulen met deze vijand, deze laatste ging namelijk vaak uitvoerig zijn verslag doen bij Hubert in zulke situaties. Deze oude vrek was wel meermaals, uitgerust met marcelleke, korte broek en witte sokken voor zijn gevel te vinden. Hij, toonbeeld der kleingeestige Belgische frustratie, rookt als een Turk en het begrip emancipatie is hem nog steeds vreemd. Ik zag duidelijk hoe mijn belager wederom zijn beklag deed. Aan de intensiteit van zijn armgestes was zijn ergernis af te meten. Alarmfase oranje.

Pas toen de kust veilig was viel mijn oog op de passagierszetel van de Volkswagen, deze herbergde namelijk een mysterieuze plastic zak. Het duurde tot de avondval vooraleer mijn nieuwsgierigheid mijn omzichtigheid verdrong en mijn voeten naar buiten voerde. Inmiddels had mijn bevallige liefje, prinses der burcht, mijn alleen-zijn verdrongen met ons samenzijn. Angstvallig opende ik het portier. De buik van de wagen bleek niet één, maar twee mysterieuze zakken te bevatten. Daarna viel mijn oog op een grote gele vlek in het duister van de wagen. Het was een tennisbal, een reusachtige tennisbal. Ik herkende dit voormalige cadeau meteen, evenals de woorden die ik er destijds in grote letters met een zwarte alcoholstift op had aangebracht.

“It doesn’t matter if you lose, you’ll always be a winner for us.” (Mijn huidige grammaticale kennis eist dat ik hier vermeld dat ‘to’ in deze zin beter ‘for’ zou vervangen. Aldaar de muggenzifterij.)

Deze boodschap was oprecht, destijds. Met liefde gegeven ter aanmoediging van hij die zo graag tenniste, al bleek hij achteraf vaak een scheve bal geslagen te hebben. In de huidige context loog die bal, zijn bestaan was een schandelijke leugen. Ik vond het dan ook terecht dat deze bal teruggekaatst werd. Van zodra hij in mijn bezit was heb ik zijn betekenis denkbeeldig ontmanteld en gecorrigeerd.

“It doesn’t matter if you win, you’ll always be a loser to us.” Zware woorden voor zware daden.

De zakken bleken albums te bevatten, en een externe harde schijf. Mijn moeder had reeds lang met aandrang gevraagd de albums en negatieven die hij nog in zijn bezit had te kopiëren. Bij deze was dat gebeurd: gedupliceerd, gedigitaliseerd en formeel overhandigd. Albums met beelden die op het eerste gezicht een vlekkeloos verleden leken te bevatten, maar in een recent heden voor eeuwig werden besmeurd.

De albums en de bal vergezelden volgende handgeschreven boodschap op een pietluttig papiertje:

“Aangezien ge het vertikt om open te doen, steek mijn sleutel maar in mijn brievenbus, want die heb je blijkbaar niet meer nodig. Ik verwacht op zijn minst uw uitslag, zoniet stopt de sponsoring. Je papa”

Wat bovenstaande sleutel betreft, dat is zijn huissleutel, nog steeds in mijn bezit, ongebruikt. De uitslag die hij vermeldt doelt vermoedelijk op mijn recentelijk behaalde studieresultaten. Hoewel ik niet meteen begreep waar die tweede contextloze zin plots vandaan kwam en waarom hij hier werd aangewend miste hij zijn effect niet: agitatie. De tennisbal had hij overduidelijk gebruikt in een poging om in te spelen op mijn gemoed, tevergeefs. Met dit briefje sloeg hij de bal echter raak. Wat was het nut van de studie-uitslag van een zoon die hij niet te zien kreeg, die standvastig zijn contactbreuk volhield en de voordeur weigerde te openen? Was het om na te gaan of hij de juiste investering sponsorde, een investering die voor hem nooit meer zou renderen? Was het een angstvallig vertoon van de tanende macht over zijn kinderen via een materieel dreigement versluierd in emotionele chantage? Ik wist het niet. Wat ik wel wist, is dat ik een oude woede voelde opborrelen, dat ik rotte rancune rook. Het antwoord op mijn vragen zou me spoedig geboden worden vanuit een onverwachte hoek, een eerder op de klippen gelopen investering van hem.

Geagiteerd en peinzend over de vreemde woorden werd ik getroost door mijn immerlieve vriendinnetje. Ik wou de albums aanvankelijk niet bekijken toen ze dit voorstelde. Er raasden vele scenario’s door mijn hoofd die avond, van het doorprikken van de tennisbal met een mes waaraan mijn uitslag was bevestigd tot het kopiëren van relevante artikels uit het Burgerlijk Wetboek betreffende het onderhoudsrecht om deze vervolgens netjes in zijn brievenbus te stoppen en hem zo op zijn plichten te wijzen. Het leuke aan het beschikken over een rijke fantasie is dat elk scenario levensecht werd uitgevoerd in mijn hoofd, vergezeld van een smerige glimlach. Bijgevolg, aangezien ik mijn plannen levensecht had zien uitvoeren, bedaarde ik. Ik besloot niet toe te geven aan de emoties van het eerste uur en advies in te winnen bij mijn wijze getrouwen. Dat laatste gegeven is overigens een groot contrastpunt met de vijand. Hij laat zich namelijk enkel en alleen omringen door mensen die hem naar de mond praten. Ik niet, voor mij is tegenspraak verrijking, voor hem collaboratie.

In zulke gevallen ga ik meestal te rade bij mijn moeder. Zij was echter op reis, en ik vertikte het om haar hoofd vol te pompen met zorgen. Ik nam me voor haar er niet lastig mee te vallen tot ze voldaan teruggekeerd was. Jammer genoeg was het ook al te laat die avond om mijn nonkel of tante te bellen. Daarom liet ik de boodschap bezinken, hopend dat de tijd raad zou brengen en de nacht rust. Piekerend en peinzend verwelkomde ik de donkerste uren van de dag. Ik dacht na over de recente gebeurtenissen waarbij mijn broer emotioneel ingestort was na de onverwachte aanwezigheid van onze gemeenschappelijke belager op zijn proclamatie. Mijn broer werd gedwongen een trauma bloot te geven. Iedereen had de impact van het verleden op hem onderschat. Ik weet nog dat ik toen dacht dat het bij mij allemaal zo erg niet was, dat ik in mindere mate getroffen was. Deze redenering rakelde ik nu opnieuw op, midden in de nacht, en ik heranalyseerde de recente gebeurtenissen.

Is het normaal dat een eenentwintigjarige potente jongeman bij het aanbellen van een welbepaalde man, die hem overigens geen enkel verwijt kan maken, op de grond springt en naar de woonkamer kruipt? Nee, dat is het zeker niet. Uit de context gerukt is deze situatie zelfs ronduit belachelijk. U hoeft mij dat niet te vertellen, ik besef het maar al te goed. Is het normaal dat, wanneer familie en onderburen op reis zijn en je belast bent met het wateren van de bloemen en het verzamelen van de post, je dit extreem vroeg of extreem laat op de dag met de allures van een getrainde ninja of een eersteklas guerrillero verwezenlijkt om de man toch maar niet tegen te komen? Nee, daar verlaten we eveneens grondig de normaliteit. Het weekend was trouwens een hel, dan moest hij namelijk niet werken en kon hij me dus elk moment bespringen als ik me naar buiten begaf. Bovendien moest het karton en het vuilnis, inclusief PMD, buiten gezet worden. Een grootschalige operatie vol voorbereiding drong zich op.

Die nacht kwam ik tot de conclusie dat de oorzaak van dit alles weldegelijk angst was, irrationele angst. Ik gaf het nu koppig toe waar ik het eerst weigerde te geloven. De gevoelens die ik koesterde stemden exact overeen met die van mijn broer. Om toch enige trots te behouden herduidde ik de angst. Het ging niet om angst voor de man zelf, maar om angst voor confrontatie. Ik had al eerder gemerkt dat ik het niet meer aankon, confrontatie tussen mensen. Als ik nog maar een vleugje ruzie ruik weigert mijn hart normaal te functioneren, met hartkloppingen en wijde puppillen als stille getuigen. Als ook maar iets mij herinnert aan zijn geroep van weleer tegen mijn moeder krijg ik het benauwd. Angst voor confrontatie. Ik ben benieuwd hoe lang ik deze conclusie volhoud.

Een andere nachtelijke vraag die me bezighield was of ik de deur had moeten openen voor de belager of niet. De laatste keer dat ik hem zag raakten we beiden verwikkeld in een uiterst negatieve confrontatie waarbij hij onbeschaamd zijn kinderen verwijten begon te maken en zich zoals gewoonlijk in de slachtofferrol duwde. De negen jaar dat hij mijn moeder had bedrogen en het feit dat hij het lef had met zijn minnares naast zijn kinderen te komen wonen werden wederom collectief vergeten door zijn neuronen. Sindsdien had ik hem niet meer gehoord. Wat verwachtte hij? Dat ik nu doodleuk de deur zou openen om de autosleutel te overhandigen en te doen alsof er niets gebeurd was? Over mijn lijk. De gesloten deur was de juiste keuze, het duidelijkste signaal voor ongenodigden.

De ochtend bracht mij een vers gemoed. Ik contacteerde mijn nonkel en tante en lichtte hen in over de situatie. Ik vroeg hen wat ik met zijn eis moest doen, en met de sleutel. Ik deelde ook mijn verontwaardiging mee. Wederom werd er van zijn kant geen enkele poging gedaan om dichter bij zijn kinderen te komen, wederom was er geen enkel vertoon van nederigheid te bespeuren, integendeel, zoals gewoonlijk slingerde hij met materiële dreigementen. Niet dat het verwonderlijk was dat hij dat deed aangezien dit altijd al de gewoonte was geweest in zijn vleugel van de familie. De enige binding die vader en zonen nog restte was de enige die hij ooit echt gekend had, de enige die hij ooit echt van thuis uit meegekregen had: een materiële. Zijn taal was en is nog steeds geld, zijn kant van de familie spreekt in euro’s. Jammer genoeg voor hem is liefde onbetaalbaar. Gelukkig voor ons beseften mijn moeder en grootmoeder dit.

Ik vertelde mijn nonkel en tante ook dat hij er niet voor zou terugdeinzen om op een dag de Volkswagen werkelijk voorgoed te claimen, aangezien hij volgens mij geen emoties ter beschikking had en er meer geld en eigendom dan bloed door zijn aderen stroomde. Al wat voor hem gold was datgene wat op papier stond, zwart-wit, wet, verbintenis. Mijn woorden waren nog niet koud of ze bleken profetiewaardig.

Wie geluk wil oogsten, moet humor zaaien. Op een sappige ludieke manier maakte ik de twee dierbare mensen aan de andere kant van de telefoonlijn duidelijk hoe ik mij elke dag als een hinde door de gevaarlijke open savanne begaf op zoek naar water en… post, tot groot vermaak van mijn tante. Schaterend werd de hoorn ingelegd met het advies geen al te drastische maatregelen te nemen vóór de thuiskomst van mijn moeder.

Dat was ook mijn intentie. Ik besloot even te berusten en te bezinnen. Bezinnen deed ik door even op te zoeken wat mijn rechten en plichten waren in een handboek familierecht in kort bestek, stammend uit mijn rechtenperiode. Nooit was recht zo boeiend als toen.

Hoofdstuk VII. Onderhoudsrecht: Onwaardigheid versus onvrijwilligheid. De eerste passage in dit onderdeel van het hoofdstuk bevestigde mijn algemene kennis over het onderhoudsrecht. Toen ik echter de tweede passage las schrok ik ontdaan en rilde heel mijn lichaam van verontwaardiging. Ik citeer bij deze de bewuste passages uit ‘Familierecht in kort bestek’ van Frederik Swennen:

“338. In het onderhoudsrecht bestaan als regel geen gronden van onwaardigheid, waardoor het recht op levensonderhoud zou vervallen. Het onrecht dat een onderhoudsgerechtigde een onderhoudsplichtige zou hebben aangedaan ontzegt hem zijn onderhoudsaanspraak niet.

339. De uitzonderingen bevestigen de regel. Zo wordt uit de plicht tot wederzijds respect tussen ouders en kinderen (art. 371) afgeleid dat een, zelfs minderjarig, kind zijn bijzondere (art. 203) of algemene (art. 205 jo. art. 207) onderhoudsaanspraak kan verliezen als hij onvoldoende respect toont. Dat is bv. zo als hij zijn ouders niet op de hoogte houdt van het studieverloop of plotseling verhuist.”

De smeerlap. Dat waren de twee woorden die het eerst mijn hoofd doorkruisten: De smeerlap. Het gaat hier namelijk om gespecialiseerde kennis die enkel verkregen kan worden als men een gespecialiseerde bron raadpleegt zoals een advocaat of het Belgisch Staatsblad, of indien dit in de verbintenis staat die mijn ouders sloten bij de bepaling van het onderhoudsgeld. Waar ik aanvankelijk dacht dat dit een loos argument was, bleek het nu een doordacht en doortrapt juridisch argument te zijn. Waarom? Waarom werd dit aangewend? Waarom was dit nodig? Was dat zijn manier om de slechte band met zijn kinderen te verbeteren? De intentie om de emotionele band te verbeteren kon ik er in ieder geval niet in terugvinden. Tot de dag van vandaag snap ik nog steeds de logica erachter niet. Wat ik wel zeker weet is dat de intentie erachter niets constructiefs in zich draagt. Ik zou zelfs durven zeggen dat dit een buitensporige daad was om mij een hak te zetten vanwege de gesloten deur. Het leek een beetje op het vermoorden van een mug die je gestoken heeft met een bazooka. Waarom dreigen? Waarom wederom dat onzinnige machtsvertoon?

