Het merendeel van mijn jeugd werd gedomineerd door één gedachte: Ik ben dik. Ik was dan ook een gezellig dikkerdje, rond en gezond. Mijn ouders bezaten destijds een restaurant, en ik was hun gewelfde uithangbord. Ik was al geen toppunt van extraversie, maar als je lichaamsomvang in je hoofd kruipt kan je het al helemaal vergeten. Onzekerheid troef. Het vreemde is dat vet geen nuance kent in die zin dat het niet alleen het geloof in de esthetische kwaliteiten van je lichaam aantast, het haalt al het geloof in jezelf onderuit.

Suggereren deze deprimerende regels dat ik een ongelukkige jeugd heb gekend? Nee, integendeel. Blijkbaar krijgen ook dikkerdjes een deel van de koek als het om geluk gaat. In mijn geval werd ook deze koek gretig opgesoupeerd. Mijn grootmoeder heeft destijds de lat voor de warme nesten des werelds zeer hoog gelegd, en mijn moeder heeft die fakkel overgenomen. Het was zodanig warm, ons nest, dat ik het amper verliet. Vrienden kwamen bij mij thuis spelen: eenrichtingsverkeer.

Inderdaad, ik had wel degelijk vrienden, kwaliteit boven kwantiteit. Al bestaat er natuurlijk geen twijfel over dat mijn, dat ons, kwaliteitslabel grondig afweek van dat van de buitenwereld. We waren allerminst populair of geliefd. Meisjes, wat waren dat? Imago, hoe schreef je dat? Gelukkig gunde men ons onze integriteit, daar in dat afgelegen hoekje van de speelplaats. Het seutenkwartier; ver van intrige, puberaal gelebber en bedwelmende middelen of kankerstokken. Wij begrepen geen snars van hoe die populaire jongens met hun trendy schoenen het respect verdienden van die rare gniffelende wezens met hun ontluikende boezems die toch reeds een fonkeling van begeestering in ons, een stelletje kastraatstemmen, ontketenden.

Onze grote liefde was Moeder Nintendo. Zij begreep ons. Zij bood ons alternatieve werelden, universa en dimensies aan die een schaduw wierpen op het gewone leven. Zij maakte helden van ons. Gretig vochten wij, te paard en gewapend, tegen het kwade. Gretig raceten wij op leven en dood. Gretig sprokkelden wij sterren, de bouwstenen van een of ander universum, bij elkaar. Onze grootste ambitie destijds was om de beste Pokémontrainer ter wereld te worden. Bloed, zweet en tranen lieten wij hiervoor. Tot de dag dat onze stemmen over begonnen te slaan. Alten werden tenoren, meisjes werden kunst. Moeder Nintendo had ons niets geleerd over die frambozen lippen en die azuurblauwe ogen. Jaren strijd hadden wij geleverd, voor niets. In deze wereld was ik dik, hoogstwaarschijnlijk lelijk onpopulair en ongewapend.

Wat vonden meisjes belangrijk, imago? Laat ik het simpel stellen: dat had ik niet. Mijn voornaamste bezorgdheid was dat mijn kleren heel mijn lijf bedekten zonder dat de omvang ervan kon worden geschat. Ik was een vlek stof in het landschap. Ik leek eerder op de pater die naar het einde van zijn celibaat snakte dan op de koene ridder. Wat vrouwen betreft ben ik nooit dapper geweest. Stel je voor dat ze je blik zouden beantwoorden als je ze in de ogen keek, wat dan? Was meisjes aanraken niet schadelijk voor de gezondheid? Mijn strategie was waterdicht: ergens op deze aardkloot een tegel ruimte in beslag nemen en wachten tot er een meisje op me zou botsen, liefst van al meteen op mijn lippen, dan was ik gelijk van die horrorfase af. Het werkte niet. Het contact vlotte niet, misschien omdat iedere vrouw in mijn hoofd een potentiële dag des oordeels in zich droeg. Wat dachten ze? Wat wilden ze? Waarom waren hun hoofden niet transparant? Mijn beste vriend had het spel beter door. Een niet onbelangrijk detail is dat hij daarin gesteund werd door zijn uiterlijk. Ik liep in zijn schaduw. Hopeloos. Al was zijn potentie om een schaduw te werpen hem natuurlijk gegund.

De omstandigheden om mijn lichaam te haten waren er, en ik had het zelfvertrouwen niet om mijn andere kwaliteiten in de verf te zetten. Ik voelde mij niet compleet. Ik was niet wie ik zijn wou. Twee dingen speelden in mijn voordeel: de wil om te veranderen en de hormonen om te veranderen. De combinatie zorgde voor een verslankende spurt opwaarts, fysiek én mentaal. Waar mijn lichaam mij eerder mentaal had neergehaald, leek het mij nu ook naar ongekende hoogten te kunnen brengen. Jeans was niet langer mijn aartsvijand. Gecentreerde hemden, of hemden tout court, deden hun intrede. Kledij werd een extensie van lichaam en geest, geen tent om in te schuilen. Door mooie kledij voelde ik mezelf werkelijk mooier. Omdat ik mezelf mooier voelde gedroeg ik me zelfzekerder. Omdat ik me zelfzekerder gedroeg werd ik het ook. Omdat ik zelfzekerder werd ging ik steeds verder en verder wat kledij betreft. Ik vond shoppen leuk, gewoon omdat het kon nu. Ik werd de dochter die mijn moeder altijd al gewild had om mee te winkelen. Ik werd ijdel. De modewereld stelde zich open, en ik dook er voorzichtig in. Uiterlijke zelfexpressie. Eindelijk. Voorzichtig. Jammer genoeg wil de samenleving dat mensen zichzelf enkel uitdrukken binnen de grenzen van de conformiteit, wie daarbuiten treedt wordt voorwerp van spot en tongengesabel. Het mezelf niet aantrekken? Makkelijker gezegd dan gedaan. Het vertraagde mijn proces toen, en dat doet het nog steeds. Een school is meedogenloos voor een ontluikend niemand. Al zijn er altijd kleine bakentjes van hoop die ervoor zorgen dat een mens niet opgeeft. De blik van een meisje. Een voor de verandering positieve roddel. Familie. Goed begonnen, half gewonnen.

Er kwam ook hulp uit andere hoek. Datzelfde restaurant waarvan ik ooit het omvangrijkste levende bewijs was werd nu ingezet ter bezwering van mijn sociale demonen. Mijn ouders dwongen mij de afwasmachine, mijn beste asociale vriend in de keuken, vaarwel te zeggen en gaven me een wit hemd en een schort. Mensen bedienen. Het leek werkelijk de hel op aarde. De klant is koning. Een zaal vol met alleenheersers en hun gastronomische eisen. Een van de eerste klanten die ik bediende bezorgde ik een wijnrood tafelkleed, voor mij was dat destijds voldoende motivatie om naar een ander land te verhuizen onder een schuilnaam. Het mocht niet, jammer genoeg. En omdat mijn ouders telkens weer besloten om in het land te blijven leerde ik bij, werd ik sociaal vaardiger, mondiger.

Geleidelijk vervaagde het onderscheid tussen mannen en vrouwen als gesprekspartners. Enkel het onderscheid tussen vrouwelijke gesprekspartners die ik niet aantrekkelijk vond en bekoorlijke gezellinnen bleef bestaan. De laatste categorie negeerde ik uiteraard compleet. Niet dat dat een bewuste keuze was. Ik kreeg ook steeds meer lof over mijn kledingstijl. Het werd mijn handelsmerk. Anderzijds kreeg ik ook labels als ‘homo’ en ‘metro’. Er staat blijkbaar een limiet op de tijd en aandacht die een man aan mode mag spenderen alvorens gelabeld te worden. Een pauw is een pauw en een man is een man, redeneert men. Een man mag blijkbaar niet bijdragen tot de esthetiek van deze wereld, niet op die manier. Doet hij dat toch, dan verwijt men hem vrouwelijkheid. De machoman verkiest het angstvallig conformeren aan de stoere gevoelloze ‘jongenscode’ in plaats van zichzelf te zijn, trouw te zijn aan zichzelf, en zichzelf uit te drukken ondanks de weerstand en de eisen van de buitenwereld. Op die manier ondermijnt hij impliciet zijn eigen mannelijkheid en het machosysteem dat hem vormgeeft. Hoe het ook zij, het kon en kan mij nog steeds niet schelen of men mij een echte man vond of vindt. Ik streef namelijk een heel andere titel na, die van ‘gentleman’. Mijn interesse was destijds echter allesbehalve tanend. De blazer deed zijn intrede. De gilet. De trench. Het horloge. De mocassins. De das. Het pak. De cardigan. Het pochet. De bretellen. De vlinderdas. De hoed. De riem. De handschoenen. De manchetknopen. Linnen. Kleur. Blauw. Paars. Rood. Groen. Mijn stijl ontwikkelde en ontwikkelt zich als een exponentiële functie zonder einde, zonder houden aan, steeds minder restricties, steeds meer…

“Ik weet het”, zei ik na de korte stilte, “lo sé”. “Het is niet enkel belangrijk voor dit vak dat je je verlegenheid het hoofd biedt, maar ook voor je verdere leven en je carrière.” Het was alsof de professor door mijn afgewende ogen het dikke jongetje van vroeger zag. Eigenlijk was het ook datzelfde dikkerdje dat dit examen afgelegd had, met een schijnbare zelfzekerheid dankzij de niet al te voor de hand liggende keuze van maatpak en het grapje om het ijs te breken alvorens aan de eigenlijke mondelinge beproeving te beginnen. Een zelfzekerheid die, zoals tijdens elk mondeling examen, al snel doorprikt werd zodat enkel het weekdier overbleef zonder schelp: een faalangstig weerloos wezentje dat niet in zichzelf en zijn mentale capaciteiten gelooft. Een meesterlijk verhulde non-zelfzekerheid die nog steeds alom aanwezig is, nog steeds niet volledig de kop ingedrukt werd, nog steeds mee het leven van alledag bepaalt. Vermoedelijk had een familielid deze zwakte niet meer kunnen blootleggen, ook vrienden en kennissen zouden dit niet meer vermoeden. Maar nu, nu het er echt toe deed, viel mijn masker af. De opmerking van de professor was een hart onder de riem om waakzaam te blijven, dat weet ik zeker. Hij heeft het altijd goed gemeend met mij en ik met hem. Ik heb beloofd af en toe zijn woorden te herhalen: “Yo creo en mí mismo”. Ik geloof in mezelf. Ik geloof in mezelf. Ik geloof in mezelf. Jezelf vinden is jezelf blijven herevalueren, jezelf blijven heruitvinden, en nooit thuiskomen bij jezelf. Nooit. Blijf groeien.

