Illiveris

Posts Tagged ‘Antwerpen’

En zo geschiedden de examens. Vrijheid. Eindelijk. Deze keer ging het einde van de blokperiode echter niet gepaard met een aderlating van stress en zenuwen, integendeel. Ik had immers een date gepland met Briseis. Het was een stille marteling om haar een maand niet te kunnen zien en amper te kunnen horen. Ik heb dan ook meermaals gezondigd, vergeef me. Wat een mens niet mag wil hij des te meer. Gelukkig was bij ons beiden de begeerte elkaar te zien nog nét ietsje groter dan onze onzekerheid. Ik denk dat we diep vanbinnen ook een beetje bang waren dat de goede klik die we uit noodzaak online en sms’end hadden opgebouwd geconfronteerd zou worden met een andere realiteit.

Die andere realiteit paste niet in mijn planning. Voor ze ook maar enkele seconden een bres kon slaan in mijn perfecte avond dompelde ik mezelf onder in een stomend heet bad. De apathische hitte mistte zijn effect niet. Ik had al een maand op voorhand besloten wat ik zou dragen die avond. Alles stond in het teken van haar, en ik wist dat zij gilets mooi vond. Bijgevolg werd het een mooi geruit donkerpaars – wit hemdje met een zwarte gilet en een diepblauwe jeans. Ik parfumeerde me van kop tot teen en verbouwde mijn haar. Dress to impress.

Vervolgens stak ik de sleutel in het contact van mijn voor de gelegenheid volledig gepoetste nobele ros en galoppeerde ik dravend naar een paleis dat mijn GPS gelukkig niet vreemd was. Wat autorijden betreft ben ik namelijk een serieus gedesoriënteerde prins. Ik stopte voor haar slotgracht en belde aan. Toen de ophaalbrug neergelaten werd verscheen er een prachtige verschijning in de schemering. Alle mogelijke complimenten en formuleringen die ik ter voorbereiding stilletjes in mijn hoofd had geprent vervlogen als zoete dromen. Voor ik de kans kreeg het meisje te groeten werd ik echter verwelkomd door haar hondje. De discretie voorbij wou de schattig blaffende viervoeter mij op de mond zoenen, maar dat was niet zo’n goed idee gezien mijn plannen. Bijgevolg groette ik het baasje dan maar, spijtig genoeg met een zoen op de wang. Niet dat dat zo onaangenaam was, begrijpt u mij niet verkeerd.

Daar zaten we dan, twee zenuwachtige twintigers in een Volkswagen. Om de gemoederen wat te temperen had ik speciaal voor de gelegenheid een cd’tje samengesteld met loungemuziek. Bovendien was het een subtiele hint voor wat volgen zou. En zo reden we in aangename onwennigheid naar Antwerpen. De beregende Belgische banen voerden ons naar Luikstraat 6: De Velvet Lounge.

De Velvet Lounge, dames en heren, incarneert voor mij de utopie onder de romantische locaties. De sfeervolle inrichting, schemerig verlichte ruimte en rustgevende loungemuziek zorgen voor een genotrijke totaalervaring. We werden naar een lekker knus afgelegen hoekje geleid. Spoedig verkeerden we in het gezelschap van een Mojito en een Caipiroshka. Gelukkig durfden we net in elkaars ogen kijken toen de gretige ontmoeting van onze glazen weerklonk: geluk gegarandeerd, op alle vlakken…

Hels was het, tussen alle mogelijkheden die het menu bood te moeten kiezen. Uiteindelijk hakte ik de knoop door. Mijn voorgerecht werd een ganzenleverterrine met krokantjes van gandaham en gekonfijte peer, mousse van ganzenlever en rozijnentoast, en eendenconsommé XO. Zij koos rundscarpaccio met pestokorst, parmezaan, x-tra vierge basilicumolie, en een truffelcrème van knolselder. Als hoofdgerecht namen we beiden St-Jacobsvruchten met een couscous van bloemkool, boschampignons en pecorinoschuim, gekonfijte aardappel en peterseliejus. En ja hoor, het smaakte even overheerlijk als het klonk. Het was af.

In plaats van een nagerecht vroeg ik om de rekening. Voldaan namen we onze jassen en verlieten we de trendy buurt waartoe ook dit restaurant behoorde. We reden naar mijn kot. Toen we aankwamen op mijn kot en de treden beklommen werd ik op mijn beurt verrast. Blancefloer en Sirene hadden de muren van onze gang volledig versierd met grote rode papieren harten. Typisch.

Het kille licht van mijn lamp moest plaatsmaken voor dat van kaarsen en andere warme bronnen. Ik had chocomousse voorzien en panna cotta met een sausje van rode vruchten. Na het dessert met bijhorend gezellig onderhoud nam ik twee glazen die ik vulde met ijs en toverde ik een flesje baileys met caramel uit mijn kast, dat daar natuurlijk geheel toevallig stond. Geheel toevallig wist ik ook dat ze dat lekker vond.