Ik was hoe dan ook voor de zoveelste keer wakker geschud. Ik belde mijn nonkel en tante en bracht hen op de hoogte van mijn ontdekking. Na een kort beraad leek het ons meest aangewezen om hem zo snel mogelijk de resultaten toe te stoppen. Aangezien hij het spel zo strikt en volgens de letter van de wet wou spelen zou ik de sleutel pas in zijn brievenbus gooien bij aanwezigheid van een getuige, bij voorkeur mijn moeder.

Ik kopieerde mijn schoolresultaten en schreef er volgende boodschap op: “Sleutel volgt spoedig.” Bij wijze van formele sneer en om afstand te scheppen plaatste ik mijn handtekening onderaan, zomaar. Ik bond het papier rond zijn externe harde schijf en stak het pakketje in een zakje. Wat volgde was een kleine heimelijke sprint naar de buren en hun brievenbus.

Enige tijd later, na het verrichten der noodzakelijkheden, kregen mijn nonkel en tante volgend sms’je van mij toegestuurd:

“Zondag 4 juli. 17:35 Operatie Savannehinde volbracht. De keutel is gedropt. Ik herhaal, de keutel is gedropt. Het hoofdkwartier werd succesvol terug bemand. Over.”

Spoedig volgde hun repliek:

“Headquarters has received your message! Well done!”

We moeten blijven lachen. “De humor is een betrouwbare graadmeter van het echte leven. Waar niet gelachen wordt, wordt niet meer echt geleefd.” – H. Hoving

Ik was ontdaan, werkelijk ontdaan, door het verloop der omstandigheden. Hoe kon het dat ik genen deelde met deze man? Hoe dan ook, als hij van plan was te schermen met wet en recht, zou ik mezelf voorbereiden om terug te schermen. Het is niet zonder risico om op zo’n manier te dreigen tegen een ex-jurist, zelfs als deze zijn opleiding niet afgemaakt heeft. Wat ik aan de rechten heb overgehouden is een zekere basiskennis en connecties.

Wat mij vooral zorgen baarde was de even korte als krachtige inhoud van artikel 371 van het Burgerlijk Wetboek: “Een kind en zijn ouders zijn op elke leeftijd aan elkaar respect verschuldigd.” Respect is een breed begrip. Recht weerspiegelt de samenleving. Wat verstaat men in de huidige samenleving onder respect? Dat was voor mij de hamvraag. Na enig opzoekwerk bleek een gebrek aan respect vooral te schuilen in het beledigen van de bewuste ouder, het plots verhuizen van het kind, het weigeren de studieresultaten mee te delen, het weigeren van contact na verscheidene pogingen van de ouder, enz. Vooral dit laatste baarde mij zorgen. Ging het huidige recht mij verplichten contact te onderhouden met de man die ik niet meer wou zien, de man die ik tevergeefs talloze kansen had geboden? Zo leek het althans aanvankelijk. Ik besloot één van mijn beste vrienden te raadplegen, bijna Master in de Rechten.

In mijn mailbox kreeg ik van hem de meest relevante rechtspraak omtrent artikel 371: ‘Gent 5 april 2007’ en ‘Antwerpen 18 januari 2008’. Ik citeer hierbij het relevante:

• “Zo mag van meerderjarige studerende kinderen verwacht worden dat zij een zekere volwassenheid en relativerend vermogen in zich hebben om in te zien dat wanneer men aanspraak maakt op een onderhoudsgeld, er ook spontaan moet geïnformeerd worden over de studieaangelegenheden.”

• “Enkel in het geval dat de onderhoudsgerechtigde weigert contact te onderhouden met de onderhoudsplichtige en weigert deze op de hoogte te stellen over zijn of haar studieaangelegenheden ondanks herhaaldelijk aandringen van de onderhoudsplichtige, wordt er een schending van artikel 371 B.W. aanvaard.”

• “De evolutie om uitzonderingen toe te laten op de onderhoudsplicht is een goede zaak, doch moeten deze strikt worden geïnterpreteerd. In die zin heeft het hof in het besproken arrest terecht enige voorzichtigheid aan de dag gelegd. Men moet immers niet alleen rekening houden met de houding van de onderhoudsgerechtigde ten aanzien van de onderhoudsplichtige. Als er sprake is van een slechte relatie tussen deze twee is het ook van belang om te bekijken wat het aandeel is van de onderhoudsplichtige in deze verziekte relatie. Pas als de onderhoudsplichtige voldoende initiatief neemt naar de onderhoudsgerechtigde toe en elke reactie van de onderhoudsgerechtigde uitblijft, zal deze laatste zijn recht op een onderhoudsbijdrage verbeuren.”

• “Dat zij echter sedert het begin van hun hogere studies meerderjarig zijn en zelf kunnen beslissen of zij hun moeder al dan niet nog wensen te zien;”

Bovendien moet het gaan om “een flagrante schending” van artikel 371, en daar zijn we, lijkt mij, na mijn weigeren om de deur te openen, nog lang niet.

Voor mij is het ongelooflijk dat hij zo reageerde. Ik ben nooit weigerachtig geweest om mijn studieresultaten mee te delen, laat staan dat ik ooit lak aan respect heb gehad. Ik betwijfel trouwens ten zeerste of hij werkelijk geïnteresseerd was in mijn resultaten, volgens mij kwam hij gewoon de auto claimen. Ik kan mij natuurlijk vergissen maar “Ik verwacht op zijn minst uw uitslag,” tout court, zonder “zoniet stopt de sponsoring.” erachter had een heel ander beeld van zijn intenties weerspiegeld. Het heeft niet mogen zijn, wederom moest hij in een angstvallige poging zijn tanende macht laten gelden via een materieel dreigement. Als hij in plaats van vergelding voor die gesloten deur nu eens oorzaken zou zoeken zou hij zien dat al wat zijn kinderen vragen een beetje nederigheid is, excuses, geduld, en begrip. Als hij de situatie nu eens redelijk overschat zou hebben, zijn fouten zou hebben ingezien, niet het slachtoffer zou hebben uitgehangen, het gedrag van zijn kinderen bestudeerd zou hebben en daaruit redelijke conclusies zou hebben getrokken, dan had die deur misschien, heel misschien, nu op een kier gestaan. Helaas.

Verwante posts

• The Clash of the Relatives (7)
• Pijnlijke Proclamatie (10)
• De Soap Zonder Einde (0)
• Hirondelle (0)
• Ziedaar: een typisch ventengesprek! (2)

De omstandigheden dwongen vergelijkingen af. Ik heb namelijk op dezelfde school gezeten. Waar mijn broer vergezeld werd door drie mooie dames, moest ik het in mijn klas stellen met Vikingen, letterlijk en figuurlijk. Mijn laatste twee jaren, het vijfde en het zesde middelbaar, waren niet bepaald een plezier voor mij. Ik zat in een klas die me niet lag, vol hypocriete egoïstische individuen. Ik weet nog goed dat ik niemand vond als balpartner. Dit lag echter geheel in de lijn van de verwachtingen hoor, ik hoorde nu eenmaal niet bij het populaire clubje. Niet dat ik dat erg vond, integendeel. Er zat één meisje in mijn klas waar ik wel goed mee overweg kon, gewoon, vriendschappelijk. Ik had de indruk dat zij zich, net als ik, een vis in vreemde wateren achtte. Uiteindelijk bleven wij als enigen zonder partner over en we besloten dan maar samen te gaan. De dag voor de bewuste feestavond belde zij echter af omdat ze sinds enkele dagen een nieuw vriendje had en uiteraard liever met hem ging. Allemaal goed en wel voor mij, dan ging ik maar alleen, maar u begrijpt vast waarom het bal niet veel betekenis voor me had.

Dat gold trouwens niet enkel voor het bal. Ik wou mijn laatste jaren zo snel mogelijk achter de rug zien. De proclamatie was voor mij dan ook geen emotionele uitdaging, niet bijzonder betekenisgeladen, eerder een ontketening. Ik herinner er mij ook niet veel van. Voor ik verdrink in mijn eigen zieligheid zou ik u toch ook graag meedelen dat deze terugblik een tikkeltje ongenuanceerd is. Ik heb zeker ook mijn mooie momenten gehad waar ik gaarne op terugkijk. Maar toch, deze zelfde omstandigheden zagen er voor mijn broer anders uit. Hij had en heeft zes leuke jaren achter de rug, zelfs de laatste twee. Hij beleefde die met een leuke klas, met leuke vrienden, en een goed vriendinnetje aan zijn zijde. Deze avond nam hij dan ook serieus. Hij was trouwens lang niet de enige. Er waren zelfs leerlingen die in een limousine naar het bal kwamen. Achteraf bleek het dan ook een geslaagde avond.

Na het bal werd de proclamatie geacht de kers op de taart te zijn, wederom een mijlpaal in het leven. 28 juni: Diploma-uitreiking. Mijn broertje keek ernaar uit. Hij wou deze avond samen met zijn broer, moeder, vrienden en vriendin vieren. Een definitieve maar mooie afsluiter. Dat was het plan, dat echter geheel anders uitdraaide door een ongelukkige onverwachte wenteling.

Lichtjes te laat vanwege de schitterende parkeergelegenheid die de schoolomgeving bood kwamen we aan in het college, ik, mijn broer en onze moeder. Laat is uiteraard het nieuwe stijlvol. Helemaal achteraan in de zaal vonden we toch nog een plaatsje terwijl de eerste speeches reeds begonnen waren. De sfeer was gelaten. Anekdotes, muziekintermezzo’s en toespraken volgden elkaar vlotjes op, gelijmd door applaus. Het zag ernaar uit een leuke avond te worden, tot mijn broer die ene sms kreeg die alles veranderde.

De stemming sloeg om. Het was een sms van zijn vriendin met een onheilspellende boodschap. Blijkbaar was het summum der ongenoden aanwezig tussen het feestgeruis: mijn en zijn, onze, vader.

Het gemoed van mijn broer verzonk in een zorgendal. Zijn wangen kleurden rood en hij begon ongemakkelijk heen en weer te waggelen op zijn stoel. Toen zijn ogen lichtjes glazig werden vroeg ik hem of hij de nood voelde een luchtje te scheppen. Hij knikte. Toen hij opstond zag ik dat het niet bij glazig bleef en ik besloot hem naar buiten te volgen. Daar trof ik hem aan, gelaat op onweer.

“Waarom is die hier nu? We hebben maanden niets van hem gehoord en nu plots besluit hij om langs te komen.”

De tranen rolden over zijn wangen. Met moeite hapte hij naar adem. Hyperventilatie was nabij. Zoals… Zoals die ene keer… Zoals die ene keer dat men hem, na een ruzie met zijn vader waarbij zijn mening erg bot onthaald werd (“bol het dan maar af”), hyperventilerend naar zijn bed had moeten dragen, ontroostbaar en gedesillusioneerd. Het viel me enorm zwaar mijn broer zo te zien. Ook mijn ogen werden glazig en ik kreeg een zware krop in de keel. Ik nam me echter voor sterk te zijn, voor hem, om hem te kunnen troosten. Ontdaan omarmde ik hem, mijn figuurlijke kleine broertje, letterlijk groter dan ik. Ik legde zijn hoofd op mijn schouder en trachtte hem te sussen. Ik voelde zijn verdriet door mijn hemd druipen. Daar stonden we dan, twee jongvolwassenen, elkaar omhelzend in het midden van de straat. Het kon mij niet schelen wat anderen dachten, mijn broertje moest getroost worden. Het was eerder een omhelzing van mijn kant. Hij stond er nogal onbeholpen bij, geen blijf wetend met zijn verdriet.

“Ik wil ni dat hij hier is nu. Hij verpest alles. Ik wou gewoon dat dit iets was voor ons gedrietjes. Denkt hij nu echt dat hij de negen jaar dat hij ons bedrogen heeft zo kan goedmaken? En dan komt hij nog naast ons wonen met de trut waarmee hij ons bedrogen heeft. Ik ben het zo beu om zijn aanwezigheid te moeten mijden, om hem en zijn trut telkens te ontwijken als ik naar buiten ga, iedere keer weer dezelfde stress om ze ni tegen te moeten komen. Ik wou gewoon dat hij ergens anders woonde, dat hij hier niet meer was. En onze familie langs zijn kant dan, allemaal hypocrieten die om niks anders geven dan om geld. Die hebben ook nooit iets van zichzelf laten horen. ze hebben ons nooit gesteund. Ik wil hem ni zien, ik wil hem ni ontmoeten.”

Al wat hij zei waren echo’s van mijn gedachten. We voelden exact hetzelfde. Al die tijd al voelden we exact hetzelfde. Onze manier van verwerken was echter anders. Ik praatte en praatte en praatte het eruit terwijl mijn broer de neiging had en heeft zijn emoties op te kroppen. Het was dan ook een kruitvat vol gevoel dat bij hem explodeerde die dag. Al wat ik geleidelijk verwerkt had werd bij hem nu in een oogwenk opgewekt. De situatie haalde hem neer. Ik trachtte hem gerust te stellen.

“Wil je dat ik ga vragen dat ze uwe naam ni afroepen? Of in ieder geval da je ni naar voor hoeft? Ik zal er hoe dan ook voor zorgen dat ge hem niet moet spreken of ontmoeten vandaag, goed?”

Hij knikte, angstvallig happend naar adem. Ons gesprek werd onderbroken door een sms van onze moeder. Ze vroeg of we terug naar binnen kwamen aangezien het afroepen van namen reeds begonnen was. Mijn broer was echter helemaal niet klaar om terug naar binnen te gaan. Ik gebood hem een sms terug te sturen en te verzoeken of zij niet naar buiten wou komen. Enkele seconden later kwam ook zij naar buiten. Het verdriet van haar zonen trof haar moederhart diep, en ook zij kon slechts met moeite haar tranen bedwingen. Ze gaf hem een troostende knuffel. Mijn broer herhaalde zijn jammerklacht die ook zij enkel kon beamen. Ik denk wel dat ze schrok dat het nog zo diep zat bij mijn broer, bij ons. Schijn bedriegt soms.