Ik vond het fijn

zolang bij mama te zijn,

maar nu ik mijn papa ken,

ben ik blij dat ik geboren ben.

Pauline

29 maart 2011

1,585 kg -43 cm

Op 14 april 2011 bereikten de eerste geboortekaartjes hun bestemmelingen. Ik was godzijdank niet bij de gelukkigen. Maar mijn geboorteplaats is in feite een groot dorp, en in mijn buurt wordt een goede oude dorpsmentaliteit hoog in het vaandel gedragen. Bijgevolg kreeg ik direct een kopie te mijner beschikking. De inhoud van die kopie was voor mij geen nieuws. De muren hebben oren, ziet u. Reeds enkele dagen na de bevalling was ik op de hoogte gebracht van de feiten. Door wie? U zal het nooit weten.

Wat ons allen wel verbaasde was de geboortedatum: maart. Maart? Het kind werd pas in mei verwacht. In mei leggen alle vogels een ei, zelfs de koekoek. De geboorte vond dus minstens anderhalve maand te vroeg plaats. Getuige hiervan is het povere gewicht van het kindje. Bijgevolg is de zin “Ik vond het fijn zolang bij mama te zijn” een beetje misplaatst, vindt u niet?

Weet u waarom ik die zin nog misplaatst vind? Op 29 maart 2011 was de moeder van het kind, ex-minnares en huidige vrouw van mijn voormalige vader, met een zwanger buikje van zeven maand aan het tennissen. U hoort het goed, tennissen. Echter, blijkbaar deed ze dat iets te intensief. Zo intensief dat zij een scheurtje opliep waardoor het vruchtwater langs haar benen het tennisveld besprenkelde en het kind in levensgevaar naar het universitair ziekenhuis van de provincie moest worden gebracht. Nee, dames en heren, zelfs bevallen, oerinstinct aller moeders, kon zij niet normaal, zelfs dat niet. Bovendien vrees ik dat de geboorte van het kind een metafoor is voor de opvoeding die het te wachten staat.

Ongeveer tien dagen na de eigenlijke geboorte kreeg mijn broer een sms. Dat hij een halfzus rijker was. Dat ze Pauline heette. Dat ze 1585g woog. Dat ze in goede gezondheid verkeerde. Persoonlijk kreeg ik niets. Gelukkig maar, want ik wou geen halfzus. Het was alleszins goed om te weten dat hij op z’n minst de vorm van onze verstandhouding begrepen had. Mijn broer, echter, zat serieus verveeld met de intieme boodschap. Het bericht toonde dan ook aan hoe weinig voeling zijn vader nog had met de werkelijkheid. Er werd nog enige band verondersteld. Mijn broer vreesde dan ook dat die band zich in de praktijk zou manifesteren en dat er binnen de kortste keren een trotse vader, baby incluis, voor zijn kotdeur zou staan. Na lang overleg stuurde hij terug: “Ik ben blij dat het kind gezond is, maar laat ons nu maar met rust.” Netjes. Netter dan hij verdiende, maar we trachtten eerbaar te blijven.

Eigenlijk is Pauline een mooie naam, laat ons eerlijk zijn. Al wordt de naam wel besmeurd door het feit dat de vader van het kind een egoïst is en toevallig Paul heet, en de moeder een narcistische nymfomane die naar de pijpen van de heer des huizes die ze aanbidt danst.

Beste Pauline,

Als het van mij afhangt zal je mij nooit leren kennen. Niets persoonlijks, geloof me. Mijn verleden en jouw toekomst zijn onverenigbaar. Jij hebt je ouders niet gekozen. Iedereen wordt onschuldig geboren. Maar sta me toe, als nobele onbekende, jou volgende wijze raad mee te geven: Jij kent je papa niet.

Het ga je goed,

De Buurjongen

Maar soms. Wanneer je partner jou gedurende negen jaar bedrogen en belogen heeft, en nog langer gemanipuleerd… Wanneer de vrouw waarmee hij dat deed je beste vriendin blijkt te zijn… Wanneer die beste vriendin jaren iedere dag mee in de zaak heeft gestaan die je destijds runde… Wanneer je partner het apathische slachtoffer heeft uitgehangen nadat het bedrog uitkwam… Wanneer hij zich liet kennen als een allesverzwelgende egotripper… Wanneer hij en zijn minnares het lef hebben om vlak naast jou en je kinderen te komen wonen zonder enige schroom… Wanneer hij als vijftiger opnieuw besluit te hertrouwen en aan kinderen te beginnen…

Soms bouwt er zich een spanning op, een drang tot reactie. Het hoeft niet veel te zijn, gewoon een teken naar de buitenwereld toe om te tonen dat je weer strijdvaardig bent, dat wat er gebeurd is je alleen maar sterker heeft gemaakt, dat er niet meer met jou te sollen valt. Nu niet, nooit niet. Soms bouwt er zich een spanning op waar geen bezwaren tegen opgewassen zijn.

En dan, wanneer je met je overbuur, tevens een van je beste vrienden, die eveneens zwaar onder de situatie geleden heeft, aan het praten bent op straat, zie je plots haar auto aan de horizon verschijnen, haar gehate zilveren vierwieler. Beschaamd zoekt haar wagen zo snel mogelijk haar oprit, naast de jouwe. De bestuurster stapt uit, haar ogen afwendend. En voor je het weet, ontlading:

“Buurman, zou ze nu al kunnen klaarkomen?!”, schimpte mijn moeder schijnbaar tegen haar gesprekspartner. Ze deed dit echter zo luid dat de oren voor wie de boodschap eigenlijk bestemd was alles opvingen. De bestemmelinge kromp in elkaar en strompelde naar binnen. Even later kwam ze terug buiten. Haar knalrode hoofd schuddend greep ze naar de boodschappen in haar koffer.

“Ik denk het niet want ze schudt haar hoofd!”, trapte mijn moeder na. De achillespees van het slachtoffer was duidelijk getroffen, haar trots gekrenkt. Het mens was nog nooit in haar leven klaargekomen, en mijn vader was zo lomp geweest ons dit zeer intieme geheim te vertellen. Met glazige ogen sloeg ze haar voordeur achter zich dicht.

Nobel waren haar woorden niet, dat wist ze ook wel. Maar soms, heel soms dringt een schop onder de riem zich nu eenmaal op. De bom was ontploft. Enige tijd later kwam ook de leeuw des huizes briesend naar buiten, om de eer van zijn hol te verdedigen. Bleek van woede benaderde mijn vader mijn moeder en hun gezamenlijke overbuur. Waar deze situatie mijn moeder vroeger angst ingeboezemd zou hebben, bleef zij nu trots staan, iedere pas verwensend die hij in haar richting plaatste. Ondanks het feit dat hij zich in tegenstelling tot vroeger redelijk rustig hield was dit de grootste confrontatie sinds lang. Lange tijd bleef het bij koude oorlog. Al zijn voorgekauwde argumenten van weleer werden weer opgerakeld in hun meest overtuigende manipulerende vorm. Een voor een werden deze echter neergesabeld door mijn moeder en haar metgezel, tot mijn vader met zijn staart tussen de benen weer afdroop.

Het is gedaan met spelen, mijn moeder heeft manen gekregen.

Rustig at ik mijn ontbijt en genoot ik van het gezelschap van mijn lieve vriendin. Gordijnen dicht. Wereld afgesloten. Ik geef toe dat ik nu en dan een vluchtig turen door het raam niet kon weerstaan. Tevergeefs, geen vuiltje aan de lucht.

Het moet gebeurd zijn toen we samen in bad zaten, elkaars lichaam verkennend tussen het sop, dobberend op zwoele Jazznoten. Zij in mijn schoot, ik in de hare, wiegend. Het moet gebeurd zijn toen ik haar mooie huid streelde en haar zachte volle lippen zoende. Een mens zou voor minder de tijd uit het oog verliezen. Terwijl wij elkaar wasten werd elders jarenlange vuiligheid bestendigd. Ik was me er alleen niet van bewust. Voor mij kon het evengoed niet gebeurd zijn.

Dat was echter buiten de krant gerekend. U hoort het goed: de krant. De goednieuwskrant, om precies te zijn, die enkele dagen later mijn handen ontsierde, en haar eigen naam besmeurde. Het was nieuws, ongetwijfeld, maar wat voor nieuws.

Pandora en Dorian. Pandora en Dorian huwden op vrijdag 11 februari in het stadhuis van Lier. Pandora (34) werkt als bediende en Dorian (51) is verpleegkundige in het operatiekwartier van het Lierse ziekenhuis. Zij wonen al langer in dezelfde straat, maar het was op hun werk dat ze elkaar eigenlijk leerden kennen. Het koppel verwacht een baby in mei. De huwelijksreis gaat richting Livigno in Italië.

Het minimalisme van deze tekst, waar andere lezers geen belang aan zouden hechten, deed mijn mond openvallen van verbazing. Tussen ieder woord las ik meer, veel meer, dan de modale lezer. Iedere spatie was voor mij geannoteerd met maanden miserie, iedere letter was een leugen.

Pandora en Dorian. Pandora en Dorian huwden op vrijdag 11 februari respectievelijk voor de eerste en tweede keer enkel in het stadhuis van Lier omdat hij de kerk niet meer mocht betreden. Pandora (34) werkt als bedienende instantie van haar huidige werkgever zoals zij dat reeds in het verleden meermaals verdienstelijk gedaan heeft en Dorian (51), ooit een restaurantuitbater waar iedereen naar opkeek, is nu terug verpleegkundige in het operatiekwartier van het Lierse ziekenhuis. Zij wonen al langer in dezelfde straat, wat in het verleden zeer praktisch bleek om zijn voormalige vrouw negen jaar lang te kunnen bedriegen in haar eigen huis of tijdens ‘het tennissen’, maar het was op hun werk dat ze elkaar eigenlijk van kop tot teen leerden kennen aangezien hij zich een gewillige werkgever toonde en zij een tijdje boven het restaurant mocht wonen en hem zo ongelimiteerd haar kunsten kon demonstreren als hij ‘vroege’ of ‘late’ uren werkte. Nadat hij de kinderen van zijn voormalige vrouw volledig heeft laten vallen, nadat hij door zijn belachelijke gedrag geen vrienden noch respect meer heeft en nadat zij bij hem is ingetrokken en de oren van zijn hoofd heeft gezaagd mag het resultaat er wezen: Het koppel verwacht een baby in mei, tevens één van de hoofdredenen waarom ze zo snel besloten te huwen, naast de financiële perspectieven die de echt voor haar biedt. De huwelijksreis gaat richting Livigno in Italië, het skigebied waar hij reeds sinds jaar en dag met zijn kersverse bruid en met al de mensen die hij nu verloren heeft, waaronder zijn voormalige vrouw en kinderen, gaat skiën. Leve de nostalgie!

