Ga dan sneller blok! Ik smeek u! Het zijn frustrerende tijden dames en heren. Studeren, dag in dag uit. Een mens wordt dat beu. Bij momenten lijk ik wel zo’n doorgedraaide poema in de Zoo van Antwerpen. U dacht figuurlijk? Nee hoor, ik loop ook rondjes in hetzelfde kot van 4m² waar ik mijn behoefte doe terwijl ik luidop brul van miserie en liever naakt in de natuur zou vertoeven. Vergeet dat laatste. Mijn mentale activiteit scheert hoge toppen, dat wel, fysiek echter heb ik momenteel de conditie van een pudding. Het is ook lang geleden dat ik zonlicht op mijn snoet gevoeld heb en frisse lucht, niet de smog die hier al dagen hangt en die ik telkens van meer CO² voorzie, heb geademd. Hoe het ook zij, daar kan ik allemaal nog mee leven. Er zijn echter drie behoeften, noden, wensen of hoe u het ook noemen wilt die het extra moeilijk maken om dit kluizenaarsbestaan door te zetten:

• Ten eerste, ik heb plots een onverklaarbare irrationele drang om te tennissen! Wonderlijk vind ik zelf, want ik ben totaal geen sportief persoon. Ik heb wel jaren onder subtiele dwang getennist, maar die momenten klasseerde ik toen niet bepaald onder de noemer plezierig. Maar nu, ik wil verdomme een racket en een bal in handen hebben en alle overschotten aan energie die ik tot hiertoe heb vergaard uit mijn lijf slaan! Bewegen lijkt mij heerlijk nu. Hoogstwaarschijnlijk beklaag ik deze woorden na de eerste vijf minuten van mijn volgende tennismatch…
• LIVIGNO! Ik wil naar Livigno! Skiën, dat is wat ik wil! Dit Italiaanse taxvrije skigebied is al jaar en dag een vaste afspraak voor velen van mijn vrienden en familie. Ik heb het al twee jaar moeten missen vanwege mijn studies. Die jaren waren dan ook uiteraard niet compleet met zulke gapende leemten. Maar dit jaar kan ik terug mee en ik smacht ernaar! Ik wil die berglucht tegen hoge snelheid tegen mijn gezicht voelen, après-skiën , shoppen (in tegenstelling tot de vele boerengaten die de naam skigebied dragen zijn er meer dan 200 winkels in Livigno, en niet de eerste de beste), lekker eten, lachen, dansen, spelen,… Zelfs de massagestraal van de douche van ons vast hotel mis ik. Ik weet het, het is erg. Een deel van mijn hart ben ik daar verloren, en ik zou graag dit jaar mijn hart weer een weekje herenigen.
• Last but not least, en van harten gesproken, er is één persoon die mij nog meer dan wat dan ook doet verlangen naar het einde van deze periode van eruditie en memorisatie. Ik heb haar leren kennen op het verjaardagsfeestje van Blancefloer, maar de blok gooit roet in het eten. We blijven momenteel in contact via sms en msn, maar ze kunnen mijn verlangen om haar in real life te zien niet temperen. Het lieve mooie verlegen meisje waarover ik spreek zal hier vanaf nu bekend staan als Briseis. 28 januari dames en heren, onthoud die datum! We hebben dan namelijk een afspraakje gepland (dat ik stiekem tot in de puntjes aan het verzorgen ben). Interessant wel, zo’n treffen tussen twee überverlegen zielen. Ik hoop in ieder geval op het begin van iets moois…

Ik vrees dat mijn pauze er weeral op zit. In ieder geval, u ziet dat er interessante tijden aanbreken! Een mens heeft iets nodig om zijn gemoed op te krikken, voorlopig zijn dat meestal sms’jes die de echte naam van Briseis dragen… *Zucht*