Ik kan me voorstellen dat de reactie van mijn broer voor eender welke buitenstaander veruit overdreven leek. Voor mij niet, integendeel. Het is niet de eerste keer dat ik, dat wij, ons niet begrepen voelen in deze situatie, in wat er gebeurd is, om de simpele reden dat anderen het hele verhaal niet kennen. Voor hen lijkt dit één van de vele verhalen over bedrog en echtscheiding. Het was echter veel meer dan dat. Ons gezin heeft veel meegemaakt, heeft veel geleden, is door de hel gegaan. Anderen hebben die hel niet gezien, hun matige reacties en onbegrip kwetsen, hoe begrijpelijk ze ook mogen zijn. Zoveel leed veroorzaakt door slechts één man. Een man wiens gedrag leidde tot een breuk met zijn zonen. Een man die doodleuk, na maanden radiostilte, besloot aanwezig te zijn, geheel ongevraagd, geheel ongewenst.

We gingen terug naar binnen. Een oud-leraar Nederlands kwam bezorgd vragen of alles in orde was en bood mijn broer een drankje aan.

“Misselijk door de warmte he”, luidde de afwimpeling.

We stonden achteraan in de barstensvolle zaal, meer dan achthonderd hoofden waren aanwezig. En daar, vlak naast het gangpad, zat hij. Een postuur die ik uit duizenden herken. Wit hemd. Zwarte broek. Armen gekruist. Hij had geen slechtere plaats kunnen uitkiezen. Mijn broer kon enkel via dat gangpad zijn rapport gaan halen. Ik zou hem in zijn toestand niet doorheen die zaal gestuurd hebben. Mijn moeder was hem echter moed aan het inspreken om het wel te doen. En eigenlijk had ze gelijk. Hij had het recht niet om mijn broer zijn moment af te nemen. Mijn broer moest de situatie het hoofd bieden.

“Neem desnoods het zijpad als ge terugkomt. Of bekijk uw rapport als ge voorbij hem wandelt.”

Mijn broers naam weergalmde doorheen de zaal. Hij verzamelde al zijn moed en ging rechtstreeks naar het midden van de ruimte. Mijn hart stond stil toen hij aan zijn terugweg begon. Ik smeekte dat mijn vader hem niet zou aanspreken of op welke wijze dan ook de confrontatie zou aangaan. Hij nam zijn rapport, draaide zich om, keek recht naar ons, blik op oneindig, en wandelde terug. Mijn vader bleef gedurende al die tijd in dezelfde positie zitten, onverstoord. Gelukkig. Toen mijn broer het einde van de zaal bereikte dacht ik dat het ergste nu wel voorbij was. De oud-leraar Nederlands, erg vriendelijke man, begon tegen mij te praten over de inderdaad vermoeiende hitte. Pas enkele seconden later merkte ik dat mijn broer verdwenen was, evenals mijn moeder. Ik haastte mij naar buiten. Ik zag hen niet en besloot daarom me naar de auto te begeven. Even verderop trof ik mijn broer aan, samen met mijn moeder en zijn laatste leraar Lichamelijke Opvoeding. Hij was emotioneel ingestort, ontroostbaar. De bewuste leraar had onraad geroken en was mijn broer mee naar buiten gevolgd. Hij slaagde er uiteindelijk toch in om mijn broer rustiger te krijgen, omhelsde hem, gaf hem schouderklopjes. Vervolgens liet hij ons alleen. Ik en mijn moeder produceerden de meest dankbare gelaatsuitdrukkingen die we ongemerkt konden voortbrengen.

“Kijk, we gaan gewoon wachten tot hij weg is. We verschuilen ons even waar hij ons niet kan vinden. Als hij denkt dat we weg zijn zal hij ook vertrekken en daarna kan de avond gewoon verder gaan. Dan kunt ge vieren met uw vrienden en ik en mama zijn er ook. Wa denkt ge?”

Mijn broer stemde bedroefd in. Hij was als de dood voor een ontmoeting met zijn vader. Niet dat de man een scene zou maken die avond. Er was gewoon zoveel gebeurd dat elke glimp van hem stress en negatieve energie bij ons opriep, in die mate dat we confrontatie op welke wijze ook wouden vermijden. Ik loodste mijn broer en mijn moeder binnen langs de achterzijde van de school. Vervolgens bestegen we de trappen opdat hij ons nooit zou tegenkomen. Naast de bewuste zaal liepen, ook op het eerste verdiep, langs weerszijden twee gangen. In één van beide gangen plantten we onszelf neer, zodat we toch nog konden horen wat er gezegd werd.

Piekerend en huilend zat mijn broer daar. Ik zat naast hem, arm op zijn schouder. Het werd me stilaan duidelijk dat de emotionele impact van de twee verleden jaren veel groter was dan we oorspronkelijk dachten. Ik zou zelfs voorzichtig over een trauma durven spreken. Toen we daar in de gang zaten bleek hij zijn grootste bekommernis nog niet geuit te hebben. Hij dacht namelijk dat zijn liefje, die ook afstudeerde die dag, enorm boos zou zijn omdat hij de plechtigheid niet bijwoonde en hij zo alles verpestte. Dit was natuurlijk een waanidee. Zodra de plechtigheid was afgelopen belden we haar, trachtten we haar bij hem te brengen. Ze was erg begripvol, uiteraard was ze dat. Hun ontmoeting bleek het stille keerpunt van de avond. Mijn broer werd zienderogen rustiger. Rustiger en geruster, maar nog steeds op zijn hoede. Ik stuurde enkele van zijn vrienden en zijn vriendinnetje naar de receptie om uit te pluizen of hij reeds weg was. Dit bleek het geval.

De avond kon beginnen, eindelijk. Voorzichtig begaven we ons naar de receptie. We ontvingen een glaasje fruitsap of wijn, en mengden ons tussen het volk. Het was fijn om even terug in mijn oude school te zijn. Ik ontmoette mensen waar ik in een recent verleden veel van had opgestoken. Anekdotes werden opgerakeld, vergelijkingen doorgetrokken, toekomstplannen meegedeeld. Ik was ook peter geweest van een klasje gedurende mijn late schoolcarrière. Het was zeer leuk dat een handvol van mijn vroegere ‘petekindjes’ me spontaan  kwamen begroeten, stuk voor stuk een halve meter groter dan de laatste keer dat ik ze zag. Hun jeugdig enthousiasme deed me werkelijk deugd. Ook mijn broer leek zich uiteindelijk toch te vermaken. Toen ik zag dat het goed was liet ik, samen met mijn moeder, ‘ons kleineke’ achter om hem verder te laten genieten van zijn moment. Het was zeer laat toen we de voordeur hoorden sluiten in ons bed.

Ik weet niet wat de intenties van mijn vader waren die dag. Goedbedoeld of niet, hij had niet als een dief in de nacht mogen binnensluipen om zo mijn broer de stuipen op het lijf te jagen. Onderschat, net zoals mijn vader, de aangerichte schade door bedrog en echtscheiding niet. Het slaat wonden en laat littekens, voor het leven.

Verwante posts

• The Clash of the Relatives (7)
• Hirondelle (0)
• De Soap Zonder Einde (0)
• De Geslotenheid der Deuren (4)
• Illiveris Exposed! (16)

En op een goede dag besloot Illiveris dat het eens gedaan moest zijn met dat blokken. Hij gebruikte zijn krachtigste wapen, namelijk zijn verbeelding, en schonk zichzelf een degelijk paar vleugels. In een impulsieve bui sprong hij roekeloos en vloog…

met zijn smoel tegen het kotraam…

bumm(p)er…

Verwante posts

• Dag Dromelingen (compleet) (2)
• Dag Dromelingen (deel 3) (3)
• Ziedaar: een typisch ventengesprek! (2)
• The Naked Blogger (4)
• The Fellowship acts! (5)

Laat me schuilen in mezelf,

alomgetergde burcht,

bebeukte zorgenrots,

door ‘s levens greep gewurgd.

.

Laat me vrij zijn in mezelf,

spelend achter muren,

in mijn puurste eigenheid,

wat daarbuiten is verduren.

.

Mensen zaaien kwaad,

Mensen oogsten haat,

wensen eigenbaat,

blind voor waar ‘t om gaat.

.

Laat me dus de ogen sluiten,

blindgeramde zielenpoorten,

om een rustig oord te zoeken,

allerdonkerste der plekken,

om, onbeïnvloed, al wat mooi is,

desondanks nog te ontdekken.

.

In mezelf.

In onszelf.

Met hen,

waar ‘t om gaat.

.

Verwante posts

• The Naked Blogger (4)
• La Vie en Rose (9)
• Hemelse Liefde (17)
• Dis-moi (8)
• De Geslotenheid der Deuren (4)

Ik sloot de deur achter me, wandelde naar mijn trouwe Volkswagen en reed tot aan de poort. Jammer genoeg was ik zo dom om de poort ook achter me te willen sluiten. Net toen ik terug uit mijn wagen stapte om dit te doen kwam mijn vader voorbij gejogd. Enorm teleurgesteld in mijn eigen timing probeerde ik de persoon die ik het minst van iedereen op deze aardkloot wou tegenkomen te mijden. Ik wendde mijn blik af en maakte aanstalten om te vertrekken.

Dat was echter buiten hem gerekend. Hij kwam op me afgestapt en vroeg op semidreigende toon: “Hebt ge mijne mail ni gehad?”

Eerst begreep ik niet wat hij bedoelde, aangezien ik al maanden niets deftigs meer van hem gehoord had.

“Nee, ik heb niks gekregen.”

“Moet ik er nog ene sturen”, zei hij vol ongeloof, “of denkt ge dat da niet meer nodig is?”.

“Ik moet er geen meer hebben nee, dat is niet meer nodig.” In het nauw gedreven stapte ik in mijn vluchtwagen.

“Beseft gij eigenlijk wel waar gij mee bezig zijt?”, klonk zijn stem minachtend.

Welnu, laat ons deze laatste zin eens grondig analyseren, want in mijn hoofd werd deze ontdaan verwerkt en als lachwekkend bestempeld, maar dit is uiteraard bij u, oh onwetende, nog niet het geval. Mijn vader heeft mijn moeder namelijk negen jaar bedrogen met haar beste vriendin. Negen jaar. Negen jaar. Negen jaar. Dringt het door? Mooi zo. Ik weet niet hoe het bij u zit, maar bij mij is dat alleen al een grondige reden om kwaad te zijn. Het wordt echter nog beter. Mijn ouders hebben, vlak voor alles uitkwam, serieuze bouwplannen ondernomen en vier appartementen in twee symmetrische blokken het leven geschonken. Deze werden gebouwd tegenover het restaurant dat ze bijna twee decennia in hun bezit hebben gehad. Mijn vader vond er niet beter op dan naast zijn ex en zijn kinderen te gaan wonen met de minnares waarmee hij zijn gezin, inderdaad, negen jaar, bedrogen had. Naast als in aangrenzende appartementen. Begrijpt u mijn vernedering? Ik schaam mij nog steeds om het lef van die man hier mee te delen. Persoonlijk vind ik dit ook wel een reden om kwaad te zijn. Voeg daarbij de vele ruzies in het bijzijn van mij en mijn broer, zijn onaflatende egoïstische penopauzeneigingen, zijn drang naar het materiële, zijn leugens, enz., enz., enz., en je krijgt toch wel de drang om die ene persoon te negeren als hij even voorbij komt gejogd. Ik weet dat ik jong ben, dat roekeloze besluiten nemen en rebellie eigen zijn aan mijn leeftijd, maar geloof mij, ik denk na voor ik iets zeg of doe. Ik besefte maar al te goed waar ik mee bezig was, ik wel.

Terwijl bovenstaande redenering mijn synapsen doorraasde sloot ik de autodeur. Het mocht echter niet baten. Hij opende de deur langs de andere kant.

“Die auto bijvoorbeeld”, ging hij dreigend verder, “van wie denkt gij dat die is?”

Ik was enorm teleurgesteld in zijn dreigement, het betrof namelijk het materiële. Dat laatste had hij ons daadwerkelijk altijd geboden. En inderdaad, de auto was deels van hem en deels van mijn moeder, al had enkel mijn moeder er altijd mee gereden en deed ik dat nu, nu mijn beide ouders andere wagens hadden. Dit laatste deed er echter totaal niet toe. Zijn uiting stelde me teleur omdat hij wederom vergat wat ik hem, de laatste maanden dat ik hem sprak, altijd had willen doen inzien: Liefde koop je niet.

“Wilt ge hem terughebben? Ik zal wel te voet gaan dan!”, zei ik, gedegouteerd door zijn materiële bezetenheid.

In de verte zag ik twee gezamenlijke vrienden nietsvermoedend aan komen strompelen.

“En uw grootouders dan”, ging hij verder, “die hebben hier niets mee te maken, en het is nog te veel dat ge hen ne gelukkige verjaardag wenst.”

“Die wisten al veel langer dat gij terug met haar waart!”, contesteerde ik.

Ik besefte echter dat dit niet het argument was dat ik zocht. Ik kwam toen ook niet tot datgene wat ik eigenlijk wou zeggen. De situatie was te verhit en mijn mondelinge ‘redenaarstalent’ kan en kon mijn schriftelijke hoegenaamd niet evenaren. Het was inderdaad zo dat ik hen bewust niet gecontacteerd had, maar ook daar had ik zo mijn motivatie voor. Ik ben grotendeels opgevoed door de grootouders langs de kant van mijn moeder, met enorm veel liefde en genegenheid. Mijn moeders kant heeft altijd warmte als fundament gekend, mijn vaders kant geld en status. De erfenis van mijn grootouders, dat is wat de naasten van mijn vader bindt. Niemand heeft ooit zijn mond durven opendoen uit angst voor het verlies van kostbare euro’s. Ik zag hen ook enkel op de verplichte familieaangelegenheden des levens, zoals communiefeesten en dergelijke. Een telefoontje voor mijn verjaardag, dat vergaten ze inderdaad ook niet. Maar goed, ik begrijp ook ergens dat ze wat verder woonden en dat het nu eenmaal niet simpel is om zulke contacten innig te onderhouden. Wat ik hen echter kwalijk neem, ieder van hen, is dat we, gedurende die twee jaar dat de rest van mijn gezin door de hel ging, niet één bezorgd telefoontje hebben gekregen. Niet één e-mail belandde in mijn Postvak IN. En ja, dat neem ik hen kwalijk, vergeef me. Het spijt me dat ik niet in die mate materieel ingesteld ben, niet meer, het spijt me dat ik weiger hypocriet te zijn voor de centen. Niet met mij, niet meer.

