Wanneer een herinnering de tijd krijgt om te rijpen smaakt ze vaak nog zoeter en voller dan toen ze werd geoogst. Dat is niet anders voor de vrucht die ik hier wil delen. 2010 is het desbetreffende jaar van de pluk.

Ze had nog nooit gevlogen, mijn liefje. Haar gemoed was een cocktail van opwinding en angst. Ik begreep de vrees, voornamelijk wanneer onze metalen hemelbestormer naar links of naar rechts helde, en zo enkele kilometers vrije val suggereerde. Maar eigenlijk was ik, als relatief ervaren vliegrot, nog het meest geïnteresseerd in de opwinding. Voor de eerste keer die wolken doorpriemen om vervolgens het bronzen oog van de wereld te begroeten, het bewust meemaken van dat moment, leek me fantastisch. Die herinnering werd mij persoonlijk ontstolen door gewoonte en jeugdige vertroebeling. Zweverig zwevend hielden we elkaars hand vast. Een probleemloze vlucht.

Ik wist niet goed wat te verwachten toen we in een shuttlebus naar onze bestemming stoven. “Dit land heeft afgezien.” en “Het kapitalisme heeft duidelijk voet aan wal gezet.” waren slechts enkele vluchtige indrukken die het snelweglandschap me influisterde. Het land werd naar goede gewoonte oppervlakkig gelabeld en vanuit egocentrisch standpunt bevooroordeeld. De grauwe Oostblokconnotaties hielden stand tot we onze bestemming in de hoofdstad bereikten: hotel Continental Zara, Dohany Utca 42-44, Boedapest, West-Hongarije, Hongarije.

We hadden deze trip tegen een zeer scherpe prijs geboekt, bijgevolg waren onze verwachtingen dan ook afgestemd op dit tarief. De zeer vriendelijke portiers bijvoorbeeld, evenals de prachtige koperkleurige zwaaideur, had ik niet in mijn totaalberekening opgenomen. Toen we onze intrede deden had ik ook allerminst prachtig gerestaureerde Art Nouveau-splendeur verwacht. Met de glimlach werd onze verwachtingshorizon verbrijzeld. De kamers waren tiptop uitgerust, mooi en proper. Er was een zwembad op het dak, een wellness & spa, zélfs een tuin. Het ontbijt was keizerlijk, het avondmaal meesterlijk. Ik begrijp dat zodanig veel superlatieven knus bij elkaar wantrouwen oproepen, maar dit is dan ook zonder twijfel één van de beste hotels waar ik ooit heb mogen vertoeven. Ik heb plek moeten afstaan in het hart van mijn vriendin voor dit hotel, romantische zielen wezen gewaarschuwd!

Eigenlijk was de Boedapestreis één en al geneugte. Wat. Een. Prachtstad! De architectuur. De panorama’s. De gastronomie. De geschiedenis. De cultuur. De kunst. Wees gerust, ik ga jullie hier niet liggen vervelen met ellenlange beschrijvingen van onze ervaringen. Dat boeit jullie niet, ik weet dat. Het is tijd om de beelden te laten spreken!