Hoewel de tekst mij eigenlijk het meest verbaasde, sprong allereerst de huwelijksfoto ernaast in het oog. Vol onbegrip aanschouwde ik mijn vaders tronie, en die van zijn voormalige minnares, nu vrouw. Geen wit voor haar. Besefte ze misschien dat ze dat niet verdiende? Vast niet. Beiden volgden keurig de laatste mode: bordeaux. Over de jurk ontstond enige controverse binnen de familie. Mijn moeder vond ze “verschrikkelijk”, al gaf ze toe niet meer objectief te kunnen zijn. Mijn nonkel en tante vonden ze “eigenlijk wel mooi, maar niet voor een trouw”. Persoonlijk mengde ik beide meningen: ik vind ze niet mooi, niet voor een trouw noch voor andere aangelegenheden. Ik heb het niet zo met Oostenrijkse folklore. We waren het echter allen eens over het feit dat de jurk slechts een futiliteit was.

Wie laat zich immers, het verleden indachtig, vereeuwigen in een krant op die manier en waarom? Het antwoord is me schuldig gebleven, ondanks het feit dat ik toch enig denkwerk verricht heb om de motieven te achterhalen. Na enig opzoeken kwam ik trouwens te weten dat men enkel in die rubriek kan verschijnen als men zélf initiatief neemt.

Narcisme? Is dat de drijfveer? Bij dat woord denk ik direct aan haar. Reeds vóór het bedrog aan het licht kwam stelde ik mij bepaalde vragen bij de inrichting van haar woonst. Deze stond namelijk vol fotokaders. Op zich niets bijzonders, ware het niet dat de foto’s slechts één onderwerp bevatten. Geen familie, geen vrienden, geen naasten te bespeuren op die foto’s. Enkel en alleen zij. Enkel zij. Hoe sterk haar narcistische trekken ook waren of mogen zijn, ik denk niet dat eigenliefde de hoofddrijfveer is geweest.

Imagebuilding? Bedrog betekent gezichtsverlies. Een vrouw die een gezin kapot maakt, een man die enkel om zichzelf geeft. Ze hebben zichzelf sociaal geïsoleerd tot het laatste greintje respect van voormalige vrienden en kennissen als sneeuw voor de zon verdween. Mijn vader profileerde zichzelf als slachtoffer, trachtte de mensen te overtuigen van een illusionaire realiteit waarin hij niets misdaan had. Vreemd genoeg is hij zijn eigen hersenspinsel op den duur zelf gaan geloven, al blijft hij een onnatuurlijke verantwoordingsdrang aan de dag leggen voor iemand die naar eigen zeggen onschuldig is. Al wat hen nog rest is elkaar. Met z’n tweetjes tegen de wereld, hoe romantisch. Beiden worden getekend door hun besluiten, maar ze zijn koppig. Het laatste wat nu mag blijken is dat alles voor niets is geweest, dat ze zelfs elkaar niet meer hebben. Dat zou pas gezichtsverlies en schande betekenen. Vandaar dat ze beroep doen op iets dat ze te pas en te onpas in het verleden gebruikt hebben en nog steeds gretig gebruiken: schone schijn. Het heeft jaren geduurd voor we ontdekten dat zij eigenlijk een verstokte roker was, dat ze niet de preutse vrouw was die maar geen man kon krijgen, dat ze met verschillende mannen tegelijkertijd aanpapte. Als hij het kind is van zijn ouders geeft hij meer om status dan liefde. Het heeft jaren geduurd voor het overspel ontdekt werd. En het zal jaren duren voor ze door zullen hebben dat ze zichzelf en elkaar meer dan wie dan ook bedrogen hebben door hun samenzijn te laten verrotten voor een trotse façade naar de buitenwereld toe in plaats van het geluk op te zoeken. Zij zal zijn geld niet zien. Hij zal en kan niet blijven teren op haar vergankelijke uiterlijk. De onwennige glimlach op hun huwelijksfoto voorspelt weinig goeds. Echter, misschien beseffen ze dat hun imago onherstelbaar verwoest is en stellen zij met grote frustratie vast dat het hun vroegere naasten niet meer kan schelen of ze nu gelukkig zijn of niet, welke motieven blijven er dan nog over?

Het showen van de trofee? Negen lange jaren heeft zij gestreefd naar dit moment. Bloed, vooral zweet, en tranen heeft zij gespendeerd om haar doel te bereiken, namelijk het aan de haak slaan van een welgestelde vent om vervolgens haar kinderwens te vervullen. Gedurende al die tijd liep zij in de schaduw van mijn moeder, wachtend tot het moment daar was. En plots, geheel onverwacht, was het ogenblik daar. Zonder schroom trok zij in bij haar minnaar, werd zij de buurvrouw van zijn voormalige vrouw en kinderen, en de overbuurvrouw van alle mensen die zij jaren op haar werk bedrogen had. Met veel streken en opgeven hoofd betrad en verliet ze haar nieuwe nest, en vervolgens legde zij een koekoeksei. Is de foto een trofee van haar ‘overwinning’, ring rond de vinger en buik vol? Jammer dat ze niet beseft dat ze kapitein geworden is van een gezonken schip, reeds jaren verloren.

Na al wat er gebeurd is zou ik zo veel haat kunnen dragen voor beide personen op die foto, maar dat doe ik niet. Ik denk dat haat voor mij een te krachtige, te lelijke emotie is. Nee, haten kan ik niet, denk ik. Sterker nog, ik ben zodanig van hen vervreemd dat ik, bij wijze van spreken, slechts met moeite hun namen herinner. Al wat misschien nog rest is een greintje medelijden met mijn vader. Begrijpt u mij niet verkeerd, hij heeft zijn verdiende loon gekregen en hij is daar zelf de hoofdschuldige van. Medelijden om wie hij is, medelijden om zijn karakter dat hem tot de zielenpoot heeft gemaakt die hij is. Zijn lust bracht hem ten val, zijn gebrek aan emotioneel en sociaal inzicht verhinderden hem een normaal leven te leiden of de situatie te herstellen, zijn overvloed aan intelligentie en egoïsme maakten van hem een gevaarlijke manipulator die apathisch alles naar zijn hand zette tot hij het deksel op de neus kreeg en machteloos achterbleef. Eigenlijk heb ik nog het meest medelijden met beiden omdat ze gedetermineerd werden en worden door hun oerdriften, omdat zij nooit ware liefde zullen kennen. En laat dat nu iets zijn dat ik niemand toewens.

Welke motieven zij ook koesterden om krantenfaam te verwerven, de zielige figuur die ze slaan vormt de rode draad doorheen hun handelen. Ik ben benieuwd naar hun reactie als ze thuiskomen van hun huwelijksreis en merken dat er na hun vertrek een grote houten schutting uit de grond gerezen is, die hun wereld voorgoed scheidt van de onze.

Een oorverdovende knal onderbrak de plechtigheid. De poort knarste en kreunde na de bons die ze onverwacht ontving. Op slag waren de genodigden verontrust en vulden zij de kerk met paniekerig geroezemoes. Vragend keken ze in de richting van het portaal, om vervolgens antwoorden te zoeken op het gelaat van de priester. De man wist zich geen raad met al die prangende blikken op zijn tronie gericht. Aarzelend besloot hij het voorval te verwaarlozen.

“spreken…”, vervolgde hij, maar hij werd wederom abrupt onderbroken.

Het was duidelijk na deze tweede klap, die nog luider tussen de zuilen weergalmde dan de eerste, dat toeval niet meer aan de orde was. Er volgde een ijzige afwachtende stilte. De scharnieren, middelpunt van de aandacht, roerden niet. Moedig als hij was vervolgde de geestelijke wederom de plechtigheid toen de spanning ondraaglijk werd.

“of voor eeuwig zwij…”

De poort werd meedogenloos open geramd. Het hout smakte tegen de muren, moest splinters bekennen. De kerk gaapte. De leemte werd gevuld door een zee van laagstaand licht. De felheid van de winterzon, vergezeld van een kille wind, kneep menig oog dicht. Enkele opmerkelijke contouren doorpriemden langzaam maar zeker het licht. Vele monden vielen open van verbazing. Men kreeg echter de kans niet om de schok te verwerken aangezien plots het orgel loeihard begon te spelen. Er werden meer dramatische noten uit de pijpen geperst dan tot dan toe voor mogelijk werd geacht. Een requiem. Er werd een voorwerp naar binnen gedragen dat absoluut misplaatst was. Langzaam torsten vier gedaanten een zwarte kist binnen. Ze waren niet alleen. Een heuse mensenvloed stroomde de kerk binnen, allen gehuld in zwart. Een lange sombere rij volgde de doodskist, navelstarend, klaarblijkelijk in rouw.

De bruidegom en zijn echtgenote in spe herkenden ieder gelaat dat binnentrad. Bij iedere pas verstijfden ze net dat beetje meer. Als aan de grond genageld bleven zij verkleumd voor het altaar staan terwijl het orgel op hen inwerkte. Ze konden de aanwezigheid van zowel de doodskist als zijn entourage niet vatten, uitgerekend op deze dag.

De dragers plaatsten de kist voor de voeten van het echtpaar, het zwart in fel contrast met haar witte smakeloze jurk. Het deksel werd zorgvuldig ontvreemd. Alle aanwezigen trachtten een glimp op te vangen van de inhoud. Een zwarte leemte. Het ding was leeg.

“Wat komen jullie hier doen?”, vroeg de bruidegom verward, enigszins geïrriteerd. Zijn kiezen bleven tijdens het spreken angstig op elkaar geklemd. Hij leek zich voornamelijk tot twee personen te richten.

“Wij komen rouwen om de dood van een man die eigenlijk nooit bestaan heeft.”, antwoordde één van hen. Zijn stem herbergde een vurigheid als van een pas herboren feniks die zijn as toespreekt.

“Wij komen een illusie eren.”

