Ik zweefde tussen hemel en aard, steeds hoger, steeds ijler. Omhuld door een troebele waas kon ik noch boven, noch onder onderscheiden. Beide illusies hadden zich verzoend in een vale mist. Ik voelde de tijd wegdruipen, de ruimte zich ontruimen. De wind bracht mij het gehuil van vervaagde herinneringen en vervlogen zonnestralen. In de verte naderden schimmen als uit een andere wereld, hun donkere gestalten doorpriemden de nevelwaas, zoekend, zwierend en gezwierd. Ze kwamen uit het niets, stille getuigen van een oord waar koude en kilte heerst. Even geruisloos als zij gekomen waren ontgingen ze mij weer. Zij volgden elk hun eigen pad, kinderen van het witte oneindig, en sluierden zich wederom vluchtig in onzichtbaarheid. In feite was ik niet anders dan hen, alom omgeven door verblindend grijs in deze grauwe wereld die zijn toekomst niet verraadt en zijn geheimen verzwijgt, zwevend in het allesoverheersende niets van dit bestaan. De mysterieuze ervaring liet mij achter in verwondering, die stormachtige dag in de skilift, waarop ik mijn eigen weg naar het warme beneden zocht.