Get Adobe Flash player

Blog

Met de deur in huis..

Voor Illiveris, mijn eigen .orgje geboren werd, heb ik heel even een .commetje gehad. Ik snakte echter al gauw naar meer. Bij deze zou ik graag even nostalgisch terugblikken. Wat volgt is het eerste bericht dat toen mijn pen verliet (dit was mijn eerste bericht op deze blog trouwens):

Ik heb de tijd nog niet genomen om een welkomstbericht bij elkaar te schrapen, zoals de beleefdheid dat gebiedt, of de inspiratie verdringt al meteen alles waar blogetiquette voor staat. Ik heb namelijk zonet op schromelijke wijze moeten vaststellen dat een bezoek aan de opticien zich opdringt. Een mooi voorbeeld van de schaamtevolle hints waarmee het leven soms op slinkse wijze je gemoed kan beïnvloeden.

Ik zit op kot. De 2de verdieping, waar ik mijn stulpje heb, biedt uitzicht op een niet nader bepaald pleintje. Ik ben Big Brother, ik ben het kraaiennest, ik ben alziend. Er gaat geen neuspeuteraar aan mij voorbij, geen dorpsgek, dief of mooie dame zonder dat ik het gezien heb. Bij momenten lijk ik wel één of andere bejaarde die zijn dagelijkse bezigheden beperkt heeft tot raamstaren. Ik begrijp hen wel. Wat wil je als de ruimte achter dat raam vier vierkante meter groot is, dan is een duif nu eenmaal gewoon boeiend.

Ik dwaal af.

Sinds kort werpt mijn bril een smet op deze wonderlijke capaciteit mijner. Hij weigert zich aan te passen aan de achteruitgang van mijn zicht, de koppigaard. Bijgevolg wuif ik naar iedereen die de minste sociale geste in de richting van mijn raam lanceert.

En dat was vandaag niet anders… Toch niet vanuit feitelijk standpunt…

Ik hoor gejoel. Ik kijk naar buiten. Wuivende mensen. Ik herken hun contouren niet – zoals men dit vaak wél kan bij eigenaardig gevormde mensen – maar ze geven blijk van herkenning. Ik wuif terug, ondanks de verwarring, natuurlijk wuif ik terug. “Hoe de examens waren?” Goed natuurlijk. Ik ga echt niet de ware feiten over het hele plein roepen, laat staan naar mensen wiens contour ik niet herken. In de helft van mijn protoconversatie hoor ik de bariton van mijn buurman uit het raam naast mij weelderig tieren. Zijn zware stem begroet mijn vreemden.

Aha-effect – bummer – duikt weg op bed – hoort (uit)gelach – schaamte – opticien.

Van uitstel komt afstel, mijn welkomstbericht komt later wel.