“Ben jij die man?”, vroeg de andere persoon tot wie de vraag van de bruidegom gericht was. De echtgenoot bleef het antwoord schuldig.

“De gelijkenis met jou is in ieder geval treffend. Volgens mij ben jij het. Jij bent die man!”

Beide jongelui traden naar voren en grepen de man aan weerszijden stevig beet. Hij spartelde tegen maar slaagde er niet in zich los te wrikken. Hij werd naar de kist gesleurd, luidkeels protesterend uit volle borst. Het mocht niet baten. Ze dwongen hem in de kist en hezen het deksel boven zijn hoofd. Met een luide klap werd hij opgesloten. Plots lieten de dragers het voorwerp los en trokken ze zich terug, lichtjes grijnzend. Woedend en radeloos schopte de gevangene zich vrij en sprong hij op. Hoezeer hij ook iemand de huid vol wou schelden, hij moest eerst op adem komen na zijn doodstrijd.

“Ik denk dat we ons toch vergist hebben.”, concludeerde de ene drager spottend.

“Schijn bedriegt.”, beaamde de ander.

“De persoon die wij zoeken was jaren een goede huisvader, een trouwe echtgenoot, een onvoorwaardelijke vriend. Al deze dingen was hij voor alle mensen die hier vandaag samen met ons komen rouwen. Door zijn besluit om vandaag te huwen tekende hij echter zijn doodsvonnis. Deze bruiloft vormt een bevestiging van het feit dat de man die wij zoeken eigenlijk een illusie is, altijd al geweest is, en bijgevolg eigenlijk al jaren terminaal is. Eén ding is zeker, na dit huwelijk is hij dood. Voorgoed.”

“De persoon, die wij hier nu voor ons vinden, heeft jaren zijn vrouw en kinderen bedrogen met meerdere minnaressen. Het armzalige jonge bewijs hiervan staat voor onze voeten met een bruidsboeket. Ze heeft eindelijk wat ze wou, zijn dood voor ons, haar leven met jou, vader… Je was een illusie voor ons allen. Toen de bel doorprikt werd, werd je herleid tot een loutere schaduw van wat je ooit ogenschijnlijk voor ons was geweest. Dat je terug een relatie met haar begon verziekte de situatie zodanig, dat de band met je kinderen ten dode opgeschreven was, en vandaag zal je sterven. Voorgoed vervreemd van de persoon die voor ons staat, dat zijn wij, ook al hebben we je nooit echt gekend. Je was niet meer dan een schijnvertoning voor ons.”

“En omdat deze vertoning vandaag voorgoed verdwijnt brengen wij een laatste hulde. Aangezien we hier geen stoffelijke resten aantreffen van hij die ere toekomt hebben wij allen zelf voor stoffelijke resten gezorgd.”

Toen beide broers hun betoog beëindigd hadden plaatsten zij, gevolgd door hun entourage, voorwerpen in de kist. De leemte werd opgevuld door een trouwring, een tennisbal, kookgerei, foto’s en talrijke andere objecten. Nadat de laatste persoon in de rouwstoet zijn bijdrage had gedaan werd het geheel keurig afgesloten. De ene zoon nam een borstel gedoopt in een nogal lopende grauwe vloeistof en besprenkelde de kist. De andere zoon stak een kaars aan. In stilte begaf hij zich voor het zwarte rouwobject. Hij leek iets te prevelen toen hij plots de kaars op de kist vlamde, dankzij de vloeistof ontstak er al gauw een hevig vuur. De rouwstoet begon zich vlotjes naar buiten te begeven.

“Innige deelneming”, bracht één van beide broers ongemeend uit vlak voor hij de jurk van de bruid bespuwde. Hij vluchtte de kerk uit en sloeg de poort achter zich dicht. Eén grote chaos was het resultaat. De moeder van de bruidegom, eeuwige kerkgangster, greep vergeefs naar het water dat zij al jaren iedere zondag gebruikte om haar verborgen zonden weg te wassen, maar het bleek niet heilig genoeg om de vlammen te kunnen doven, integendeel.

Tot zover mijn figuurlijke beschrijving van de feiten die op 12 februari 2011 zullen plaatsvinden. Een schets die weliswaar dramatischer is dan de feitelijke toekomstige gebeurtenissen, alhoewel. Mijn vader gaat trouwen ziet u. De kers op de taart van zijn penopauze. Ik ben er allerminst trots op dat ik over deze informatie beschik aangezien ik met hem gebroken heb, en dat graag zo zou houden. Ik neem genoegen met het uitblijven van direct contact, al zou ik de informatie die mij indirect ter ore komt ook gerust bannen als ik kon. Al is indirect contact in dit geval nog vrij direct, ik heb het namelijk vernomen via mijn lieftallige broer.

Daar stond hij dan, weeral, zo plots, naar slechte gewoonte, voor de kotdeur van mijn broer. Nu, dit zou de normaalste zaak van de wereld geweest zijn moest het vorige weerzien niet zoveel maanden terug in de tijd plaatsgevonden hebben. Om nog maar te zwijgen van de sfeer tijdens de laatst voorgaande contacten.

“Mag ik niet meer binnen of wat?”, ging hij meteen in de aanval. Mentaal antwoordde mijn broer nee, fysiek stond zijn vader enkele tellen later al in de leefruimte. Het arme kind, weerloos. Het verhaal dat hij vervolgens tegen mijn broer begon te prediken ken ik bijna woordelijk en argumentatief van buiten uit een recent verleden. Gelukkig leent de preek zich voor een gebalde samenvatting:

• Het was fout om jouw moeder negen jaar te bedriegen met haar beste vriendin
• maar de wereld is tegen mij
• maar ik kwam niet aan mijn trekken
• maar heb meelij
• maar iedereen verdient een tweede kans
• maar uiteindelijk ben ik het slachtoffer
• maar
• maar
• maar
• Conclusie: het is allemaal de schuld van de nieuwe vriend van je moeder

Een uiterst krachtig betoog weliswaar, telkens weer, vol met de nodige bekrachtigende meelijwekkende tegenstrijdigheden. Er waren echter ook enkele nieuwigheden. Blijkbaar heb ik geen respect meer voor mijn vader. Ik keer hem naar het schijnt telkens de rug toe, rebel die ik ben. Wat hij echter telkens subtiel vergeet is dat hij zich met zijn minnares vlak naast de woonst van zijn voormalige kinderen gevestigd heeft. Men oogst wat men zaait ziet u. Het was een slecht jaar voor respect vanwege de verhitte zomer en de ijzige winter.

Ook redelijk nieuw was het feit dat hij bevestigde dat hij spoedig opnieuw vader zou worden. Er waren echter enkele complicaties. De bloedresultaten van zijn wederhelft voorspelden weinig goeds: verhoogde kans op mongolisme. Een kleine ironie des levens me dunkt. Spoedig zou een vruchtwaterpunctie de ouders in spe uit hun lijden verlossen. Moest het kindje een mongooltje zijn zouden ze zonder pardon abortus laten plegen, want, zo concludeerde hij met één van zijn fameuze oneliners: “Ik heb geen tijd voor mongolen.”

Hallucinant, ik weet het. Het wordt echter nog beter. Als klap op de vuurpijl, en hoogstwaarschijnlijk de hoofdreden van zijn komst, kreeg mijn broer te horen dat hij en ik uitgenodigd waren. We werden vriendelijk geïnviteerd op de nakende bruiloft van het nieuwe paar. Begrijpe wie het begrijpe kan. Hoogstwaarschijnlijk zit mijn grootmoeder achter deze nieuwe feiten, ondanks het feit dat zij doorgaans de neiging heeft om achter de feiten aan te lopen: Wie kinderen krijgt moet getrouwd zijn.

11 februari 2011, de dag die collectief uit onze geheugens gewist zal worden, de dag dat alle leden van mijn huidige gezin, mezelf incluis, in het buitenland zullen vertoeven, de dag dat mijn vader voor ons zijn doodvonnis tekent en de relatie met zijn kinderen voorgoed uitgedoofd zal zijn. Als blijk van erkenning wil ik hoogstens enkele zwarte vuilzakken, desnoods een piratenvlag, uit mijn raam laten bengelen. Maar aanwezig zijn op zijn bruiloft? Jammer, maar ik heb geen tijd voor mongo… Ik heb geen tijd.

Mijn nonkel en mijn lieftallig vriendinnetje hadden onder elkaar een omvangrijk menu bekokstoofd. Zeven gangen zouden de revue passeren. Dat vergde natuurlijk enig voorbereidingswerk. Reeds zeer vroeg op de dag kwam mijn nonkel met een heuse berg ingrediënten binnenvallen om al enig werk te verrichten. Enkele uurtjes later werd hij bijgestaan door mijn bevallig keukenprinsesje. Heerlijke geuren vulden de keuken terwijl mijn moeder haar uiterste best deed om de tafel te laten fonkelen.

Enige uren later was het eindelijk zover, le moment suprème was aangebroken: kerstavond! Het huis straalde, evenals de huisgenoten. Mijn tante vergezelde mijn nonkel en het feest kon beginnen! De wederhelft van mijn moeder was verantwoordelijk voor de drank en toonde meteen grote verantwoordelijkheidszin met het aperitief dat hij ontkurkte. Vergezeld van een hapje kwam de stemming er in. En dat met enige vlotheid, vanwege de lege magen. Vervolgens genoten we van heerlijke wijn, goed eten, en elkaars gezelschap. Er werd gelachen en gevierd, gegiecheld en getierd.

Vóór het serveren van de nagerechten stortten we ons op de pakjes, of beter pakjesberg. Het was een rijkelijk gevulde cadeauavond, nog nooit genoten zoveel geschenken van elkaars aanwezigheid. Er werden kookboeken uitgepakt, andere boeken, kookgerei, een wijnkoker, zoete zepen et cetera et cetera. Het laatste pakje van de avond was er een voor mijn vriendinnetje. Ze was al weken aan het speculeren over wat ze nu uiteindelijk zou krijgen. Toen ik haar gedurende die tijd vertelde dat ze iets unieks zou ontvangen dat bijna niemand anders had begaven haar zenuwen het bijna. Vol spanning prutste ze de verpakking open. Een doosje. In het doosje zat een beeldschone zilveren ring van een ontwerpster die slechts enkele exemplaren van haar creativiteit had laten vervaardigen in Italië. Het was een voltreffer.