Intussen waren de twee nieuwelingen erbij komen staan. Ze hadden al snel door wat de toon van het gesprek was, met een vader die, zoals steeds wanneer hij zijn argument bepleitte, zijn zinnen riep. Het nieuwe gezelschap was geen geschenk, nu begon mijn vader zijn redevoering tegen hen, steun zoekend. Zulke ruzies waren nooit een dialoog. Mijn vader luistert niet, dat heeft hij nooit gedaan. Hij wil gehoord worden, en wie dat niet respecteert wordt in het andere kamp geplaatst.

“Zie nu Martijn, ik heb al twee keer gevraagd of hij mijn vriend wilt worden op Facebook, en hij heeft al twee keer geweigerd.”

Ook deze wending, te gek voor woorden, had ik niet verwacht. Blijkbaar waren dat de ‘mails’ die hij me gestuurd had. Ik dacht eerst dat er een ellenlange verontschuldiging of poging tot verzoening zoek was geraakt bij mijn ongewenste e-mail , maar nee, in al die maanden was het enige wat ik van hem kon verwachten een verzoek via Facebook. Arme stakker, zijn vriendschapsverzoek genegeerd.

“Ziet ge die blok hier Martijn, ze zeggen altijd maar dat ik dat voor mijzelf heb willen zetten he, maar eigenlijk heb ik da voor mijn gezin gedaan.”

Voor buitenstaanders waren zijn acteerprestaties geloofwaardig, maar niet voor mij, niet meer. Ik herinner mij nog goed het moment dat hij vroeg of we wilden verhuizen, of we het idee van een nieuwe woonst niet spannend vonden, en dat we daarop allemaal nee knikten. Hij dreef zijn wil door, wederom. In dit geval ben ik wel blij dat hij dat gedaan heeft, ik had niet zoveel zin in een minnares in de logeerkamer. Hij heeft die blok zelf gezet, respect. Hij heeft alles gegeven om die woonstencollectie zo snel mogelijk uit de grond te stampen, respect. Hij kende geen grenzen, hij werkte zichzelf depressief, en hij reageerde die gevoelens af op mijn moeder. Ik ben op kot gevlucht.

“Stopt met roepen!”, riep ik woedend.

Mijn linkerbeen trilde, heel mijn lijf rilde. Terwijl ik dit riep schrok ik van mezelf. Ik riep tegen mijn vader. Ik riep tegen hem die ik nooit tegengesproken had, niet één keer in heel mijn geschiedenis. Net voor ik het contact verbrak had ik wel een doorbraak geboekt op dat vlak: zeggen wat ik dacht. Hij kondigde toen namelijk aan dat hij terug iets wou beginnen met zijn minnares en verwachtte dat ik dat maar zou begrijpen. Ik zei hem dat dat weerzien consequenties naar het contact met zijn kinderen toe zou hebben en sloeg de deur dicht. Enkele dagen later was die vrouw al bij hem ingetrokken, slechts enkele dagen later was zij mijn buurvrouw. Het lef. Respectloos.

“Ik heb mijn fout toegegeven, maar die Valiant he, de laatste keer dat die kwam praten heeft die komedie gespeeld! Zie maar naar de foto’s in alle albums die bij mij liggen. Die hebben altijd gevoelens gehad voor elkaar.”

Het is hoogstwaarschijnlijk waar. Valiant en mijn moeder hebben altijd gevoelens voor elkaar gehad. In een heel ver verleden hebben ze daar ook enkele maanden aan toegegeven. Ik ben niet blind voor het feit dat mijn moeder mijn vader bedrogen heeft. Ik begrijp waarom. Ik weet dat mijn vader een moeilijk karakter bezit. Maar natuurlijk blijft het fout. Uiteindelijk konden hun gewetens de situatie niet meer verdragen en hebben ze voor hun gezin gekozen.

“Da kan goed zijn, maar er is een verschil tussen al die jaren gevoelens hebben, of er jaren aan toegeven!”, antwoordde ik.

Ik heb ook gezien dat mijn moeder een tweede maal toegaf aan haar gevoelens voor Valiant, recentelijk. Tijdens het bouwen werkte mijn vader zijn depressieve gevoelens uit op mijn moeder, die net aan het ontsluieren was wat er zich jaren achter haar rug had afgespeeld. Mijn moeder was een gebroken persoon op dat moment, verteerd door verdriet, bezeten paranoia. Valiant heeft eerst de intentie gehad haar te steunen, daar twijfel ik niet aan, maar mijn vader heeft in zijn pad der vernieling een pad geopend voor hun samenzijn. Valiants intenties zijn misschien dan wel veranderd na verloop van tijd, misschien zijn ze er zelfs altijd geweest, maar ik geef hem nu meer dan gelijk, omdat ik zag dat hij mijn moeder wou geven wat ze verdiende. En dat doet hij nog steeds. Valiant heeft ook bij iedere stap die hij nam gekeken naar zijn omgeving, naar zijn eigen vrouw en kinderen, naar ons. Mijn vader daarentegen liet zijn ego weelderig tieren.

“Ik ben de mama altijd graag blijven zien!”, verdedigde hij.

“Daar geloof ik helemaal niks meer van! Gij weet niet wat liefde is! Gij zijt emotioneel gestoord!”, zei ik, wederom schrikkend van de leeuwenkloten die ik hier tentoon stelde, al trilde mijn lijf bijna uit elkaar.

Ik begrijp dat deze laatste zin van mij voor buitenstaanders enorm cru klinkt, maar eigenlijk is het exact die diagnose die ik na al wat er gebeurd is ben beginnen toeschrijven aan mijn vader. Emotioneel gestoord, en dat bedoel ik niet al scheldend. Negen jaar vrouw en kinderen bedriegen. Negen jaar de vrouw waar je samen een restaurant mee runt misleiden met een collega, haar beste vriendin. In het bijzijn van de kinderen ruziën over de bedprestaties van de minnares. Naast de mensen gaan wonen die je jaren bedrogen hebt, mét diezelfde minnares. Ik kan talloze voorbeelden opnoemen. Ik hoef mijzelf ook niet meer te verantwoorden. Ik ben een redelijk persoon die op basis van vaststaande feiten tot een gegronde conclusie is gekomen. Jong mag ik dan wel zijn, en mijn levenservaring relatief beperkt, maar mijn conclusies zijn getrokken op verantwoorde wijze.

“Ik ben een nieuw leven begonnen, snapt da dan!”

“Een nieuw leven? Ge hebt mijn moeder negen jaar bedrogen met haar beste vriendin en ge woont verdomme met die vriendin naast mijn deur in een buurt die helemaal niets meer van u moet hebben, noemt ge dat een nieuw leven beginnen?”

Op dat moment deed iemand mijn autodeur dicht. Ik weet niet wie, maar ik greep mijn kans, zette mijn handrem af en scheerde weg. Ik was emotioneel geklutst. Heel mijn lijf trilde. Al wat ik die dag wou, was studeren, maar nee, ik kreeg een aanvaring met hém.

Rood. Voor het kruispunt wachtte ik, vat vol emotie. En toen, toen verscheen er plots een engel uit het niets. Op haar fiets stak ze het kruispunt over, mijn Briseis, waarop bij mij een positieve ontlading volgde. Was ik blij haar te zien! Toen het groen werd volgde ik haar en reed ik naast haar fiets.

“Helaba schoon kind!”

Ze lachte blij, een beetje geschrokken. Ik parkeerde mijn wagen even verderop, en zij haar fiets. Het begon te gieten. Ik bood haar aan haar naar haar bestemming te brengen, omdat ik het niet kon verdragen dat ze anders zo beregend zou worden. Ik vertelde haar wat er gebeurd was, en zij troostte mij. Haar aanwezigheid alleen al onderhield de waakvlam in mijn hart. Ze had echter een afspraak, dus onze ontmoeting was kort, kort maar troostend.

Mijn moeder was aan het werken. Ik wou haar niet lastigvallen, dat zou haar werk die dag beïnvloed hebben. Ik besloot nog even langs te gaan bij mijn nonkel en tante, maar ik was vergeten dat zij op reis waren. Ik voelde me even alleen, maar de sms’jes van Briseis hielden mij recht. Lichtjes doorweekt kwam ik aan in Antwerpen.

Toen ik mijn pc aanzette zag ik dat mijn voormalig vriendinnetje online was. Ons contact was reeds een tijdje verbroken om god weet welke futiele redenen. We hadden het allebei moeilijk gehad. Ik besloot de adrenalinestroom waar mijn vader de  oorzaak van was een positieve wending te geven en sprak haar aan. We legden onze geschillen bij, Lillipop en ik, wat bij beiden voor opluchting zorgde.

Wat een dag.

Verwante posts

• De Soap Zonder Einde (0)
• Pijnlijke Proclamatie (10)
• Hirondelle (0)
• De Geslotenheid der Deuren (4)
• Niet voor gevoelige lezers… (6)

Het klooster zelf was zeer sober, voornamelijk gezien het in het verleden werd leeggeroofd. De kloosterkerk bood dan ook een enorm intern contrast met haar overvloed aan versieringen en ornamenten allerlei. De kerk werd destijds gefinancierd door de weduwe van Gonzalo de Córdoba omdat zij wenste dat haar man, El Gran Capitán, hier begraven zou worden. Sporen hiervan zijn te vinden in de simpele grafsteen die voor het altaar rust en standbeelden van zowel de weduwe als haar man, biddend naast het altaar. Alles in de kerk is zo rijkelijk versierd dat het bijna te veel wordt en enkel een overdruk beeld op je netvlies valt. Talloze taferelen ontgaan het oog in het bombastische geheel.

De mensen hier in het zuiden eten laat. Negen uur is vroeg om aan je avondeten te beginnen. Ik probeerde me natuurlijk zo snel mogelijk aan te passen en vroeg of Roberto mij wou vergezellen voor een nachtelijke gastronomische zoektocht. ‘Roberto’, het Spaanse equivalent van het Noord-Amerikaanse ‘Robert’, is, om het zeer beschaafd te zeggen, een beetje vreemd. Behorend tot The Pennsylvania Dutch, quasi vergelijkbaar met Amish (lees: vreemd en ruraal), is het hoogst verwonderlijk dat hij daadwerkelijk tot in Spanje is geraakt. Voor hem was het dan ook zijn eerste trip buiten The States, en wat mij betreft – op basis van zijn gedrag – zijn eerste kennismaking met de bewoonde wereld. Nadat hij zijn schoenen met rode en gele veters, de Spaanse kleuren, aangetrokken had, volgde er een hoogst interessant gesprek.

Robert is 35 jaar en “technically not a virgin anymore” sinds zijn 32. Ik laat het aan jullie verbeelding over wat dit nu eigenlijk zou moeten betekenen. De grootste fout die hij, naar eigen zeggen, gemaakt heeft in zijn leven, is het doorbrengen van zijn jeugd als boekenworm. Als je hem ziet lopen over straat, met zijn specifieke gedrag en immerzwarte kledij, wordt zijn verhaal des te geloofwaardiger. Bovendien is hij professor/gespecialiseerd in een bepaalde middeleeuwse periode en, meer specifiek, de zwaarden en klederdracht die toen vervaardigd werden. In zijn kamer ligt uiteraard een eigen middeleeuwse outfit en een zelfgemaakt rubberen/ plastic zwaard. Ik geloof ook dat hij soms samenkomt met een groep gelijkgezinden om een heuse veldslag te beslechten. De rijke Spaanse riddergeschiedenis was tevens één van de hoofdmotieven die de doorslag gaven om voor Spanje te kiezen. Ik heb zijn vriendelijke uitnodiging om tot de ridderorde verheven te worden gelukkig kunnen afslaan met als excuus mijn relatief korte verblijf in vergelijking met het zijne.

Robert heeft eerst ook gestudeerd om in de mode-industrie terecht te komen. Deze studies heeft hij echter vroegtijdig onderbroken en hij is daarna bij de NAVY gegaan. Jullie begrijpen vast wel dat er in mijn hoofd een humoristisch feest plaatsvond toen hij dit zei, vooral omdat de enige restant hiervan zich uit in een kinderlijke kreet telkens een dergelijke serie op televisie wordt uitgezonden. “Woohoow, go Navy!” Zijn droom is om uiteindelijk geld te verdienen met een combinatie van zijn interesses: het vervaardigen van middeleeuwse kledij. Hij heeft mij ook een “staaltje” van zijn vakmanschap getoond: de inhoud van de draaglus van zijn tas bevat een grote metalen ketting. Deze heeft hij gemaakt omdat hij opgevangen had dat de gitanos (zigeuners) in Granada handtassen en dergelijke doorsnijden tijdens hun roofommetjes.

Het valt natuurlijk ook te begrijpen dat iemand met zijn achtergrond last heeft van zijn hormonen in een land vol schaars geklede bonitas. Zijn zoektocht naar de ware levert hem dan ook een bijzondere levensroutine op. Hij staat op, eet, slaapt, eet, slaapt, gaat naar een discotheek (bij voorkeur gratis), danst zich te pletter bij wijze van paringsdans, slaapt. Alles staat voor hem in het teken van het ontmoeten van potentiële partners, en voor hem zijn deze blijkbaar enkel te vinden in een dansoord.