We gingen met onze glaasjes op het bed zitten. Ik had mijn laptopje reeds geïnstalleerd en plaatste hem voor onze neusjes op mijn bureau. Diezelfde dag was ik de dvd ‘Molière’ gaan kopen – een persoonlijke favoriet – omdat ik wist dat ze deze nog niet gezien had. Daar zaten we dan, een beetje onwennig maar gezellig naast elkaar, onze handen zedig op de schoot. Ik wou de mijne daar echter niet houden. Begrijpt u mij niet verkeerd, mijn intenties waren eerbaar en zijn dat nog steeds, maar ik wou haar veel dichter bij me voelen dan de twee centimeters die we van elkaar verwijderd zaten. De film ging voorbij terwijl ik mezelf moed insprak, tevergeefs. Toen het einde aanbrak vloekte ik in mezelf, angstvallig zoekend naar een noodoplossing aangezien de avond nog veel te jong was.

Gelukkig heb ik een leuke broer. Nee hoor, ik dwaal helemaal niet af. Mijn babybro had mij voor kerst de dvd ‘Up’ geschonken omdat ik deze zo leuk vond. En deze dvd lag op mijn kot, thank god. Ik stelde voor ook nog van dit spektakel te genieten en zij stemde in, gelukkig. Al wat ik wou doen was gewoon mijn arm op haar schouders laten rusten, maar ik durfde niet. Ik – onzekerheid: 0 – 564. Maar ik was vastberaden. Het moest en zou gebeuren, al was het op lullige wijze. Bijgevolg vroeg ik haar of ze het niet te koud had, of ze geen nood had aan een dekentje, of een warme arm. De warme arm zag ze wel zitten. Terwijl mijn arm op haar schouders rustte werden de duizend vreugdestemmen in mijn hoofd overtroffen door een hart dat bijna uit zijn borstkas bonkte. Voorzichtig streelde ik haar arm, streelde ik haar mooie haren en handen, terwijl we subtiel dichter bij elkaar kropen.

Ondanks mijn bonzend hart genoot ik van de situatie. Haar hoofd rustte inmiddels op mijn borst. Ik verlangde echter naar meer. Er was echter één klein probleempje met meer. Meer zou meer van mijn onzeker zenuwachtig hart vergen dan het ooit tevoren in mijn leven had gedaan, meer bepaald: de kloten hebben om het initiatief te nemen een meisje voor het eerst te zoenen. Voor jullie misschien no big deal, voor mij des te meer.

Aangezien ze stilletjes aan het wegdoezelen was in mijn armen vroeg ik of ze niet liever volledig op mijn bedje wou liggen. Na wat wroetwerk lagen we in elkaars armen. Ik sprokkelde wat overbleef aan moed bij elkaar en begon met mijn wang over haar huid te strelen. Heel zachtjes, heel stilletjes, telkens dichter en dichter. Heel teder zochten mijn lippen onzeker de hare. Voorzichtig verkenden mijn lippen de hare en begonnen we te zoenen, aangenaam, onwennig. We drogeerden elkaar met zoenen in een romantische roes terwijl onze handen elkaars lichaam verkenden. Het zwarte kleedje dat ze droeg stond haar zo dat het mijn adem afsneed. Op een wijze, natuurlijker dan ik me ook maar kon voorstellen, versmolten we. It just felt right.

Realiteit en droom ontmoetten elkaar die nacht. Ik kon niet meer uitmaken of ik sliep of niet, want al wat ik droomde vond nu werkelijk plaats en al wat plaatsvond was werkelijk een droom. Tussen alle lieve doezelingen, knuffels, zoenen, slaapjes en dromen raasde de tijd verder. Voor we het goed en wel beseften priemden de eerste zonnestralen door het raam van mijn knus kotje en deed de ochtend zijn intrede.

Terwijl ik wat opruimde sliep zij gezapig verder. Voor we mijn kot verlieten zoende ik haar. Toen we in mijn auto zaten zoende ik haar. Toen we aankwamen zoende ik haar. Nadat ik haar met mijn regenscherm tot voor haar deur leidde zoende ik haar. Tijdens het dutje dat ik thuis deed om bij te slapen zoende ik haar.

Een perfecte date, ongetwijfeld, met een bijzondere en bijzonder mooie meid.

“Take me away from here, take me somewhere where love is like breathing.”