Zelf kreeg ik ook enkele schitterende pakjes waaronder een prachtige horlogedoos, een mooi boek, een schitterende dvd-reeks en zeer gulle geldgiften. Bij deze nogmaals mijn impliciete dank aan de schuldigen, alles zal ongetwijfeld benut worden!

Toen de knopen na het nagerecht bijna van onze kledij sprongen hadden we nog één speciaal evenement voor de boeg: “De Zotte Pakskens”. De bedoeling is dat de aanwezigen ook een aantal zéér, maar dan ook zéér, foute cadeaus voorzien. Deze krijgen vervolgens een eigenaar na een willekeurige trekking. Dit jaar werden een aantal mensen gelukkig gemaakt met een rendierhoedje, chocolade in penisvorm, vervallen Sinterklaaschocolade, een foute strip, enzovoort enzovoorts. Het was een mooie gekke afsluiter van de avond.

Met spijt in het hart was het einde van de festiviteit aangebroken. Voldaan namen we afscheid van elkaar, indachtig hoe mooi het gezelschap wel niet kan zijn van de mensen die echt om je geven, de mensen die je leven verrijken met humor en je dalen vervlakken met steun, die personen waar het hele gegeven om draait, mijn kerstgeschenken, het hele jaar door. Bedankt dat jullie er zijn!

Bij deze zou ik graag iedereen oprecht prettige feestdagen wensen! Geniet van elkaar!

Ik begrijp ontrouw, toch op z’n minst vaag. Goedkeuren doe ik het niet, maar ik kan mezelf een beeld vormen van de drijfveren, omstandigheden, en krachten die ertoe leiden, zelf man zijnde. In wezen is het een compliment voor de onmetelijke schoonheid van de vrouw. Iedere man wordt herhaaldelijk wel eens blootgesteld aan de duistere krachten die zijn lichaam herbergt. Het zijn echter enkel de heren die erin slagen zich boven hun biologie te verheffen.

Mijn vader is geen heer, nooit geweest, laat staan verheven. Vreemd genoeg was hij lange tijd hét toonbeeld van trouw en rechtvaardigheid voor iedereen die hem enigszins kende. Ieder huisje heeft echter zijn kruisje, en niet zelden is dit op één of andere manier verbonden met het kruis van de huisvader. Ook wat ons huis betreft loerde ontrouw om de hoek, letterlijk en figuurlijk.

Ze woonde een paar huizen verder destijds, werkte bij mijn ouders, en was de beste vriendin van mijn moeder. Als een waar serpent wriemelde ze zich heimelijk doorheen onze levens. Ze verleidde mijn vader en liet hem proeven van de verboden vrucht, met een duidelijk doel voor ogen. Het was echter niet de eerste keer dat hij zondigde, die eer kwam anderen toe. De jaren verstreken terwijl ze onopgemerkt een heel huishouden in haar wurggreep hield. Aangezien zij en mijn vader voornamelijk de rol van luisterend oor voor de mijmeringen van mijn moeder op zich namen, konden ze haar naar believen bespelen. Vervloekt en gezegend zij de dag dat de illusie doorprikt werd. Heerschap, achteraf bekeken, bleek heerschappij, negen jaar lang.

Mijn moeder wrikte zich los. Moeizaam, gekwetst tot op het bot en gedesillusioneerd ontdeed ze zich van hen. Mijn vader bleef verweesd achter en gedroeg zich verwerpelijk. Ik neem hem zijn gedragingen na de feiten nog veel meer kwalijk dan de onwezenlijke feiten zelf. Door zijn houding had mijn vader niemand meer. Hij duwde zichzelf in een slachtofferrol, verzadigd van zelfmedelijden. Hij beweerde een einde te hebben gemaakt aan de “affaire”, zwoer zelfs op het graf van mijn lieve grootmoeder. Niets was echter minder waar.

Het spel was nog niet uitgespeeld. Mijn vader bleek een makkelijk slachtoffer. Als redelijk vermogende onbevredigde alleenstaande trok hij oude bekenden aan. Het serpent, dat niet in staat was haar biologie te verloochenen, rook opnieuw geld en macht. Zonder schaamte trok ze bij hem in. Zonder schroom kwam zij naast de vrouw en kinderen wonen die ze jarenlang verloochend had. Alles waar ze al die jaren naar gestreefd had, kreeg ze nu in de schoot geworpen. Alles, op één ding na: haar prangende kinderwens was nog niet vervuld.

Ze moet hem de oren van het hoofd gezeurd hebben. Iedereen wist namelijk dat hij nogmaals aan kinderen beginnen niet zag zitten. Mannen zijn echter simpele wezens. Als een vrouw wil draait ze een man zo rond haar vingers. Geruchten over een eventuele zwangerschap verspreidden zich aanvankelijk als een stil ongeloofwaardig geruis. Ongeloofwaardig, tot mijn vader zelf de voedingsbodem voor de geruchten bleek. U hoort het goed, niet alleen is de minnares van mijn vader mijn buurvrouw geworden, ze is er ook nog in geslaagd om naast mijn deur haar bloed met het mijne te mengen. De schande voorbij.

Ik schaam mij voor de genen van mijn vader. 1959, dat is zijn geboortedatum. Wijsheid komt niet met de jaren, zoveel is ondertussen duidelijk. Het kind wordt volgende lente verwacht. Mijn verwekker is nu eenenvijftig, tegen de tijd dat dat wezen zijn of haar achttiende levensjaar viert, is hij reeds seniel. Het arme ding zal nooit een vader kennen, enkel een grootvader, laat staan dat het de genen erft van twee emotieloze narcistische egoïsten, gedetermineerd door hun biologie.

Ironisch genoeg is mijn vader, ondanks het feit dat ik met hem gebroken heb, nog steeds een voorbeeld voor mij, een voorbeeld van hoe het niet moet. Ongeacht mijn biologie is de grootste schande die mij overkomen kan in zijn voetsporen treden. Er zijn echter twee zaken die standvastig mijn eer weten te beschermen: een goed stel hersenen en een hart dat op de juiste plaats bonst.

Door bloed gescheiden en door bloed verbonden, dat ben ik, maar desondanks nog steeds een heer.

Ooit bezat ik een sleutel, van een huis, een hele mooie knusse villa. De voordeur herbergde voor mij een jeugd vol geluk en geborgenheid. Is geluk gestoeld op een illusie eigenlijk wel écht geluk? Mijn toenmalige vader besloot echter dat het genoeg was geweest. Waar ik de warme glans van de sleutel zag, zag hij veroudering en bouwvalligheid. Overgeleverd aan mijn vaders grillen en willen verhuisde mijn gezin met tegenzin naar een nieuw decor. Niet lang daarna werd er ook een nieuw stuk opgevoerd, een tragedie in bedroevende bedrijven.

Ik kreeg een nieuwe sleutel, koel en hypermodern. De deur herbergde bedrog, overspel, ruzie, razernij, tranen en psychologische agressie. Het adolescente gedrag achter die deur kwam niet van de adolescenten. Mijn vader schuwde geen ruzie in het bijzijn van zijn kinderen, ruzies waarin alles aan bod kwam, tot in de kleinste details. In plaats van berouw te tonen voor de negen jaar dat hij mijn moeder bedrogen had, verweet hij haar seksuele nalatigheid. Dat hij het met zijn minnares al eens in het bos kon doen of met een ijsklontje om het spannender te maken kwam zelfs mijn jongere broer ter ore. Dat mijn moeder het huishouden op zich nam, dat ze haar uiterste best deed om de bloeiende horecazaak die ze samen uit de grond hadden gestampt mee draaiende te houden, dat ze de kroost én tegelijkertijd haar zieke ouders verzorgde, dat leek hij selectief te vergeten. Ik kon het niet meer aan “thuis”. Ik had een eigen eiland nodig, een geïsoleerd plekje weg van het vervloekte vasteland. Mijn sleutel spleet zich in tweeën. Ik onderscheidde beide sleutels met een plastic kleurtje. De sleutel van mijn kot werd groen, de kleur van de hoop, de andere zwart. Gelukkig vond mijn moeder na verloop van tijd de kracht om zich te ontdoen van haar gevallen echtgenoot en de zwartgalligheid die hem ontsierde. Mijn zwarte sleutel splitste zich in een blauwe en een zwarte.

Hoe duister de situatie destijds ook leek, de groene sleutel bracht daadwerkelijk hoop. Op een goede dag werd er onverwachts op de deur van mijn kot geklopt. Voor mijn neus pronkten een grote blondine en een kleinere brunette, tot de tanden toe gewapend met spontaniteit en goedlachsheid. Ik besloot me over te geven. Het klikte tussen ons, zeer goed zelfs. Al snel vulden we elkaars avonden. Avonden werden dagen. Dagen werden vriendschap. Bij onze gezamenlijke gezelligheid werden na verloop van tijd nog twee ganggenoten betrokken. De smeltkroes resulteerde in een vrolijke verdieping, rijk aan fratsen en anekdotes: The Gang of Awesome.

Ik zal nooit vergeten…

hoe mijn vrouwelijke kotgenoten mijn deur opgeilden met menige pittige papieren ornamenten en een Supermankarikatuur. Om één of andere reden had ik de bijnaam ‘Superman’ verdiend.

hoe ik mijn buurvrouw bijna een gratis oppoepbeurt van mijn overbuurman bezorgde.

hoe ik water uit mijn raam over de hoofden kieperde van zij die zonder schroom met de kotbel durfden spelen.

hoe ik mijn liefje voor het eerst zag op het verjaardagsfeestje van mijn overbuurvrouw en haar op mijn eigen bescheiden manier het hof maakte.

hoe hard ik er afgezien heb.

hoe ik er gelachen heb.

hoe ik er gevreeën heb.

hoe ik mijn overbuurvrouw met veel bloed, zweet en tranen naar haar blind date gesleurd heb.

hoe bezeten mijn buurvrouwen waren door eten en diëten.

hoe hard enkele exen van mijn overbuurman konden kreunen.

hoe we mijn buurvrouw de stuipen op het lijf joegen toen ze terugkeerde van een late horrorfilm in de bioscoop door de elektriciteit op kot uit te schakelen zodat het huiveringwekkend donker was toen ze binnenkwam. Hijgend van angst hoorden we haar naar boven komen. Het gebonk op haar deur en raam daarna droegen bij tot haar hartkloppingen die nacht.

hoe ik mijn overbuurvrouw steeds van realiteitszin moest voorzien.

hoe vreemd het klonk wanneer beide dames gezamenlijk op de spelconsole speelden. Nuja, ik denk toch dat ze dat aan het doen waren.

hoe hoe hoe

hoe hoe

hoe

hoe jammer we het vonden toen mijn buurman niet meer op kot mocht van zijn ouders.

hoe we met spijt in het hart afscheid namen van mijn buurvrouw toen ze afstudeerde.

hoe ik als enige overbleef toen ook mijn overbuurvrouw het kot verliet.

hoe anders de sfeer was met andere ganggenoten.

hoe vreemd het was toen ik zelf mijn sleutel overhandigde aan de kotbazin.