Kortom: het was een hoogst boeiende ervaring met als kers op de taart een overheerlijke Patata Elvira, mengeling van vijfhonderd op al dan niet louche wijze bereidde ingrediënten. Maar het geheel smaakte, midden in de nacht, naast Roberto op het Plaza de Isabel la Católica, waar een standbeeld, omgeven door fonteinen, het vierhonderdjarige bestaan van het verdrag van Santa Fe herdenkt. Het stelt Christoffel Columbus, Cristóbal Colón, voor die aan koningin Isabella zijn plannen ontvouwt.

Verwante posts

• La Gran Aventura (5)
• La Gran Aventura: El Segundo Día (0)

Er verscheen even een glimlach op mijn gezicht terwijl ik mezelf een levendige verbeelding toewees. Het weer werkte hypnotiserend. Net toen ik bijna wegdoezelde leek de duif wel naar mij te wuiven. Sterker nog, het leek zelfs of het vogeltje met zijn vleugel gebaarde het te vergezellen op de tak. Gelukkig was ik nog voldoende bij bewustzijn om het vermoeden te koesteren dat ik ijlde. Het mocht echter niet baten. Even later begon zelfs de boom mij aan te manen om naar buiten te komen. Mijn mond viel open. Mijn hersenen lachten mijn ogen vierkant uit. Ze konden het echter niet helpen, ze zagen wat ze zagen.

Veel tijd voor verwondering was er niet. Plots zwaaide de boom één van zijn grootste takken in mijn richting. De stronk penetreerde mijn ruit, nam me vast, en sleurde mij meedogenloos mee naar buiten. Daar hing ik dan, ter hoogte van de duif. “Even pauze kanjer, je hebt het verdiend.” Dit was werkelijk de druppel: een sprekende duif. Ik wou een conversatie beginnen met de vogel, mentaal was ik die dag blijkbaar toch al labiel, maar ik voelde dat de boom zijn krachten bundelde om de zwaartekracht te tarten. En dat deed hij ook. Voor ik ook maar één woord kon uitbrengen lanceerde de kolos mij het luchtruim in.

Terwijl ik naar boven vloog, de ziel uit mijn lijf krijsend als een klein meisje, zag ik enkel sneeuw. Zelfs de betonnen klinkers  van het plein, die ik dadelijk van wel heel dichtbij zou waarnemen en voelen, waren aan mijn oog ontstolen. De zwaartekracht begon aan mij te trekken. Wat initieel een opwaartse beweging was, bleef dat niet. Net voor ik aan een helse duikvlucht begon, en tevens aan de omzetting van mijn doodsangsten in decibels, hoorde ik zeer luid gehinnik en geproest. Een zwarte gevleugelde gedaante scheerde door het sneeuwgordijn en ving me op. Ik klampte mij stevig vast aan wat de rug van een hengst bleek te zijn, een prachtig ros.

Met enkele gracieuze vleugelslagen zette hij standvastig koers in de witte oneindigheid. Zijn vastberadenheid temperde mijn eigen angst. Het klinkt misschien bizar, maar dankzij hem vond ik rust in die storm, in die mate zelfs dat ik geleidelijk indommelde, stilletjes verlangend dat het moment zou blijven duren. Mijn oogleden hadden nog geen seconde rust genoten toen het paard zich liet vallen, zijn vleugels beschermend boven mij gericht. Ik was zodanig geschrokken dat mijn hart het tikken niet meer kon bijhouden. Al wat ik waarnam in de gevederde cocon was het suizen van de wind, vergezeld van hevige donderslagen.

Toen het paard zijn veren weer spreidde en zich liet meevoeren door een luchtstroom  was er geen sneeuw meer te bekennen. Sterker nog, ik zag al wat de horizon te bieden had. Met open mond aanschouwde ik oceaan, zo ver het oog reikte. Slechts één obstakel doorpriemde het woeste water, één gigantische berg tartte de oceaan met een kruin die zelfs de wolken achter zich liet. Nooit eerder zag ik zo’n donkere dramatische hemel. Ik was getuige van een machtig fenomeen. De wolken maanden de wind, donderend met hun bliksemse zwepen,  aan de golven zulke grootte en vaart te geven dat ze met alle geweld tegen de berg zouden slaan. En de golven gehoorzaamden, als rollende reuzen ramden ze zijn rotsenvoet. Mijlenver waren de klappen te horen.

Met stijgende omwentelingen beklommen we de berg. Dat ik het niet zo zag zitten om de grijze wolken die hem kroonden te verkennen leek mijn metgezel niet te deren. Wederom werd mijn zicht ontnomen. Blind tussen al dat wolkengruis kreeg ik de illusie dat ik instrumenten hoorde. Strijkers, blazers, percussie, noem maar op. Hoe hoger, hoe luider. De muziek gaf de situatie perfect weer: dramatisch, zwaar, dolend in oneindigheid… Net daarom klasseerde ik dit gegeven weer als een product van mijn eigen krankzinnigheid. Dat de muziek adequaat was nam ik angstvallig als bewijs dat ik toch niet volledig gek geworden was. Toch niet volledig.

Plots doorpriemde het paard het wolkenwit d               at plaats ruimde voor hemels blauw. De berg bleek een vulkaan te zijn, die een gigantische rotsprop in zijn krater droeg. Terwijl we rond deze prop vlogen zag ik hoe het beuken van de golven de druk in de vulkaan deed stijgen. Er ontstonden spelonken waar in alle hevigheid lava uitgutste. Het schouwspel werd heviger en heviger. Het ging er zo intens en dreigend aan toe, dat ik hoopte dat het ros het gebeuren spoedig achter zich zou laten. Toen we de schaduwzijde van de prop verlieten werd ik verblind door helse zonnestralen en verdoofd door sterke geluiden. De muziek werd zo luid dat ik dadelijk mijn hand boven mijn ogen hield om beter te kunnen turen. Wat ik toen zag deed mijn mond openvallen van verbazing.

Paleizen. Ik zag zwevende paleizen. Trotse burchten gevestigd op de wolken, rustig drijvend op de wind. Prachtige hemelse kolossen waren het. De slotgrachten, die hun omwallingen omgaven, regenden van de wolkenranden af, de dieperik in. Ieder paleis, opgetrokken uit wit marmer en versierd met talloze kleurrijke vaandels, was verbonden met de anderen via regenbogen. Overal zag ik mensen aan de glasheldere horizon. Wat zeg ik, mensen, ze vlogen door het luchtruim als ware engelen. Ze beschikten over gevederde vleugelparen. Ieder van hen droeg ook een instrument bij zich. Tussen de kantelen van de burchten verschenen mensen, en ze vulden ook glimlachend de binnenpleinen en de ramen van de immense torens. Iedereen zong uit volle borst en bespeelde met heel hun ziel datgene wat ze bij zich droegen. Elke stem en elke hand leek bij te dragen aan de eensluidende meeslepende melodie die ik reeds vaag tussen het wolkengruis gehoord had. De zware percussie gaf de maat aan, terwijl de strijkers en blazers steeds feller afstevenden op een harmonieuze climax . Het oneindige orkest leek perfect mijn dramatische vlucht in noten te weerspiegelen en te weergalmen. Al deze mensen leken mij te verwachten. Sterker nog, het leek zelfs of ik het middelpunt van de belangstelling was, of ze dit alles voor mij deden. Terwijl ik tussen al dit moois zweefde kreeg ik waterige ogen en een week gemoed. De muzikale onderdompeling doordrong mijn lichaam met een gevoel van gelukzaligheid en ontzag. De spontane glimlach die zij op mijn gelaat toverden leek vastberaden en voor altijd te willen blijven. Ze wisten de gevoeligste snaar van mijn wezen te raken, mijn hart.

Waar ík niet wist waar eerst te kijken en te genieten, wist mijn gevleugelde vriend dat des te beter. Onverschrokken vloog hij zijn voorgestempelde route tussen de hemelse paleizengalerijen.  Toen ik mezelf oprichtte om boven zijn hoofd de horizon af te speuren naar enige doelbestemming zag ik dat er een gedaante met hevige vaart naar ons toe gevlogen kwam. Ik herkende de bewegingen waarmee de verschijning het hemelruim doorkliefde. Het was namelijk een ander gevleugeld ros, met als enige verschil dat het naderende dier een prachtig witte vacht herbergde. Tot mijn grote verbazing vervoerde deze schimmel ook een persoon. Ik zag haar lange haren dansen in de wind, het was een meisje. Met even verbaasde en waterige ogen als ik maakten we naderend oogcontact.

In een roes van verwondering glimlachten we naar elkaar. Ons treffen kon niet toevallig zijn. De hele horizon was op ons afgestemd, alle blikken waren op ons gericht. De intentie van de hemel bleek ons samenzijn. Toen pas besefte ik dit ten volle, en zij blijkbaar ook. Een gedeelde gelukzaligheid bracht ons ertoe onze angsten en zorgen achter ons te laten, onszelf op te richten,  en rechtop te staan. Het druiste in tegen alle logica, maar toch deden we het, gewoon omdat het kon. In volle vaart stonden we recht op de rug van onze nobele hemelbestormers en strekten we glimlachend onze armen. Toen we langs elkaar scheerden greep ik haar handen, en zij de mijne. Net op dat moment hoorden we beiden twee oorverdovende knallen achter ons. Het klonk alsof de wereld verging, alsof het einde naderde. We werden van onze paarden gerukt en tolden rond in het hemelruim, onzeker turend in elkaars ogen. Boven onze tollende hoofden zagen we twee gigantische rotsproppen naar de zon razen. Onze paarden raakten uit koers en begonnen eveneens rond te cirkelen. Hun vaart was zo intens dat er een windhoos ontstond. We bevonden ons in het oog. De proppen troffen de zon in volle vaart waarop zo’n hevige explosie volgde dat iedere cel in onze lichamen trilde.

Na de enorme knal was het eerst donker, verblindend donker. De duisternis heerste zodanig dat ze onze harten vulde met angst. Zwevend in zwart vertrouwden onze handen op elkaar. Ik was blij dat ik haar bij me had, dat ik niet alleen was. Ondanks het feit dat we de wind voelden en hoorden tieren, leek het even of de tijd stil bleef staan. Toen ik naar boven keek was de zon weg. Eén van de grootste zekerheden die mijn wereld sinds mensenheugenis had gekend was uiteengereten. Toch zag ik licht in de verte. Het kwam steeds dichter en dichter. Plots was het overal, alom aanwezig. Het regende sterrenstof. Een prachtig gouden neerslag vulde het heelal, omhelsde ons in het duister. Dankzij het nieuwe warme licht zag ik haar stralende glimlach, haar mooie fonkelende ogen, de zonnedeeltjes weerspiegelend. Ik wou dat het moment bleef duren, voor eeuwig, kijkend in haar ziel, badend in sterrenzweem. De tijd liet mijn wens echter koud, want het werd geleidelijk aan opnieuw duister. Al wat ik wou zien werd opnieuw gehuld in schemering.

De tornado slorpte alle lichtdeeltjes op in zijn vernielingsdrang. Gierend dronk de wind het licht uit het hemelbassin. Ons stond trouwens hetzelfde lot te wachten als deze hemelfonkelingen, namelijk een heftige neerwaartse vlucht. Waar voorheen volledige duisternis heerste, baadden we nu in het licht. Overal was er licht, overal dartelde zonnewasem om onze lichamen. De wervelende vernielingskracht rondom werd ons bespaard aangezien we in het oog naar beneden vielen.  We waren volledig blootgesteld aan elkaar. Zij was prachtig, gekroond met een zonneaureool, prinses van de warmte. Haar haren, haar lichaam, haar aanblik vervulden mijn hart met vuur. We glimlachten onophoudelijk naar elkaar terwijl we rondtolden in de heldere verzadiging. Steeds dichter verkenden we elkaar, haast tot onze stralenkansen versmolten. De ervaring was zo intens dat we niet schenen te merken dat het einde naderde. Net voor het moment dat onze lippen elkaar trachtten te beproeven zag ik een zwarte gedaante uit de lichtkoker verschijnen. Ik schrok ontdaan en ontwaakte uit mijn drogerende wervelroes. Met een enorme klap werden we uit elkaar gerukt en verdwenen we verblind uit elkaars ooghoeken. We verloren beiden het bewustzijn.

Toen ik mijn ogen opende zag ik bomen rondom me. Geen gewone bomen, hun bladeren gloeiden alsof ze het gestolen licht in zich hadden opgenomen. Het leek te sneeuwen in het onwerkelijke woud waar ik ontwaakte. Dit was echter een illusie, de sterrendeeltjes vielen op en doorheen de kruinen als een perfecte herfst. Onwerkelijke kleuren zoals blauw, paars en roze sierden de bladerdekken van het oord der rust. Het was een opvallend vredige plek. Plots hoorde ik een alom aanwezig zacht geneurie. Ik wou mezelf oprichten, maar dat lukte niet. Het was alsof mijn ziel daar bloot lag, tussen de perfecte stronken, en ik enkel controle had over mijn geest. Het neuriën klonk zowel ver als dichtbij. Vreemd genoeg leek het zelfs ook onder mijn lichaam te ontspruiten. Toen pas had ik door dat heel de bodem van het woud bezaaid was met prachtige bloemen, toen pas besefte ik dat het de bloemen waren die de prachtige natuurliederen zongen, en toen pas was ik me ervan bewust dat diezelfde bloemen mij droegen. Ik werd door hen zachtjes van de grond getild. Heel geleidelijk verplaatsten zij mijn lijf doorheen het geboomte. Ik voelde me gezuiverd, één met de natuur die mij droeg.