John Legend

Ze belde hem om eens iets te gaan drinken, omdat ze per toeval in de buurt vertoefde. Het was effectief weeral even geleden. Natuurlijk stemde hij in. Terwijl hij de prominente kraag van zijn lange caban rechtop zette haastte hij zich naar de ontmoetingsplaats. Hij murwde zich door gezellige steegjes tot hij het bewuste plein bereikte. Daar zat ze, helemaal alleen op een bank, starend naar de beeltenis van Brabo. Hij reikte haar de hand. Met een glimlach stond ze op. Ze zag er stralend uit. Het overviel hem even. Dit openlijk opmerken vond hij echter ongepast. Met een weerzienszoen op haar wang excuseerde hij zich voor het feit dat zij zo lang onvergezeld had moeten wachten.

Er was altijd al iets tussen hen geweest, heel subtiel. Tenminste, zo voelde hij het aan. Soms weet een mens dat gewoon. Het hoeft niet altijd onduidelijk te zijn. Hij was er echter van overtuigd dat de relatie die zij in gedachten voor ogen hielden mooier was dan ze ooit in realiteit kon zijn. Bovendien was hij er zeker van dat deze gedoemdheid aan hem te wijten was, en allerminst aan haar. Desalniettemin genoten zij van elkaars gezelschap. Hoewel het dit keer anders was. Zij had de studentenwereld voorgoed verlaten. Inmiddels was zij toegetreden tot het echte leven. Dit creëerde afstand tussen hen, voor de eerste keer.

Ze kuierden samen naar een gezellig etablissement. De ober verwees hen naar een klein tafeltje helemaal in de hoek van de zaal, op voorwaarde dat ze niet stout zouden zijn.  De typische humor. Hij liet haar even weten dat hij dit toch spijtig vond. Het was hem zélfs niet toegestaan om stout te zijn. Het was alsof de ober hem een waarschuwing gaf, alsof hij wist, zelf man zijnde, wat zijn intenties konden zijn. Echte intenties had hij echter niet, ze hoefde niets te vrezen.

Terwijl ze gezapig de avond vulden met hun gesprekjes stal een meisje aan de tafel daarnaast plots de kaars die wat verder op de hunne stond. Als de vriendin en tafelgenoot van de dief niet plots had opgemerkt dat ze van die kaars af moest blijven, omdat het koppeltje anders misschien geen lang bestaan beschoren was, hadden ze het niet eens gemerkt. Inspelend op de situatie merkte hij op dat zo alle aanwezige romantiek zou uitdoven, dat hij die kaars echt nodig had. Met een glimlach werd alles vergeven en vergeten. Nadat hun warme drankjes volledig opgenipt waren vroegen ze om de rekening. De ober vond dat mevrouw moest betalen omdat manlief al genoeg geleden had. De typische humor. Ze gingen naar buiten.

Hij merkte op dat hij het grappig vond dat waar je ook gaat als heer en dame, je altijd als koppel beschouwd wordt. Zij knikte instemmend. Hij stelde voor haar te vergezellen tot aan haar wagen. De nacht is namelijk niet bijster vrouwvriendelijk. Die avond warrelde er een ijzige wind langs de Scheldekaai.  Beiden bevroren zowat terwijl ze hem trotseerden. Tot overmaat van ramp werd het stoplicht ook nog eens rood. Zij zocht een schuilplaats achter zijn gestalte. Hij ging voor haar staan en maakte zich zo breed mogelijk. Hun warme ademhalingssporen die de koude lucht doorpriemden kruisten elkaar teder.

De afstand tussen hen was die avond nog niet zo intiem geweest als op dat moment. Er volgde een aangename onwennigheid. Ze stalen elkaars glimpen en gunden elkaar een wederzijdse glimlach. Het was pas toen dat hij opmerkte hoeveel romantiek de stad uitstraalde, hoe mooi de Schelde er die avond bijlag, gehuld in een parelmoer van straatverlichting en maanreflectie. Het ritselen van de bomen en het gemoedelijk gutsende water droegen bij tot de dromerige sfeer. Plots hoorde hij, als vanuit het niets, de lage tonen van een piano die rustig haar vertrouwde melodie aanving. Hij zette een stapje dichter en greep haar hand. De ritmische tonen wonnen aan kracht. Zijn andere hand legde hij in haar zij. Terwijl zij haar hoofd op zijn schouder liet rusten begonnen ze ingetogen te walsen langs de straten. Al wat ze hoorden was piano, al wat ze voelden was elkaars aanwezigheid, al wat ze verlangden was elkaars genegenheid. En terwijl ze door de pittoreske straten walsten, namen andere koppels deel aan dit initiatief. Ze sloegen de armen in elkaar en allen dansten zij. Voor allen waren de zorgen even de wereld uit. De avond was gehuld in liefde. Het was alsof het hart van de wereld smolt.

Groen! Haar bruuske opmerking deed hem ontwaken uit zijn troebele gedachtedwaling. Meteen nadat hij zich omgedraaid had staken ze de straat over. Even later bereikten zij haar auto. Ze gaven elkaar een afscheidszoen op de wang en wensten elkaar het beste. Zijn eenmalige avondromance zat erop. Zij reed naar haar vriend.