Ik liet de plek achter die mij gerehabiliteerd had in donkere tijden, met spijt in het hart, met een dubbel gevoel. Het werd mij echter al snel duidelijk dat de charme van een thuis enkel en alleen bepaald wordt door de bewoners. Ik besloot de plek in mijn hart te koesteren en een einde te maken aan dit tijdperk, opdat de prachtige herinnering eraan in mijn hoofd voor altijd zijn schittering zou behouden.

Inmiddels had ik gebroken met mijn vader en hem de zwarte sleutel terug overhandigd. Ik voelde dat mijn rol als kotbewoner nu ook vervuld was. Het was tijd om verder te gaan. De groene sleutel kwam terecht in handen van een nieuwe bewoner. Enkel de blauwe sleutel restte mij nog, de sleutel van mijn moeder, van mijn broer, van thuis. Eén sleutel, een nieuw tijdperk. Blauw, kleur van vrijheid en van trouw. Achter de deur vond ik een kus van mijn moeder en een knuffel van mijn broer, hervond ik geluk.

Opgedragen aan mijn voormalige kotbewoners. Het is ongelooflijk hoe één plek mensenlevens met elkaar kan verbinden. Bedankt voor de mooie herinneringen…

Hoe rustig het hier ook moge zijn, het thuisfront kent nog steeds zijn woelige periodes in de nasleep van de echtscheiding. Eigenlijk is het verbazingwekkend hoeveel drama er uit enkele mensenlevens te persen valt. Persoonlijk dacht ik dat we nu eindelijk voldoende leed en tranen uit de situatie geperst hadden, maar blijkbaar gaan we echt voor volledige droogte.

Zo leek het althans eerst niet. Gunstige boodschappen bereikten mijn kot de laatste tijd. Mijn vader had samen met mijn moeder de dialoog opgezocht. Hij contacteerde haar in verband met de omstreden Volkswagen. Zijn moeder, mijn grootmoeder, had namelijk op de beeldbuis vernomen dat de situatie zoals ze nu was, met mijn vader als bezitter van de wagen en de kinderen als daadwerkelijke bestuurders, wel eens zeer ongunstig voor hem kon uitdraaien in geval van ongeval. Hoewel het wederom mijn grootmoeder sierde dat zij eerder aan de financiële nadelige gevolgen voor mijn vader dacht dan aan de consequenties qua levenskwaliteit voor de inzittenden, draaide de situatie voor deze laatsten toch gunstig uit. Mijn grootmoeder adviseerde namelijk de auto te verkopen. Bijgevolg besloot mijn vader de Volkswagen te verkopen aan mijn moeder voor het profijtelijke bedrag van €0. Het ondertekenen van de nodige verbintenissen ging gepaard met een redelijk vlotte babbel en zo werd ‘De vrede van Volkswagen’ bestendigd, al zou deze van zeer korte duur blijken.

Verder onderwerp aan de onderhandelingstafel was het feit dat de sms’en die hij naar zijn zonen had gezonden zeer koel werden onthaald. De jongste moest namelijk zeer grondig zijn agenda doorzoeken om nog een vleugje tijd te vinden voor zijn vader, en bij de oudste was er zelfs geen sprake meer van afspreken zolang oude spoken niet werden verjaagd. Hij had het dan maar opgegeven. Dit laatste wekte gemengde gevoelens op. Aan de ene kant koesterde ik de vurige wens met rust gelaten te worden door de vrek die ons gedurende zijn penopauze het leven zo zuur had gemaakt. Aan de andere kant, echter, vroeg ik mij af of het verleden, waar hij eerder schijnbaar zo naar hunkerde, hem nu zo weinig waard was geworden dat hij er nog slechts één enkele sms-sessie aan kon besteden. Het zij zo.

Symbolisch was ook het feit dat hij de sleutels van zijn zonen terugvroeg. Niet zozeer omdat ze niet meer welkom waren, ze mochten deze altijd terug komen vragen, maar omdat een extra huissleutel geen overbodige luxe is. Zonder tegenstribbelen werd zijn verzoek ingewilligd. Een trieste maar rustige wapenstilstand.

Lang heeft het echter niet mogen duren. Enkele dagen later besloot een oude kennis, een vaste klant in het voormalige restaurant van mijn ouders en voorzitter van een niet nader bepaalde blauwe partij in Lier, zichzelf namelijk op een wel zeer merkwaardige wijze persona non grata te verklaren.

Het was een zachte zomeravond en het gezellige terras van het restaurant, nu in het bezit van nieuwbakken eigenaars Siegfried en Roy, was zoals gewoonlijk bezaaid met klanten, waaronder ook de voorvermelde kennis, Louis genaamd.

Plots stelde Louis Roy de vreemde vraag wat er zou gebeuren als hij mijn vader en zijn partner zou uitnodigen om bij hem aan tafel te komen zitten. Roy antwoordde dat beiden absoluut niet meer welkom waren na al wat er gebeurd was.

Wat er allemaal gebeurd is vraagt u?

Zoals u weet, of niet weet, heeft mijn vader mijn moeder negen jaar bedrogen met An. Mijn ouders hebben bijna negentien jaar samen een restaurant uitgebaat. Ook An werkte bijna een decennia in dit restaurant als vaste waarde. Ze was tevens de beste vriendin van mijn moeder. Ettelijke uren hebben ze samen gewerkt, ettelijke uren heeft zij haar vertrouwen geschonden. Mijn moeder was niet de enige wiens vertrouwen geschonden werd, uiteindelijk werd heel de ploeg voor de gek gehouden. Siegfried groeide als chef ook uit tot een vaste waarde, net als Roy, die zich ontpopte tot een uitstekende ober. Beiden zijn zeer goede vrienden van mij en mijn moeder geworden. Aangezien veel van het drama zich afspeelde in de nabijheid van de werkvloer en we slechts enkele meters tegenover het restaurant wonen hebben ook zij de situatie zeer diepgaand ervaren. Ze waren onvoorwaardelijke steun en toeverlaat toen mijn moeder gebukt ging onder haar verdriet en mijn vader zijn ego niet onder controle had.

Het nieuws betreffende de overspeligheid werd onthuld gedurende de periode dat Siegfried en Roy het restaurant overnamen. An heeft zelfs nog enkele maanden voor hen gewerkt, gedurende haar opzegtermijn, terwijl iedereen wist wat ze gedaan had. Ze gaf geen kick. Iedereen verachtte haar, maar zij bleef gewoon doorwerken alsof er nooit iets gebeurd was. Gedurende heel die periode bleef mijn vader haar ook beschermen. Ik weet nog goed dat zij toen taart had meegebracht voor haar verjaardag, een personeelstraditie. Uiteraard aten ik en mijn moeder niet van haar verachtelijke bananentaart, die tevens mijn vaders lievelingstaart was. Hij was razend toen hij dat te weten kwam, het arme meisje.

Mijn vader had de nieuwe uitbaters trouwens beloofd dat hij hen zou begeleiden tot ze op hun eigen benen konden staan en de zaak alleen draaiende konden houden. Toen puntje bij paaltje kwam stemde dit echter niet overeen met zijn feitelijke agenda. Hij was er namelijk op gebrand zo snel mogelijk de vier appartementen die hij over het restaurant had gebouwd, onze nieuwe woonst, te vervolledigen. Toen ze hem het meest nodig hadden, liet hij hen stikken uit eigenbelang. Dat werd hem dan ook kwalijk genomen, samen met vele andere drama’s die deze periode zwart kleurden. Hij was niet meer welkom.

Mijn vader had Siegfried enige tijd na deze gebeurtenissen al wel eens subtiel in een nostalgische bui verzocht of hij niet, samen met An, terug mocht komen eten in het restaurant. Ik hoef u niet te wijzen op de absurditeit van deze verwerpelijke bede. Het antwoord was dan ook negatief. Bijgevolg waren dus zowel Louis als mijn vader ingelicht over wie nog welkom was en vooral wie niet.

Toen brak het moment aan dat mijn vader thuiskwam. Louis zag hem en groette hem, vriendelijk gebarend. Mijn vader benaderde Louis’ tafel en werd uitgenodigd erbij te komen zitten. U hoort het goed, hij werd enkele momenten nadat Roy erop gewezen had dat hij niet welkom was uitgenodigd door Louis om zijn tafel te vervoegen. De keuken, waar zowel mijn moeder als Siegfried aan het werk waren, werd op de hoogte gesteld. De gemoederen raakten verhit.

Hoe schandelijk de daad van Louis ook was, hoeveel er in het verleden ook gebeurd was, er kon nog net voldoende respect opgebracht worden voor de man die bijna twintig jaar eigenaar was geweest om hem niet te verzoeken het terras te verlaten, nog net. Een scène maken was uiteraard ook niet zo gunstig voor het imago van de zaak.

Tot overmaat van ramp kwam An toen thuis van haar werk. Mijn vader zag haar en ging haar even begroeten aan de overkant. Blijkbaar trachtte hij haar daarna te overtuigen om mee aan die ene terrastafel te gaan zitten. In eerste instantie schudde ze haar hoofd. In tegenstelling tot wat ik aanvankelijk dacht kent ze blijkbaar toch één emotie: angst. Gelukkig. Mijn vader bleef echter aandringen. Met lede ogen zag zowel het keuken- als zaalteam aan hoe zij de straat overstak en Louis begroette. Roy was net aan die tafel wijn aan het uitschenken terwijl hij plots een stem hoorde waar hij van walgde:

“Dag Roy.”

Ze werd flagrant genegeerd. Alsof er nooit iets gebeurd was had zij het lef Roy te begroeten. Gelukkig speelde wederom de enige emotie die ze nog kende haar parten. Ze durfde niet aan die tafel te gaan zitten. Ze werd dan ook nauwkeurig in de gaten gehouden, door iedereen. In de keuken werden zowel messen als tongen geslepen, in allerijl werd hun woede bedwongen. Indien zij haar achtersteven op een stoel had geplant zou de hel losgebroken zijn. Mijn vader vervoegde haar daarna dan maar naar huis.

