Ik vond het fijn

zolang bij mama te zijn,

maar nu ik mijn papa ken,

ben ik blij dat ik geboren ben.

Pauline

29 maart 2011

1,585 kg -43 cm

Op 14 april 2011 bereikten de eerste geboortekaartjes hun bestemmelingen. Ik was godzijdank niet bij de gelukkigen. Maar mijn geboorteplaats is in feite een groot dorp, en in mijn buurt wordt een goede oude dorpsmentaliteit hoog in het vaandel gedragen. Bijgevolg kreeg ik direct een kopie te mijner beschikking. De inhoud van die kopie was voor mij geen nieuws. De muren hebben oren, ziet u. Reeds enkele dagen na de bevalling was ik op de hoogte gebracht van de feiten. Door wie? U zal het nooit weten.

Wat ons allen wel verbaasde was de geboortedatum: maart. Maart? Het kind werd pas in mei verwacht. In mei leggen alle vogels een ei, zelfs de koekoek. De geboorte vond dus minstens anderhalve maand te vroeg plaats. Getuige hiervan is het povere gewicht van het kindje. Bijgevolg is de zin “Ik vond het fijn zolang bij mama te zijn” een beetje misplaatst, vindt u niet?

Weet u waarom ik die zin nog misplaatst vind? Op 29 maart 2011 was de moeder van het kind, ex-minnares en huidige vrouw van mijn voormalige vader, met een zwanger buikje van zeven maand aan het tennissen. U hoort het goed, tennissen. Echter, blijkbaar deed ze dat iets te intensief. Zo intensief dat zij een scheurtje opliep waardoor het vruchtwater langs haar benen het tennisveld besprenkelde en het kind in levensgevaar naar het universitair ziekenhuis van de provincie moest worden gebracht. Nee, dames en heren, zelfs bevallen, oerinstinct aller moeders, kon zij niet normaal, zelfs dat niet. Bovendien vrees ik dat de geboorte van het kind een metafoor is voor de opvoeding die het te wachten staat.

Ongeveer tien dagen na de eigenlijke geboorte kreeg mijn broer een sms. Dat hij een halfzus rijker was. Dat ze Pauline heette. Dat ze 1585g woog. Dat ze in goede gezondheid verkeerde. Persoonlijk kreeg ik niets. Gelukkig maar, want ik wou geen halfzus. Het was alleszins goed om te weten dat hij op z’n minst de vorm van onze verstandhouding begrepen had. Mijn broer, echter, zat serieus verveeld met de intieme boodschap. Het bericht toonde dan ook aan hoe weinig voeling zijn vader nog had met de werkelijkheid. Er werd nog enige band verondersteld. Mijn broer vreesde dan ook dat die band zich in de praktijk zou manifesteren en dat er binnen de kortste keren een trotse vader, baby incluis, voor zijn kotdeur zou staan. Na lang overleg stuurde hij terug: “Ik ben blij dat het kind gezond is, maar laat ons nu maar met rust.” Netjes. Netter dan hij verdiende, maar we trachtten eerbaar te blijven.

Eigenlijk is Pauline een mooie naam, laat ons eerlijk zijn. Al wordt de naam wel besmeurd door het feit dat de vader van het kind een egoïst is en toevallig Paul heet, en de moeder een narcistische nymfomane die naar de pijpen van de heer des huizes die ze aanbidt danst.

Beste Pauline,

Als het van mij afhangt zal je mij nooit leren kennen. Niets persoonlijks, geloof me. Mijn verleden en jouw toekomst zijn onverenigbaar. Jij hebt je ouders niet gekozen. Iedereen wordt onschuldig geboren. Maar sta me toe, als nobele onbekende, jou volgende wijze raad mee te geven: Jij kent je papa niet.

Het ga je goed,

De Buurjongen