Ze wisten het, en toch, toch ramden ze mijn deurbel bijna aan flarden in een roes van leedvermaak. Ik had het hen al vaak gezegd: De volgende die met mijn bel speelt, krijgt een emmer water over zijn hoofd. En ik ben een man van mijn woord ziet u. Ik zal mezelf even verduidelijken.  Ik zit op kot. Ik huur één zesde van de gezellige tweede verdieping. Midden in de studentenbuurt verblijf ik, en dat heeft zo zijn consequenties. Sporadisch verschijnt er altijd wel een of andere, al dan niet dronken, leukerd die in het holst van de nacht even alle deurbellen die ons gebouw (met 18 koten) rijk is platbelt. Het gebeurt natuurlijk ook wel eens dat iemand gewoon zijn sleutel vergeet, en dan ook maar besluit overal aan te bellen tot iemand opendoet. Snel raak ik niet geïrriteerd, dat weet ik zeker, maar een aanhoudend deurbellenconcert heeft wel eens de potentie om mijn geduld op de proef te stellen.

Gisteren gingen mijn kotgenotes, Sirene en Blancefloer, hun vuilnis buitenzetten. Nu is het zo dat het slot van de hoofddeur beneden recent vervangen werd. Sindsdien is het niet meer mogelijk om vanuit de koten zelf de deur beneden te openen. Ze wisten dit. Ze hadden mij ook gezegd dat ze het vuilnis gingen buitenzetten. Bijgevolg wist ik dus dat zij het waren die buiten stonden. Bovendien was ik op de hoogte van het feit dat ze een sleutel bij zich hadden, en toch. Toch hadden zij het lef aan te bellen. En nog eens. En nog eens. En nog eens. Soms met lange halen, soms gewoon een korte druk op de knop. Soms melodisch, soms kakofonisch. Het sadistisch genoegen dat met het gebeuren gepaard ging was echter constant, denk ik. Mijn irritatie werd snel verbannen door de gedachte dat ik een man van mijn woord ben.

Een emmer had ik niet, maar er stond wel een bloempot binnen handbereik te pronken. Deze greep ik dan ook gretig, en ik vulde hem. Terwijl ik stilletjes mijn raam opende waren ze zichzelf nog steeds aan het vermaken met mijn bel. Hoewel ik enkel mijn arm naar buiten bracht, wist ik perfect in welke richting ik mijn stortvloed moest slingeren. De tijd vertraagde. Met veel kracht lanceerde ik een kolkende massa water de diepte in. Ik zag hoe de vloeistof zich in de lucht verspreidde als een natte poema die zijn prooi bespringt. Vervolgens hoorde ik luid gegil.

Ik sloot mijn raam. Net toen ik mijn deur wou barricaderen kwam mijn buurman binnen om te vragen wat er met mijn bel aan de hand was. Hij trof een vreemde jongeman aan, schatterlachend, met een natte bloempot in zijn hand. Pienter als hij is had hij niet veel tijd nodig om de situatie te doorzien. “Neeee, dat hebt ge ni gedaan?!” Het duurde niet lang voor ook hij een vreemde jongen werd, zonder bloempot. Van vreemd gesproken.

Na het bezoek van mijn buurman versperde ik mijn deur. Vreemd genoeg was dat eigenlijk niet nodig. Mijn deur bleef een hele tijd onaangetast. Meer zelfs, de slachtoffers kwamen niet meteen naar boven. Later die avond vernam ik echter wat er gebeurd was.

Sirene was leuk met de bel aan het spelen toen ze met haar sleutel de deur rustig opende. Plots zag ze in de hoogte letterlijk een ‘waterval’. Ze krijste de ziel uit haar lijf. Blancefloer nam deel aan de massahysterie en beiden doken ze tegelijk reflexmatig naar binnen à la Indiana Jones. Daar lagen ze dan, in het midden van het gangpad, op de grond. Hun lijf deed pijn van het lachen. Ze waren zelfs niet bij machte om op te staan. Als zatte dozen probeerden zij terug boven te raken, zich vastklampend aan alles wat hun schaterende lichamen steun kon bieden.

Het was mis, maar ik heb mijn woord gehouden.