Na enkele uren ondergedompeld te zijn geweest in de zachte bloemenzang voelde ik mezelf volledig ontspannen, alsof ik nooit zorgen gekend had. Het regende nog steeds sterrendeeltjes tussen de gloeiende takken. Vanuit mijn ooghoeken kon ik zien dat de bloemen mij naar een open plek in het bos droegen. Hoe dichter ik mijn bestemming naderde hoe harder de bloemen begonnen te zingen. Een wiegend dromerig ritme weergalmde tussen de stronkengalerijen. Toen ik de open plek bereikte leek het alsof ik herboren werd, plots kreeg ik opnieuw voeling met mijn vleselijk lichaam en kon ik mezelf oprichten. Ik zag een prachtige nachtelijke hemel verzadigd van kleine gloeisels. Mijn hart bonsde heftig toen ik plots in de verte een fijn silhouet zag. Zij was het, ik wist het gewoon. Ze zag eruit als een engel. Ik rende naar haar toe, en zij naar mij. We deelden onze harmonie met de omgeving. Enkele passen van haar verwijderd bleef ik verbaasd staan kijken. Zij droeg een prachtige jurk en een krans van roze bloesem. Ook ik werd vol ontzag bekeken. Toen ik mezelf aanschouwde bleek ook ik een prachtig pak te dragen. Wederom glimlachten we naar elkaar, heimelijk dichterbij sluipend, blij met het plotse weerzien. Ik nam haar hand en plaatste de mijne op haar zij. Samen vingen we een innige dans aan op het inmiddels luide wiegenlied van de bloemen. Vanaf het moment dat wij begonnen te dansen begonnen de bomen voldaan mee te wiegen, net als de bloemen. Heel het woud walste. We voelden onszelf een. Uren dansten we, genietend van elkaar, versmeltend versmolten. Er leek geen einde te komen aan de gelukzalige roes. Niet dat we dat wensten, integendeel. Geleidelijk aan begonnen de laatste sterrendeeltjes te vallen en werd het opnieuw donkerder en duisterder. We beseften dat onze tijd gekomen was. De hemelse zandloper liep ten einde. Onze vurige harten werden geblust met oneindig verdriet, waarvan onze tranende ogen de stille getuigen waren. Net voor het laatste deeltje viel zoenden we elkaar op de lippen. Net voor het duister viel versmolten onze harten, passioneel, nostalgisch.

Zij ontwaakte heftig uit een zoete dagdroom toen er een duif tegen het vensterraam van haar kamertje vloog. Haar hart bonsde hevig, protesterend dat het nog niet klaar was om die andere gelukzalige wereld te verlaten. Zij was zowel triest als dankbaar. Haar hart doolde, niet wetend aan wie de zonet opgewekte vurige passie was opgedragen. De duif richtte zich op, knipoogde naar het meisje, en vloog zijn eigen pad tegemoet.

Geschreven door Illiveris voor Briseis, zijn muze

Verwante posts

• Dag Dromelingen (deel 2) (7)
• Dag Dromelingen (3)
• Dag Dromelingen (deel 3) (3)
• Dag Dromelingen (deel 4) (0)
• De vlucht der verlegen zielen (0)

We staan vaak niet stil bij de kracht van de tafel: Aan deze simpele vierpoter worden de meest bijzondere dingen gezegd en gesprekken gevoerd. Er wordt lief en leed gedeeld, humor gezaaid en geluk geoogst. De lekkerste gerechten en dranken worden aan tafel geconsumeerd. Wat een heerlijke plek, of ze nu thuis staat of op restaurant, een oase van gelukzaligheid.

De combinatie van deze gezelligheid en heerlijke eetcultuur bezorgt ons puur genot. Deze wereld schenkt ons een enorme diversiteit aan geuren en smaken die in een nog grotere diversheid aan combinaties te ontdekken valt, zowel bereidend als degusterend.

Geef mij maar een lekker glaasje wijn, geef mij maar een gezellig dinertje thuis, op uitnodiging, of op restaurant. Tijdens de paasvakantie (7 april) zijn we in beperkt gezelschap naar het heiligdom der heiligdommen getrokken om onze Bourgondische levensstijlen bot te vieren. We brachten namelijk een bezoek aan de keizer van de goede smaak, Sergio Herman, in zijn royaal degustatiepaleis: Oud Sluis.

Ons gezelschap werd allereerst hartelijk ontvangen en een gezellige tafel toegewezen in het sfeervolle zwart-wit ingerichte decor. Vervolgens vingen we de unieke belevenis aan met een aperitiefje. Sergio Herman kwam alle klanten persoonlijk begroeten en liet zich van zijn charmantste kant zien. Een reeks heerlijke amuses liet niet lang op zich wachten. We verkenden nooit geziene ingrediënten en smaken. De ene amuse volgde de andere op in een niet aflatende zinnenprikkelende aromadans.

Vervolgens werden de hoofdgerechten geserveerd. Ieder gerecht werd vergezeld van een aangepaste wijn. Toen ik een slok nam van de eerste wijn sloeg mijn beoordelingsvermogen tilt. De godendrank die mijn tong verzwolg was ongetwijfeld de lekkerste wijn die ik ooit had gedronken. Dit oordeel was echter geen lang leven beschoren en werd dadelijk door de tweede wijn in de kiem gesmoord. De productkwaliteit werd meteen duidelijk: wereldtop.

Het menu (datgene wat na de oneindigheid aan amuses en voor de koffiehapjesstroom aan bod komt)  zag er letterlijk als volgt uit:

langoustine

inktvis ravioli, salade-zeekool-komkommer.

puntradijs, postelijn vinaigrette en créme crue.

coquille

hoppescheuten, jonge rauwe bloemkool,

biergelei en vinaigrette van morilles.

zeeuwse kreeft

salade van jonge spinazie, bleekselderij en groene appel,

kiemzaadjes en reblochonmelk.

krab

groene asperges uit “pertuis”, emulsie van rucola,

gumbavaricotta en coulis van krab met verveine.

anjou duif

geroosterd met hazelnoot, schorseneer,

gnocchi met ganzelever, zilveruitjes en jus van duif.

assortiment van onze kazen

of

desserts

chocolat bar, pinda, karamel en pinda.

“ricefields” melk en passievrucht.

my favorite citrus 2010.

Ik heb geen woorden voor het meesterschap van deze chef, die zijn drie sterren ongetwijfeld verdiend heeft. Wat ik geproefd heb had ik nog nooit geproefd. Het leek steeds belachelijker om bij iedere gang spontaan “amai dit is ook lekker seg” te mompelen. Nooit zag er een groter understatement het daglicht. Zelfs het brood, dat telkens het op was vervangen werd, was onweerstaanbaar. Ondanks de waarschuwingen van mijn tafelgenoten dat er nog veel zou volgen bleef ik ervan eten. Ieder gerecht was een schilderij, iedere couvert was kunst, te mooi om op te eten. De presentatie maakte de smaak waar en vice versa. Wat een smaak… Wat een smaken… De smaak die de woorden wegnam. Het was opvallend stil aan de glimlachrijke tafel. We kwamen, we zagen, we genoten.

De overrompelende wijnen deel ik ook gaarne even mee:

Te Muna Road Sauvignon Blanc, Craggy Range, Martinborough, 2008

Vieilles Vignes Eparses, Domaine de Belliviere, Coteaux du Loire, 2004

Cuvee Roucaillat, Comberousse Paul Reder Vigneron, Coteaux du Languedoc, 2007

Director’s Cut Chardonnay, Francis Ford Coppola, Russian River Valley, 2007

Meandro, Quinta Vale de Meao, Douro, 2007

Rivesaltes Hors d’Age 1978

Late Harvest Tokaji, Patricius, Hongarije, 2003

Deze waren zo ongelooflijk lekker dat ik per se van ieder glas de bodem wou zien voor men ook maar een druppel kon vervangen met de volgende heerlijkheid. Dit eiste echter zijn tol. Ik was nog nooit in mijn leven dronken geweest, maar ik moet toegeven dat mijn bewustzijn na het wijnenballet op z’n minst beneveld was. Ik haalde het sanitair nog net in rechte lijn.

We waren de laatste klanten die het restaurant verlieten: genietend, voldaan, beneveld, gelukkig, overrompeld, verrast, nagenietend, verzadigd, nostalgisch, glimlachend, dromerig, hemels… Culinair klaargekomen…

[View with PicLens]

1234►

Verwante posts

• Hirondelle (0)
• Ernbern (0)
• Dorian (0)
• Achter de schermen… (16)

[View with PicLens]

12►

Vlijtig werd de kamer voorzien van een commode en een reusachtige garderobe waarin Illiveris eindelijk zijn ganse kledingwinkel kon herbergen! Ook twee mooie boekenkastjes mochten niet ontbreken om orde in de chaos te scheppen. Ten slotte koos het gezelschap, om al dat wits een strakkere toets te geven, een aluminium bureaublad rustend op twee mooie schragen.

Dank aan de interieurgoden!

Ter zijde:

1. De foto’s zijn illustratief bedoeld, niet kunstzinnig: Bespaar mij perspectiefopmerkingen!

2. Mijn tv is uiteraard kunstmatig vergroot met photoshop, dus shhhhhh…

3. Ja, ik besef dat de kamer ‘rather feminine’ is. Het drong vooral door dankzij de oprechte spontane reactie van mijn broertje: “Euhm, wa zijn die bloemen? Nee, echt?”.

Verwante posts

• The Clash of the Relatives (7)
• Pijnlijke Proclamatie (10)
• Illiveris Exposed! (16)
• Hirondelle (0)
• De Soap Zonder Einde (0)

U hoort het goed, een overvaller, maar dan wel een amateuristische kluns. Hij maakte namelijk enkele kleine cruciale inschattingsfoutjes. De hoek die hij koos om de voordeur te benaderen stelde hem niet in staat vast te stellen dat er zes volwassen mannen achter het glas zaten te wachten. Ook zag hij blijkbaar niet dat de garagepoort, een veel vlotter ticket naar binnen, gewoon openstond. Ten slotte had hij aan de voordeur moeten trekken, niet angstvallig duwen zoals hij deed. Ze was gewoon los.

In plaats van een vette buit kreeg hij nu zijn verdiende loon: Spielberg, Siegfried, Roy en Afwasbeer stormden in volle razernij naar buiten met het enkele doel de agressor aan hun keukenmessen te rijgen. Het gezelschap dat achter bleef, twee heren en een dame, verzegelde het restaurant. Spielberg en Afwasbeer moesten de spurt echter al snel opgeven. Siegfried en Roy daarentegen, de uitbaters, zinden op wraak. Siegfried had zijn speciale keukenschoenen nog aan, twee lompe gevaarten, die hem een fikse achterstand dreigden te bezorgen. Daarom besloot hij de achtervolging verder te zetten op zijn sokken, op slechts vijf meter gevolgd door zijn wederhelft.

Toen Siegfried nog twintig meter van de lafaard, die duidelijk moe begon te worden en sporadisch angstvallig achterom keek, verwijderd was riep hij: “Blijft maar lopen jong, er komt toch ne auto aan!”. De crimineel kon de adem van de stomende chef in zijn nek voelen maar sprong net op tijd in een metallic grijze Citroën Berlingo. De chauffeur van de vluchtwagen gaf plankgas en liet Siegfried machteloos achter. Hij kon de nummerplaat niet lezen aangezien hij, net voor hij aan zijn late snack wou beginnen, zijn bril had weggelegd.

Intussen was Afwasbeer naar zijn auto gelopen om, ondanks zijn slechte conditie, toch nog van betekenis te zijn. Hij pikte Roy op om de vluchtende partij te kielhalen, maar toen ze aankwamen was het reeds te laat. Bijgevolg reden ze dan maar naar het politiebureau.

Die avond was ik toevallig vroeger naar huis gegaan. Ik zat in de woonkamer toen mijn moeder plots het raam in de gang opende. “Wat?” “Wat is er gebeurd?” “Er is geschoten naar het restaurant?” Toen pas zag ik de blauwe zwaailichten van de politie aan de overkant van de straat, voor het restaurant. We spoedden allen naar de overkant. Omgeven door agenten kwam ik te weten wat er gebeurd was. Het leek niet om een echt vuurwapen te gaan, maar klaarblijkelijk toch iets dat hout kon doorboren. De sulfergeur was een mysterie.

Ik was razend. Mijn bloed kookte. Ik werd overvallen door een gevoel van spijt. Spijt dat ik er niet was geweest om de dader mee te achtervolgen, om de keuze te hebben stokstijf te blijven zitten of tierend mee naar buiten te stormen. Wie mijn dierbaren raakt, raakt mij. Ik zou de daders graag castreren met een botte lepel, en dat meen ik.

Om er toch enige komische noot aan toe te voegen vroeg ik, na het optekenen van mijn verslag, wat de helden in dit verhaal zouden zeggen of doen moesten ze de lafaard opnieuw tegen het lijf lopen:

Roy: “Hou de gazetjes maar goed in ’t oog voor rietjes in aanbieding, want dat is hetgeen waar ge de rest van uw leven door zult eten en drinken. Als ik u te pakken krijg zal het enige wat ge nog kunt zeggen daarna de woordjes ‘mama’, ‘papa’, ‘pipi’ en ‘kaka’ zijn!”

Spielberg: “Ik had echt willen weten welk wapen hij gebruikt heeft, om da vervolgens dan af te pakken en op hem te vuren als hij vlucht.”

Siegfried (Adrenaline brengt de dichter in hem naar boven blijkbaar): “Ik zou gewoon op zijn bakkes slaan. Dat heeft hij niet voor niets gedaan.”

Afwasbeer: “Geen woorden, maar daden!”

Volleebee (de dame in kwestie): Geen commentaar.

Camarero: “Hoe durft die rotzak dat proberen net nu ik er ni bij was!”

Het moet nogal een zicht geweest zijn: Een bandiet gevolgd door een chef op sokken, zijn souschef en twee obers. Ik hoop dat hij gisteren de schrik van zijn leven opliep!