Wat bezielde Louis? Hoe haalde hij het in zijn hoofd? Hoe kan een mens zo’n slecht karakter bezitten? Hoeveel krankzinnigen is deze wereld eigenlijk rijk?

Normaal begroet hij na zijn maaltijd de keuken altijd nog even voor zijn vertrek, dat deed hij deze keer echter niet. Men zou hem dan ook levend gevild hebben. Ook hij is uiteraard niet meer welkom, de buitenstaander die wellicht al vele stenen heeft doen vechten en nu ook de ‘Vrede van Volkswagen’ verbrak.

Het was verhelderend in die zin dat mijn vader helemaal niet aanbelde om de auto te lenen, en verwarrend omdat de echte reden werkelijk mijn studieresultaat bleek te zijn. Zo had Siegfried het toch begrepen. En dat snapte ik niet, allerminst. Ik sta nog steeds sceptisch tegenover die verklaring van zijn intenties, maar ik beschouw ze als een mogelijkheid in een verwoede poging mijn vaderfiguur niet geheel te demoniseren, een angst die ik vaak koester. Ik voel u denken. Op zich is er inderdaad niets mis met een vader die toch enige bezorgdheid aan de dag legt voor de studies van zijn zoon. Geïsoleerd beschouwd is dit een goede poging om de banden terug aan te halen, akkoord. Jammer genoeg is dat nu net het probleem, aangezien de feiten voor mij al lang niet meer losstaand beschouwd kunnen worden. Mijn reacties spruiten voort uit een complex kluwen van pijnlijke herinneringen en ervaringen, en dat was niet anders die laatste keer dat ik de deur voor hem gesloten hield. Begrijpt u mij niet verkeerd, ik ben helemaal niet vies van verzoening, integendeel.

Wat verzoening in de weg stond was een kloof, een zeer diepe gapende kloof. De leemte tussen het moment dat hij tijdens een klinkende ruzie zijn oudste zoon overviel met verwijten en daarbij materiële dreigementen niet schuwde, en het moment dat hij, alsof er nooit iets gebeurd was, kwam aanbellen, laat ons zeggen onder het welbedoelde voorwendsel om mijn studieresultaten te weten te komen. Hij had tussentijds geen brug gebouwd of zelfs trachten te bouwen. Ik had niets meer van hem gehoord, en daardoor viel hij logischerwijs in de gaping die hij zelf gecreëerd had. Ik persoonlijk tracht iets op te rapen telkens ik val, maar dat blijkt een autonoom geleerde les te zijn, geen genetisch ingebouwde wijsheid.

Al waren zijn intenties in het beste geval eerbaar, ondanks zijn falen als bruggenbouwer, zijn vermogen om zich constructief op te stellen bleef en bleek onveranderd onhebbelijk. Dat is geen gis. Waarom zou ik anders het vermoeden gekoesterd hebben dat hij mijn auto kwam lenen terwijl hij eigenlijk voor mijn studieresultaten kwam? Ziet u de kink in de kabel? Inderdaad, mijn vader had de wagen helemaal niet nodig. Het verslag van Hubert wierp een heel nieuw licht op de zaak.

Mijn vader had namelijk aangebeld, wetende dat ik thuis was aangezien ieder raam dat het huis ook maar telde geopend was en iedere overige ziel op reis was, maar bleef voor een gesloten deur staan. Hij belde nogmaals, en nogmaals, en nogmaals. Iedere druk op de knop bracht hem dichter bij het besef dat de deur wellicht niet geopend zou worden, iedere dreun op de bel wakkerde zijn woede aan. Naar het schijnt moet hij razend geweest zijn. Tijdens zijn furieuze opwelling kon hij niets beters verzinnen dan het meenemen, om niet te zeggen plunderen, van de Volkswagen. Hij plaatste het arme vehikel achter zijn eigen poort. Om te voorkomen dat ik de wagen heimelijk zou komen terugroven, aangezien ik de combinatie van zijn poort herinner uit betere tijden, blokkeerde hij deze dan maar met zijn eigen wagen, bij wijze van voorzorg.

Ik was werkelijk verheugd toen ik dit laatste wapenfeit te weten kwam. In samenspel met mijn vader had ik een middel gevonden om de wereldvrede te bewerkstelligen. De wijze les die wij de wereld konden bijbrengen was: Steel in geval van conflict de wagen van de tegenpartij zodat dialoog te allen tijde geschuwd kan worden en wacht op een deus ex machina. Vergeef me mijn sarcasme, ik was uiteraard voor de zoveelste keer in mijn geschiedenis ontdaan. Ik dacht destijds dat hij gewoon kwam vragen of hij de auto even mocht lenen. Weer een illusie armer en een materieel dreigement rijker. Voor zo’n man open ik de deur niet, met of zonder auto.

Na enkele uren scheen ook hij tot dat besef te komen. Als bij wonder werd de auto teruggeplaatst, weliswaar met een pittige boodschap tussen de portieren:

“Aangezien ge het vertikt om open te doen, steek mijn sleutel maar in mijn brievenbus, want die heb je blijkbaar niet meer nodig. Ik verwacht op zijn minst uw uitslag, zoniet stopt de sponsoring. Je papa”

Zijn ongeduld werd beantwoord met mijn onbewuste koppigheid. In manipulatieve situaties bleek hij geen lang uithoudingsvermogen te bezitten. Hij had dit doorheen de jaren ook niet moeten opbouwen vanwege zijn toenmalige geloofwaardigheid. Ik kan mij zo nog twee sleutelmomenten herinneren waarin het niet ingaan op zijn pogingen tot manipulatie bijdroeg tot mijn huidige afkeer.

Het eerste moment kan ik niet exact meer situeren. Vermoedelijk was dit gedurende de periode dat we nog niet alles wisten, dat mijn vader bleef liegen, dat hij haar bleef zien, dat hij tierde tegen mijn moeder en zichzelf in een slachtofferrol duwde. Ik kwam thuis. Vreemd genoeg stond de voordeur open, gapend in de schemering. Ik zag mijn moeder op de trap zitten in haar nachtkledij, radeloos. Nog nooit had ik zoveel angst in iemands ogen gezien als toen in de hare. Mijn hart brak, voor de zoveelste keer. Ze was magerder dan ooit, getergd door paranoia, ziekgepiekerd. Haar lichaam rilde terwijl ze me met wijdgesperde glazige ogen vertelde dat mijn vader spoorloos verdwenen was, diep in het nachtelijke duister. Ikzelf kon haar angst pas plaatsen toen ze van hem na lange tijd en vele contactpogingen een sms ontving met de boodschap dat hij het goed stelde en dat hij langs de waterkant zat.

Een perfect geënsceneerde zelfmoordpoging, daar leek het zeer sterk op voor we die sms ontvingen. We namen dit voorval serieus. Siegfried en Roy gingen hem midden in de nacht zoeken en vonden hem, starend op de dijken. De psychologische gevolgen voor ons gezin waren rampzalig. Mijn moeder werd mentaal onderuit gehaald. Al had hij misschien toen geenszins de intentie om zich het leven te ontnemen of om het  ook maar te suggereren, in onze ogen was het een zeer denkbaar scenario. Hij had daarvoor namelijk al aangegeven dat hij depressief was en zelfs tegenover zijn kinderen had hij het woord ‘zelfmoord’ in de mond genomen. “Wat moet ik dan doen? Zelfmoord plegen?”  Achteraf had hij de kans de ravage in te schatten, ik betwijfel echter of hij dit daadwerkelijk gedaan heeft.

Er volgde namelijk, niet lang na het eerste voorval, een gelijkaardige situatie. Wederom trof ik mijn moeder wanhopig aan, wederom was hij plots onvindbaar. Ditmaal had hij echter ook zijn gsm achtergelaten. Het medelijden dat ik aanvankelijk nog kon opbrengen voor de situatie van mijn vader sloeg om in woede. Toen besefte ik dat dit niets met zelfmoord te maken had, dit was gewoon een schreeuw om aandacht van een man die het ongeluk dat hij over zichzelf had uitgeroepen niet aankon. Het was een zieke poging tot manipulatie van hij die in zelfmedelijden verdronk, maar verder noch het lef, noch de intentie had zich daadwerkelijk van het leven te beroven. Hij zag er geen graten in te spelen met andermans gevoelens uit zelfzuchtigheid. Ik vond het schandalig dat hij zijn gezin deze emotionele hel liet doorstaan. Mijn moeder wou hem weer gaan zoeken, maar ik overtuigde haar dat niet te doen. Dat was namelijk al wat hij wou, ten koste van ons. Ik dwong mijn moeder te proberen de slaap te vatten. Om haar geruster te stellen sliep ik naast haar. De deur ging op slot uit angst voor een griezelig onvoorspelbare man die het noorden kwijt was. Die nacht brak mijn vader, omdat er niemand hem komen zoeken was. Zielig. Uiteraard wierp deze tweede keer een schaduw over de eerste. In mijn ogen ging het hier om manipulatie van de ergste graad, bewust of onbewust, dat laat ik in het midden.

Een tweede sleutelmoment situeert zich in de periode dat mijn vader en moeder al een tijdje niet meer samenwoonden. Ze waren nu buren geworden, elk in het bezit van een vleugel van de vier appartementen die op aandringen van mijn vader werden gebouwd. Ik ging enkel en alleen nog met mijn vader om uit medelijden en respect, ook al had hij alles aan zichzelf te danken. Het was zeer tegen mijn zin omdat ik totaal geen affiniteit meer had met de man. Ik deed het puur voor hem. Aangezien al wat ik hem subtiel duidelijk probeerde te maken ongehoord bleef bood ik zelf maar een luisterend oor. Uitwendig toonde ik begrip voor wat mij inwendig vaak deed koken. Telkens weer luisterde ik naar zijn meldingen over nieuwe aanwinsten en hun gebreken, telkens weer praatten we over zijn werk. Gelukkig was er iets om over te praten, want verder deelden we geen raakpunten meer. Hij had het gevoel dat ik hem begreep, terwijl ik mezelf zag als een zielige hypocriet die zijn mening niet durfde doordrukken.

Het verbaast me nu dat ik dat toen zelfs nog kon opbrengen. Aan die sporadische bezoeken kwam namelijk zeer plots en abrupt een einde. Op een dag verzocht mijn vader me voor een banaliteit naar hem te komen. Ik had al de hele dag een onbehaaglijk gevoel. Toen ik bij hem was flapte hij plots volgende zin uit zijn ondankbare mond:

“Ik heb er eens over nagedacht, en ik denk dat ik terug met An ga beginnen.”

