Relevante voorgaande posts: La Gran Aventura

Eerste schooldag! Samen met María begaf ik mij naar de Escuela Delengua: één van de hoofdredenen waarom ik de reis geboekt had. Student Spaans zijnde moest en moet er nog serieus geschroefd worden aan mijn vaardigheden. Het is natuurlijk ook altijd spannend om nieuwe mensen te leren kennen. Na een kort inleidingsgesprek werden we ingedeeld in groepjes, hoogstwaarschijnlijk om de verschillende niveaus op elkaar af te stemmen. Er werd echter geen woord gerept over hoe hoog of hoe laag je niveau was. Ik werd naar een klasje gestuurd met zeven compañeros: Assen uit Bulgarije, Giovanna uit Italië, Catharina uit Duitsland, Jasmin & Anna, girlpower uit Oostenrijk, Elisabeth, symbool van de Duitse zwijgzaamheid en Nina, eveneens, u raadt het al, Duitse. Ik vernam dat Duitsers momenteel allemaal de trend volgen om naar Spanje te reizen of er te studeren (vorig jaar was het Australië meen ik mij te herinneren). Hoe het ook zij, de grote Duitse aanwezigheid is duidelijk merkbaar.

Daarna maakte ik kennis met Carolina, een schat van een juffrouw: Supervriendelijk, enorm behulpzaam, grappig, intelligent, et cetera. Haar uiterlijk lijkt totaal niet Spaans: sneeuwblanke huid en azuurblauwe ogen. Na een veelbelovende inleidende les beklom ik, net tijdens het hoogtepunt van de verschroeiende siesta, de heuvel waarop de bekende Albaicínwijk gelegen is. Deze heuvel schonk de wijk tevens haar naam. Hoewel er nu enkel nog schroot van overblijft werd hier de eerste Moorse burcht gebouwd. Na een zomer van mentale arbeid op kot sleepte ik dus mijn verwaarloosde massa naar boven: huiswaarts. De zon leek mij wel te haten die dag. Zodra deze marteling voorbij was kon ik genieten van mijn eerste echte Andalusische maaltijd. Het was een soort maaltijdsoep/stoofschotel met ui, veel bonen, stukjes aardappelen en chorizo. Gezonde lekkere kost! Naar goede gewoonte eet men daarna normaal een mengeling van groenten met een frisse dressing. De volgorde leek een beetje vreemd voor deze Belg, maar hij heeft het daarom niet met minder smaak geconsumeerd. Ik durf wedden dat het geheim achter de smakelijke dressing de lekkere olijfolie van de regio is. Wat overigens niet verbaast aangezien Spanje wereldwijd de grootste producent van olijven is en Andalusië alleen al met de helft van deze eer gaat lopen.

De school organiseert ook bijna dagelijks excursies met een gids (meestal één van de leerkrachten). Verzadigd besloot ik mee te gaan naar de kathedraal van Granada, gelegen naast de Capilla Real. Ik had de dag daarvoor reeds haar prachtige gevel opgemerkt, maar spijtig genoeg ook haar gesloten deuren. Deze keer ontdekte ik dat de kathedraal niet alleen groot oogt aan de buitenkant, ook binnen bleek het een heuse kolos. Gigantische zuilen ondersteunen de grote constructie. De oogappel is de rijkelijk versierde kapel rond het hoofdaltaar. Na dit bezoekje keerde ik wederom huiswaarts om te recupereren.

Met andere woorden, mijn tweede dagje was een zeer geleidelijke en rustige sociale, culturele en gastronomische onderdompeling in de Spaanse cultuur!