Verwante posts

• De Soap Zonder Einde (0)
• Niet voor gevoelige lezers… (6)
• La Vie en Rose (9)
• Gastronomisch avontuur! (2)

Voor u dit filmpje bekijkt ben ik genoodzaakt te melden dat de borsten van Blancefloer er normaal veel beter uitzien, dit werd overigens bevestigd door onze expert ter zake: Casanova. Zo, aangezien ik nu aan alle door de acteurs gestelde voorwaarden tegemoet ben gekomen heb ik nu de volledige toestemming om de productie te publiceren! Een primeur overigens: voor het eerst ziet u enkele van onze gelaten in volle actie! Gaarne stel ik aan u voor: The Penguins on Steroids!

De cast van deze productie heeft er bewust voor gekozen de eerste take te behouden en deze niet over te doen aangezien dit een ongekende spontaniteit en charme met zich meebrengt!

Cast

Illiveris by Illiveris

Narrator by Illiveris with a different ‘r’-pronunciation

Sirene by Sirene

Blancefloer by Blancefloer

Verwante posts

• Een bindingsangstige belevenis! (12)
• La Vie en Rose (9)
• Wie zijn gat verbrandt, wordt nat… (2)
• Illiveryfamous (10)
• Ziedaar: een typisch ventengesprek! (2)

“Ik kan het ni Illiveris, ik kan het ni. Ik durf ni, ik ben echt bang.”

Hij zuchtte en wikte zijn woorden.

“Zet u erover Blancefloer. Dit is geen tijdelijk probleem, als ge het nu ontwijkt gaat ge er de rest van uw leven last van hebben. Het moment is aangebroken om uw grenzen te verleggen.”

Ze schudde ontkennend haar hysterische hoofd terwijl ze zich tegen de muur plantte en zich naar de grond liet zakken, licht autistische neigingen vertonend.

“Het is al acht uur, ik ben al te laat! Oh nee, oh nee, wat moet ik nu doen?! Die kerel ziet dit echt als een date he, maar echt!”

Hij bewaarde zijn kalmte.

“En gij? Gij toch ook? Beschouw het als een gewoon gesprek. Ge gaat gewoon iets drinken met iemand. Het is geen onomkeerbaar proces he! Ge kunt altijd terug. Gij bepaalt hoever ge wilt gaan. Uiteindelijk kunt ge er ook gewoon een mooie vriendschap aan overhouden, toch? Moet ik meegaan? Ik zal u begeleiden!”

Haar ogen verstarden toen Illiveris aanstalten maakte om zijn schoeisel aan te doen.

“Oh nee nee, niks van! Ik ben hier weg! Sirene! Sirene!”

Met enig sadistisch genoegen zag hij haar naar zijn buurvrouw razen. Hij kleedde zich rustig verder aan en wandelde daarna grijnzend naar Sirene. Hij trof Sirene aan in haar bed, tv-kijkend, en Blancefloer in alle staten.

“Ik durf ni Sirene, ik durf ni! Ik kan da ni! Kan hij ni naar hier komen, he? Kan hij da ni? Hier voel ik mij meer op mijn gemak. Please laat hem naar hier komen. Het is al kwart na!”

Sirene werd even overvallen door het gebeuren en keek Illiveris fronsend aan.

“Wa gaat gij doen Illiveris?”

“Ik ga haar wegbrengen.”

“NEE!”

“Oh, ik ga mee!”

“NEE!”

“Kom, doe uw jas al aan!”

“NEE! ZIE MIJN HAAR NU, ALLEZ! EN DAT IS NE KONTENMAN HE SIRENE, NE KONTENMAN, EN IK BEN EEN BORSTENMENS! DOEME HE!”

“Doe nu eens rustig! Dat is echt ni het enige waar hij op zal vallen hoor… Doe nu uw jas aan!”

“NEE, IK GA NI! IK HEB SCHMINK NODIG! ZIE MIJN HAAR NU!”

Blancefloer liep van de ene spiegel naar de andere.

“Zie nu Sirene, mijn oog is nog keihard ontstoken!”

Illiveris deed het licht in de badkamer uit waardoor Blancefloer haar gereflecteerde beeltenis niet meer kon zien.

“Blancefloer, wij zouden u nooit wegsturen als ge er ni goed uit zou zien! Stop nu met uzelf wijs te maken dat ge het ni kunt en wees een beetje positief. Uw gedrag nu leidt alleen maar tot self-fulfilling prophecies! Gedaan met die excuses, ga uw jas halen! Moeten wij hem bellen en zeggen dat ge wat later zult zijn omdat ge zenuwachtig zijt? Het is best dat ge eerlijk zijt, hij zal daar wel begrip voor hebben! Op zich is het voor hem een compliment dat ge wilt dat het goed gaat, he?”

Sirene bemachtigde de GSM van Blancefloer en belde naar ‘De Man’, also known as ‘BDM’. Ze verontschuldigde zich voor de stiptheid van haar vriendin en bracht hem op de hoogte van de lichtjes verdraaide feiten. De arme stakker, die inmiddels al langer dan een half uur in eenzaamheid vertoefde, toonde zeer veel begrip voor haar situatie, die eigenlijk ook een beetje op de zijne leek.

“Ik heb hem gebeld.”

“WAT? WAT HEBT GE GEZEGD?! ZEG MIJ NU WOORD VOOR WOORD VAN BEGIN TOT EINDE WAT GE GEZEGD HEBT?”

“Gewoon, dat ge zenuwachtig zijt en wat bindingsangst hebt.”

“WAT? Oh nee, oh nee, bindingsangst impliceert dat ik eventueel een relatie zou willen. Help!”

“Je kan ook schrik hebben om jezelf vriendschappelijk te binden”, zei Illiveris in zijn zoveelste poging om haar gerust te stellen, “doe nu uwe jas aan”.

“Ik kan ni naar daar gaan, zeker ni met deze botten, ik ga vallen over de kasseien ginder!”

Sirene zuchtte, “waar hebt ge uw jas verstopt?”

Ze nam de jas uit de kleerkast van Blancefloer, waarop deze wederom vluchtte naar de badkamer.

“Ik zie er zo slecht uit, ik had mijn haar verdomme in ne froufrou moeten laten knippen he! Zie nu hoe groot mijn voorhoofd is!”

Sirene deed zuchtend het licht van de badkamer uit en dwong Blancefloer, bijgestaan door Illiveris, haar jas aan te doen.

“Ik ga ni, allez, ik kan da ni! Ik heb zelfs daarstraks mijn peer laten vallen van miserie!”

Illiveris en Sirene keken elkaar in stilte aan, fronsend, om vervolgens in lachen uit te barsten.

“Waarom lachen jullie nu?”

De peer lag nog steeds op de grond, tijdens haar neerwaartse vlucht had ze een fruitig remspoor nagelaten.

“Allez Blancefloer, nu uw handtas nog en we zijn er.”

“Ma ma ma, wat heb ik allemaal nodig? Ik moet ik moet..”

“Blancefloer… Ge hebt alleen geld nodig en uw gsm. Hoogstwaarschijnlijk hebt ge zelfs ni eens geld nodig.”

Toen Blancefloer klaar was, verliet ze langzaam tegenpruttelend haar kot. Zenuwachtig als ze was kreeg ze haar deur niet direct op slot, met meer zenuwen tot gevolg.

“Ik ga ni, ik kan da ni!”

“Blancefloer, we zullen tot in de helft gaan, en dan kunnen we nog zien wat we doen…”

Aarzelend ging het gezelschap de trap af.

“Ik kan ni lopen met deze schoenen he, ge gaat da zien, ik ga vallen!”

Haar excuses werden genegeerd. Toen brak het glorieuze moment aan dat ze zich buiten bevonden. Buiten werd al beschouwd als een overwinning. Illiveris nam al wandelend de leiding, gevolgd door Sirene. Blancefloer strompelde dan weer zo’n vijf meter achter Sirene. Wat in die wandeling volgde was een niet aflatende stroom van excuses, hypothesen en rampscenario’s die telkens weer gecontesteerd werden door de begeleidende partijen. Blancefloer had speciaal voor de gelegenheid een nieuw stopzinnetje ontwikkeld: ‘Stel u voor dat…’

Spoedig drong de volgende hindernis zich op: ‘De Man’, also known as ‘Blind Date Man’, zat te wachten in een chocoladebar naast de eigenlijke plaats van afspraak, een trendy cocktailbar.

“Kom Blancefloer! We zijn er bijna!”

“Wacht wacht wacht wacht wacht! Zot! Die mag ons wel ni zien he!”

Illiveris zag in de verte een deftige kerel achter het glas van de chocoladebar zitten wachten. Heel de voorgevel van de bar was opgetrokken in glas, lekker doorzichtig. Toen de arme man even de andere kant opkeek waggelde het gezelschap voorbij de ruit, like penguins on steroids. Hij merkte hen niet op.

Er was niet veel tijd om de opluchting te vieren aangezien ze al vijfenveertig minuten te laat was voor haar date. Sirene begeleidde Blancefloer naar een gunstig plekje in de bar terwijl Illiveris buiten bleef wachten. Ontsnappen was onmogelijk. Toen Blancefloer eindelijk neerzat spoedden de begeleiders zich naar de chocoladebar.

“Ik ben Blancefloer niet!”, zei Sirene glimlachend toen ‘BDM’ eindelijk een meisje zag binnenkomen, “ze zit hiernaast op jou te wachten.”

“Het spijt ons als dit een beetje vreemd overkomt”, zei Illiveris, “maar zonder ons had ge hier nog lang gezeten.”

‘De Man’ toonde voor de zoveelste maal sympathie, bedankte hen, en waagde zich aan de eerste ontmoeting. Toen hij de deur van de cocktailbar gespannen achter zich liet, gaven Illiveris en Sirene elkaar een stevige welverdiende high five. Mission accomplished!

Verwante posts

• The Fellowship acts! (5)
• La Vie en Rose (9)
• Wie zijn gat verbrandt, wordt nat… (2)
• Ziedaar: een typisch ventengesprek! (2)
• The Fellowship of the Kot (0)

In essentie volstaat het volgen van vier stappen om een zelfgehoste blog op poten te krijgen:

1. Het zoeken en kopen van een domeinnaam (bvb.: www.illiveris.com)

Een domeinnaam is het unieke webadres dat je ingeeft in de adresbar van je internetbrowser om een bepaalde website te bezoeken. Domeinnamen kunnen verkregen worden bij zogenaamde domain registrars zoals GoDaddy, Register.com, Network Solutions, NamesDirect, etc.

2. Zoek een thuis voor je blog: het vinden van een Web Host

Web Hosts bieden online opslagruimte en bandbreedte (de hoeveelheid data die tegelijkertijd over een bepaalde verbinding kan worden vervoerd) aan. Ikzelf gebruik Bluehost en ben tot hiertoe zeer tevreden over de service die mij wordt aangeboden.

3. FTP (File Transfer Protocol)

FTP is de methode die je gebruikt om bestanden van de ene plek naar de andere te verplaatsen, bijvoorbeeld het verplaatsen van bestanden van je computer naar je Web hosting account (deze methode noemt men uploaden). Om FTP te gebruiken voor dataoverdracht heb je een zogenaamde FTP client nodig. Persoonlijk gebruik ik de Filezilla client.

4. Installeer WordPress

Bluehost maakt het installeren van WordPress makkelijke aangezien de installatie met enkele klikken automatisch verloopt.

Deze vier stappen volstaan in principe om een eigen .org op te richten. Ik besef dat de stappen zeer beknopt werden beschreven, maar op het wereldwijde web is natuurlijk voldoende extra informatie te vinden. Als ik het kan, kan u het ook.

Eén van de grote voordelen van een zelfgehoste blog is de veelzijdigheid die mogelijk wordt gemaakt door de vele beschikbare plugins. Hieronder geef ik een opsomming van mijn plugins. Ik besef dat ik er belachelijk veel bezit, ik hoef daar dan ook niet meer op gewezen te worden.