Er ontplofte een bom in mij. Ik was razend, furieus. De hel in mij barstte los. Voor het eerst kwam het welpje openlijk in opstand tegen de leeuw. Woedend maar beheerst zei ik:

“Dat gaat consequenties hebben naar het contact met uw kinderen toe! Als ge dat doet, zet ik hier gene voet meer binnen!”

Mijn vader schrok. Hij koesterde daadwerkelijk de illusie dat ik begrip zou tonen voor het feit dat hij de relatie wou hervatten met de vrouw met wie hij mijn moeder, mezelf en al onze naasten negen jaar bedrogen had. Mijn hypocrisie keerde zich tegen mij. Hij had “meer begrip verwacht” van mij. Na zwaar gebekvecht begon mijn vader te huilen, een rariteit, ongezien. Zélfs toen had ik nog medelijden met hem, maar ik volhardde. Van zodra hij doorhad dat zijn tranen geen effect hadden, hielden ze op met rollen. Krokodillentranen, dat ontbrak er nog aan. “Smeerlap.” Dat was het laatste woord dat mijn hoofd doorkruiste toen ik zo hard als ik kon de deur achter me dichtsloeg, letterlijk en figuurlijk. Die dag besloot ik te breken met mijn vader, een beslissing gebaseerd op enkele jaren miserie. Enkele dagen na het voorval trok An bij hem in. U hoort het goed: enkele dagen. Hij kon zelfs geen week wachten. Dit was voor mij de absolute druppel. De minnares van mijn vader werd plots mijn buurvrouw, een grotere vernedering had ik mezelf niet kunnen wensen.

Voorgaande voorvallen vormen slechts een minuscule kleine greep uit alles wat er gebeurd is. Zelfs nu nog kan ik bijna wekelijks deze zwarte geschiedenis aanvullen, deze soap zonder einde. De laatste aflevering tot hiertoe was diegene waarin ik de deur voor hem gesloten hield. Ik wist echter dat dit nog een staartje zou krijgen.

Na wat een eeuwigheid leek, kwam mijn moeder thuis. Eindelijk, versterking. Tijdens haar reis had ik er niets over gezegd, omdat zij, meer dan wie ook, rust en genot verdiende. Toen ze thuiskwam zag ze alle albums, foto’s en andere spullen liggen die mijn vader had gedropt voor onze deur, omhuld met Volkswagen. Haar oog viel op de boodschap die hij op het papiertje had achtergelaten, het trof haar moederhart diep. Haar blik sprak boekdelen. “Dat zullen we nog wel eens zien.”

Oorspronkelijk was ze van plan een kwade telefoon te plegen of een e-mail naar hem te sturen. Uiteindelijk bleek dat echter niet nodig, want nog voor ze dit kon troffen ze elkaar toevallig. Ik zat in mijn kamer toen ik plots geroep hoorde dat zeer vertrouwd klonk. Getier dat mijn hart angstig sneller deed slaan. Het was de stem van mijn vader. Ik volgde verontrust het geluid en hield halt in de living. Het kwam van buiten. Toen pas zag ik mijn moeder op het terras staan. Mijn vader stond een verdieping lager. Ik nam binnen plaats bij het raam, buiten zijn gezichtsveld.

Mijn moeder boorde mijn vader de grond in. Er stond namelijk een vrouw boven hem, letterlijk, die alleen maar sterker uit heel de situatie gekomen was. Zijn tirade deed haar niets meer. Als een feniks, als een veel sterkere persoon, was zij uit de as der miserie herrezen. Ze antwoordde rustig, maar kordaat en krachtig. Alle verwijten die ik verwacht had werden door hem aangewend, en door haar ontkracht.

Hij verweet mij onder andere een gebrek aan respect omdat ik hem de rug had toegekeerd, letterlijk en figuurlijk. Laat respect nu net een kernbegrip van mijn bestaan zijn. Ik heb altijd respect gehad, voor alles en iedereen, binnen de mate van het mogelijke en het wenselijke. Vriend noch vijand zal dat ontkennen. Wat mijn respect als zoon betreft, als hij mij gedurende heel mijn leven twee berispingen heeft moeten geven zal het veel zijn. Ik was gehoorzaam, braaf en dankbaar. Nu echter  toonde ik hem evenveel respect als hij mij de laatste maanden had getoond: geen. Waar haalde hij het lef met zijn minnares naast zijn kinderen te komen wonen? Mijn moeder dwong hem te erkennen dat zijn kinderen altijd voorbeeldig waren geweest, en hij kon niet anders dan dit beamen. Verwijten naar zijn kinderen toe waren niet gepast, er valt hen namelijk niets te verwijten. Hun gedrag  was en is een reactie op maandenlange pijnlijke actie. Niet meer dan normaal lijkt mij. Men oogst wat men zaait.

Wat me opviel was dat hij haar nog steeds “schat” en “sus” noemde. Een siddering ontsproot aan mijn lichaam telkens die woorden vielen. Walgelijk. Het deed mij meer dan haar. Ook het gebruikelijke gefleem ontbrak niet:

“Moest ge u bedenken, ge moogt nog altijd terugkomen he.”

“Het is moeilijk om aan iemand anders te wennen als ge u gewoon zijt he.”

Uiteraard lachte mijn moeder die zielige uitingen weg. Uiterst beklagenswaardige woorden waren het, bovendien gedroeg hij zich weer enorm hypocriet. Ik ben benieuwd hoe zijn huidige wederhelft zou reageren moest ze weten wat hij allemaal achter haar rug gezegd heeft en zegt. Ook bij Siegfried was hij z’n beklag gaan doen. An was toch niet wat hij ervan verwacht had, maar het was de best mogelijke optie. Als u mij ooit over vrouwen hoort spreken in termen van opties, geef mij dan alsjeblieft een stevige klap in het gezicht zodat ik weer met beide voeten op de grond dender.

Zijn gesprek met mijn moeder eindigde met het advies dat hij het volledig verkeerd aanpakte. De kinderen bedreigen met het wegnemen van materieel bezit en het stopzetten van de alimentatie zou de kloof enkel groter maken. Ze raadde hem dan ook aan voorzichtig voor de dialoog te opteren. Verbazingwekkend genoeg luisterde hij naar haar woorden en zowel ik als mijn broer ontvingen een sms. In mijn geval:

“Sleutel hou je voorlopig maar bij proficiat voor je punten en nog goede moed voor de drie vakken groetjes papa”

Ik was aangenaam verrast dat hij mijn moeders raad ter harte nam, al impliceerde dat allerminst een verzoening mijnentwege. Tegendraads doen ligt niet in mijn natuur, dus ik stuurde terug. Ik wou hem echter wel duidelijk maken hoe de zaken stonden:

“Bedankt. Ik zal de sleutel bewaren. Ik zal hem wel pas gebruiken als het spook achter de deur verdreven is.”

Ik weet het, “spook” is niet vriendelijk. U moet echter weten dat dat het eerste negatieve woord is dat ik openlijk gebruik over die vrouw in een dialoog met hem. In die wetenschap en wetende wat er gebeurd is vind ik het bewuste woord niet misplaatst, integendeel.

“Sorry Illiveris maar halloween kan misschien toch ook zijn charmes hebben tijd zal raad brengen”

Een schaterlach drong zich op toen ik deze sms las. Erkende hij hier nu werkelijk dat ze een spook is? Ondanks mijn lachbui was het een trieste sms. Die vrouw was de enige steun en toeverlaat die hem nog restte, alle anderen hadden hem terecht de rug toegekeerd. Uitgerekend die vrouw gaat hij dan beledigen.

“Zolang het daar Halloween is kan ik u niet het respect geven dat ge vraagt. Ook niet vergeten dat de tijd vliegt.”

“Wel voor ons beiden”, antwoordde hij.

“Ik heb mezelf bij het verstrijken van de tijd niets te verwijten zolang die vernedering naast mij huist. De pionnen zijn opgesteld en er is maar één iemand aan zet…”

Na deze laatste sms van me vernam ik niets meer van hem. De tijd verstreek. Toen ik onlangs uit het raam tuurde zag ik dat An in haar bikini onkruid aan het uitdoen was bij haar onderburen. Het was alsof het universum mij wou kwellen door me het blote vlees voor te schotelen dat mijn gezin kapotgemaakt had. Nooit eerder had ik zoveel zin om van de parasol op ons terras een speer te maken. Ze mag de evolutie dankbaar zijn dat andere mensen in de loop der tijden wél morele waarden en ethiek ontwikkeld hebben, anders had ik haar hoofd al lang gespietst. Normaal word ik nooit kwaad, maar haar aanblik roept bij mij zoveel boosheid op dat ik begin te rillen en te proesten, wit van woede.

Tot overmaat van ramp stonden zowel zij als mijn vader buiten toen ik de voordeur even later achter me sloot. Ze praatten over hun voortuin. Buitenkomen was sinds kort geen probleem meer voor mij. Ik had mezelf niets te verwijten en voelde me gesterkt door deze gedachte. Met opgeheven hoofd zette ik mijn koers verder. Hij zag me, gaf geen kick, en zette zijn gesprek verder. Toen zij me zag leek het alsof ze plezier in de situatie schepte. Ze begon nog harder te praten.

In plaats van waardig en sereen mijn lelijke buurvrouw te worden, schepte zij er enig sadistisch genoegen in dat feit te benadrukken door als nieuwe vrouw des huizes zoveel mogelijk streken te verkopen. Dit deed en doet ze wel enkel als hij erbij is. Als ze alleen is schuwt ze het daglicht. Het is overduidelijk dat ze ons vreest. Wacht maar. Nooit eerder heb ik haar mijn gedacht gezegd over haar en over dat wat er gebeurd is. Wacht maar tot de dag dat ik haar alleen tref. De dag dat ik verbaal haar Achillespees weet te vinden. Mijn vader kende namelijk geen grenzen toen hij tegen wie dan ook over zijn miserie vertelde. Bedgeheimen werden bedverhalen. Haar innigste geheim is bijgevolg nu ook dat van ons. Ik hoef maar één vraag te stellen om haar vervolgens smalend de rug toe te keren:

“Seg [scheldwoord naar keuze], heel Lier vraagt zich af of ge nu eigenlijk al kunt klaarkomen?!”