• Akismet: Akismet is een alomgeprezen spamfilter die zijn werk uitstekend  doet.
• All in One SEO Pack: SEO staat voor Search Engine Optimization. Een goed beheer van SEO helpt de grote zoekmachines om jouw blog makkelijk te vinden en de inhoud te indexeren in hun databases. Op die manier verschijn je efficiënter in de zoekresultaten als mensen sleutelwoorden ingeven. Deze plugin optimaliseert je blog met betere zoekmachineresultaten als doel!
• Alter Feed Links: Dankzij deze plugin kan ik mijn  lezers naar mijn Feedburner feeds leiden in plaats van de gewone WordPress feeds.
• Bad Behavior: “Deny automated spambots access to your PHP-based Web site.”
• Better Tag Cloud: De naam zegt het zelf: Deze plugin biedt een betere Tag Cloud dan diegene die standaard voorzien is. Zo kan je bijvoorbeeld onder andere het aantal tags bepalen dat op je blog verschijnt, de grootte van het lettertype en de volgorde.
• Blog Icons: Hiermee kan je favicons toevoegen aan je blog. Ik heb mijn favicon hier gemaakt.
• Broken Link Checker: Erg handige plugin om niet-werkende links of links naar verdwenen blogs op te sporen.
• Clean Archives Reloaded: “A slick, Javascript-enhanced post archive list generator for WordPress.” Met deze plugin kan je een overzichtelijke archiefpagina maken. De mijne vind je hier.
• Collapsing Blogroll: Deze plugin maakt het mogelijk om een overzichtelijke uitklappende blogroll toe te voegen aan je posts of pages. Mijn blogroll. Gewoon kijken he, niet wegklikken naar interessantere blogs!
• Countdown Timer: Handige timer om je lezers op de hoogte te stellen van de te verstrijken tijd tot het plaatsvinden van een bepaalde gebeurtenis of een evenement!
• Do Follow: “Removes the evil nofollow attribute that WordPress adds in comments.”
• Easy Adsense: Met deze plugin kan je zonder al te veel HTML-kennis de reclameblokken van google in het template van je blog verwerken. Als mensen  op de links in deze blokken klikken verdien je centjes om je blog te financieren!
• Editor Extender: Nog meer tekstbewerkingopties dan de vele die WordPress reeds biedt!
• Fast and Secure Contact Form: Stelt lezers in staat om snel een mailtje naar de blogeigenaar in kwestie te sturen zonder dat deze last krijgt van spammers! Deze plugin heeft CAPTCHA- en Akismetondersteuning. Voorbeeld van mijn contactformulier: Schrijven die mails!
• Feed Stats for WordPress: Hiermee kan je snel en makkelijk de statistieken voor  je Feedburner feed bekijken.
• Google Analyticator: Deze plugin stelt je in staat Google’s Analytics te gebruiken.
• Google XML Sitemaps: Deze plugin genereert een speciale XML sitemap die zoekmachines zoals Google, Yahoo, Bing en Ask.com helpt om je blog beter te indexeren.
• Head META Description: “Insert HTML META description tag.”
• HeadSpace2: Dit is een gepimpte Meta-data manager waarmee men complete controle heeft over alle SEO-behoeften zoals het beheer van sleutelwoorden/tags, titels, beschrijving, stylesheets, enz.
• Image Widget: Heel simpele plugin waarmee je afbeeldingen in je sidebar kan plaatsen.
• Lightbox 2: Een eenvoudige plugin die het mogelijk maakt om foto’s en afbeeldingen mooi weer te geven op je blog.
• MyBlogLog Widget: Deze plugin voegt een widget toe aan je sidebar zodat andere mensen lid kunnen worden van  jouw community op MyBlogLog. Hier vind je mijn community en profiel!
• NextGen Gallery: Zeer geavanceerde plugin om afbeeldingen en foto’s op allerlei schitterende wijzen te presenteren.
• Random Posts widget: Om te voorkomen dat mijn mooie posts uit het verleden in de vergetelheid raken heb ik deze plugin geïnstalleerd. Deze plugin selecteert een willekeurig schrijfsel en toont dit in je sidebar. Klik maar eens op mijn ‘Random Pearl’ rechts!
• Redirection: “Manage all your 301 redirects and monitor 404 errors.”
• Robots Meta: “This plugin allows you to add all the appropriate robots meta tags to your pages and feeds, disable unused archives and nofollow unnecessary links.”
• Secure WordPress: Deze plugin bevat enkele basics om je blog te beveiligen. Eén van de opties is bijvoorbeeld het onachterhaalbaar maken van de WordPressversie die je gebruikt.
• Simple Tags: “Suggested Tags, Mass edit tags, Autocompletion, Tag Cloud Widgets, Related Posts, Related Tags, etc!”
• Smart Youtube: Een simpele manier om Youtubefilmpjes in je posts, reacties of feeds te implementeren.
• Snap Shots™ Plugin for WordPress.org: Als je je cursor boven een link houdt, wat gebeurt er dan? Wat zeg je? Een soort tekstballonetje met een preview van de site? Wel, dat is exact wat deze plugin doet!
• Sociable: “Automatically add links on your posts, pages and RSS feed to your favorite social bookmarking sites.”
• Social Slider: Kijk eens uiterst links op mijn blogje. Zie je die icoontjes: Facebook, Twitter, RSS? Wel, dat is mijn social slider! Nu je daar toch aan het kijken bent, voeg me maar ineens toe aan je Twitter, Facebook, Flickr of RSS-lezer of abonneer op mijn nieuwsbrief! *Puppyoogjes*
• Subscribe To Comments: Dankzij deze plugin worden lezers op de hoogte gebracht van nieuwe reacties op posts waar zij zelf ook op reageerden. Zo blijven ze betrokken bij het gechitchat!
• Twitter Tools: Zorgt voor een volledige wisselwerking tussen jouw blog en Twitter. Het verschijnen van nieuwe posts wordt door middel van tweets gemeld op Twitter, en tweets op Twitter kunnen indien gewenst ook automatisch omgevormd worden tot blogberichten.
• User Locker: Deze plugin blokkeert user accounts na een bepaald aantal foutieve inlogpogingen.
• Visitor Maps and Who’s Online: Dankzij deze plugin kan je nagaan hoeveel lezers online zijn of waren. Bovendien worden lezers aan de hand van hun IP-adres bij benadering gelokaliseerd.
• WordPress.com Stats: “Tracks views, post/page views, referrers, and clicks.”
• WordPress Database Backup: De naam spreekt voor zich!
• WP-Polls: Polls maken was nog nooit zo makkelijk!
• WP-PreventCopyBlogs [Protect your WordPress Blogfrom fraudulent copies]: Met deze plugin voorkom je dat jouw onschatbare creaties gekopieerd en gestolen worden. Probeer maar eens een rechtermuisklik en kijk wat er gebeurt!
• WP-Smiley: Organiseer je smileys naar hartenlust!
• WP Ajax Edit Comments: Dankzij deze plugin kunnen lezers nog enige tijd na het reageren op een blog hun reactie aanpassen.
• WP Security Scan: Scant de veiligheid van je blog!
• WP Super Cache: “Very fast caching plugin for WordPress.”
• WP System Health:  Geeft een beknopt overzicht van de interne staat van PHP en WordPress.
• Yoast Breadcrumbs: Voegt breadcrumbs toe aan je blog.

Verder is het misschien interessant om weten dat ik RSS feeds van andere blogs lees met behulp van RSS Owl. Voor mijn eigen feeds vertrouw ik op de service van Feedburner. Het web afschuimen doe ik dan weer met Google Chrome, een wat mij betreft tot hiertoe ongeëvenaard snelle browser.

Het is uiteraard ook zeer belangrijk om je blog te promoten. Dit probeer ik aan de hand van volgende middelen:

• Facebook
• Twitter
• MyBlogLog
• Flickr
• RSS
• Het aanbieden van een eigen nieuwsbrief
• Reageer op andere blogs om zelf reacties te krijgen en andere mensen van jouw bestaan op de hoogte te brengen

Ondanks het feit dat er oneindig veel thema’s voor je blog voor het grijpen liggen ben ik gebrand op eigenheid. Ik heb mijn thema zelf gemaakt, maar wel met behulp van een programma aangezien mijn HTML-kennis niet ver genoeg reikt.

Om af te sluiten zou ik graag nog even de Adsense service van Google willen vermelden. Ik maak ook zelf gebruik van Adsense. Dit houdt in dat ik drie reclameblokken met advertenties, ‘Ads by Google’, op mijn blog plaats. Telkens als mensen op één van de reclamelinks in deze blokken klikken verdien ik hier een heel klein beetje geld mee. Zelf, student zijnde, vind ik dit een schitterende manier om de financiering van mijn blog toch een beetje te ondersteunen! Iedere cent helpt!

Ik hoop dat jullie een beetje gehad hebben aan deze informatie. Ik sta altijd open voor vragen of suggesties!

Verwante posts

• Met de deur in huis.. (0)
• Hirondelle (0)
• Ernbern (0)
• Ziedaar: een typisch ventengesprek! (2)
• The Naked Blogger (4)

Ik heb de tijd nog niet genomen om een welkomstbericht bij elkaar te schrapen, zoals de beleefdheid dat gebiedt, of de inspiratie verdringt al meteen alles waar blogetiquette voor staat. Ik heb namelijk zonet op schromelijke wijze moeten vaststellen dat een bezoek aan de opticien zich opdringt. Een mooi voorbeeld van de schaamtevolle hints waarmee het leven soms op slinkse wijze je gemoed kan beïnvloeden.

Ik zit op kot. De 2de verdieping, waar ik mijn stulpje heb, biedt uitzicht op een niet nader bepaald pleintje. Ik ben Big Brother, ik ben het kraaiennest, ik ben alziend. Er gaat geen neuspeuteraar aan mij voorbij, geen dorpsgek, dief of mooie dame zonder dat ik het gezien heb. Bij momenten lijk ik wel één of andere bejaarde die zijn dagelijkse bezigheden beperkt heeft tot raamstaren. Ik begrijp hen wel. Wat wil je als de ruimte achter dat raam vier vierkante meter groot is, dan is een duif nu eenmaal gewoon boeiend.

Ik dwaal af.

Sinds kort werpt mijn bril een smet op deze wonderlijke capaciteit mijner. Hij weigert zich aan te passen aan de achteruitgang van mijn zicht, de koppigaard. Bijgevolg wuif ik naar iedereen die de minste sociale geste in de richting van mijn raam lanceert.

En dat was vandaag niet anders… Toch niet vanuit feitelijk standpunt…

Ik hoor gejoel. Ik kijk naar buiten. Wuivende mensen. Ik herken hun contouren niet – zoals men dit vaak wél kan bij eigenaardig gevormde mensen – maar ze geven blijk van herkenning. Ik wuif terug, ondanks de verwarring, natuurlijk wuif ik terug. “Hoe de examens waren?” Goed natuurlijk. Ik ga echt niet de ware feiten over het hele plein roepen, laat staan naar mensen wiens contour ik niet herken. In de helft van mijn protoconversatie hoor ik de bariton van mijn buurman uit het raam naast mij weelderig tieren. Zijn zware stem begroet mijn vreemden.

Aha-effect - bummer - duikt weg op bed – hoort (uit)gelach – schaamte – opticien.

Van uitstel komt afstel, mijn welkomstbericht komt later wel.

Verwante posts

• Ziedaar: een typisch ventengesprek! (2)
• La Vie en Rose (9)
• Het Vallen van de Bladeren (7)
• Een bindingsangstige belevenis! (12)
• Achter de schermen… (16)

Als je op bovenstaande foto klikt krijg je een grotere versie van de foto. Normaal moet deze versie volstaan om het gedicht te kunnen lezen. Moest dit toch niet het geval zijn, probeer dan eerst eens F11 en open hem nog eens! Moest het écht niet lukken:

Op de meest onverwachte dag,

ontmoetten wij elkaar,

brandend ons verlangen,

ontwijkend ons gestaar.

Onze blikken spraken leugens,

troffen elkaar zelden,

troebele tolken als wij waren,

faalden wij te openbaren,

dat minder lonken meer voorspelden.

Ik wou de schittering in je ogen,

op je lippen liefde proeven,

ik wou verdrinken in je haar,

jou simpelweg behoeven.

Al mijn moed bracht ik bij elkaar,

om mijn zoen te drukken op jouw lach,

zo versmolten wij als paar,

op de meest onverwachte dag.

In realiteit is de armband nog véél mooier. De typische betoverende Swarovskisparkle is niet op foto vast te leggen I guess…

Verwante posts

• The Clash of the Relatives (7)
• Over frustrerende tijden vol eruditie en memorisatie (2)
• La Vie en Rose (9)
• Das Parfum (3)

[View with PicLens]

Wat mijn kotverhalen betreft? Lees ze hier, of hier, of hier, of hier, of hier, of hier, of hier!

Verwante posts

• Wie zijn gat verbrandt, wordt nat… (2)
• The Fellowship acts! (5)
• La Vie en Rose (9)
• Een bindingsangstige belevenis! (12)
• The Fellowship of the Kot (0)

De film ‘Nine’ vangt aan vol sexy spektakel. De openingsscene, met beeldschone vrouwen die in pittige lingerie een opzwepende dans opvoeren, doet geloven dat wat volgt een musical uit de duizend zal blijken. Niets is echter minder waar. Het lijkt of regisseur Rob Marshall lijdt aan dezelfde kwaal als zijn hoofdpersonage in deze musicalfilm: Ondanks het feit dat hij over alle middelen beschikt om een waar visueel schouwspel te brengen, met een cast om u tegen te zeggen, blijft de totaalervaring uit door een gebrek aan inspiratie en inhoudelijke rijkdom in zijn script. Heel de film teert op dezelfde simpele verhaallijn, afgewisseld met muzikale scènes zonder de nodige catchiness. De nummers zijn niet pakkend genoeg om ze tegen het einde van het avondje uit nog te kunnen neuriën en men vraagt zich eigenlijk af waarom men er een musical van willen maken heeft. De muzikale momenten zijn tevens niet succesvol geïncorporeerd in de film.

Maar: ere wie ere toekomt. Visueel is de film bij momenten erg sterk en weet hij door te dringen tot de ziel van Italië. De kijker krijgt enkele prachtige landschappen en decors te zien die de reiszin werkelijk prikkelen. Het hotel waar Guido rust zoekt, bijvoorbeeld, is tot de verbeelding sprekend, badend in de zon naast het azuurblauwe water. Bovendien wordt er ook goed geacteerd, globaal gezien. Zo zet Daniel Day-Lewis een puike prestatie neer, spijtig genoeg moet die bijna de hele film dragen. Ook de goede acteerprestaties van zijn medespelers zullen aan het einde van de rit de dupe blijken van het zwakke verhaal.

Uiteindelijk komt het er op neer dat je heel de film zit te wachten op iets inhoudelijks dat volledig beantwoord aan de mooie beelden die je te zien krijgt, tevergeefs. Ondanks de sterke cast verdwaalt de verhaallijn in een kluwen aan dialoog, wederkerend drama en middelmatige muzikale intermezzo’s. Waar het script niet straalt, is het de film die faalt. Rob Marshall beschikte over een toverstok, jammer genoeg heeft hij er alleen niet mee gezwaaid, waardoor de werkelijke magie uitbleef. Nine is een beetje zoals het eerste kwartier in de wachtkamer bij de dokter: Niet onaangenaam, maar er zijn leukere dingen in het leven.

Verwante posts

• Geen verwante posts.

Verwante posts

• Met de deur in huis.. (0)

Ik zou in afwachting bijna vergeten waarom ik mezelf Twitter heb aangeschaft: het promoten van mijn blog! U kan mij al twitterend hier vinden. Tot twitters, ik verwacht jullie tweets! Oh yeah, talking the slang of the community…

(Normaal gezien verschijnt er nu een tweet op mijn twitterprofiel, dankzij de plugin Twitter Tools, die deze post, en in de toekomst het verschijnen van al mijn nieuwe posts automatisch meedeelt aan mijn followers!)

Verwante posts

• Geen verwante posts.