Ik sloot de deur achter me, wandelde naar mijn trouwe Volkswagen en reed tot aan de poort. Jammer genoeg was ik zo dom om de poort ook achter me te willen sluiten. Net toen ik terug uit mijn wagen stapte om dit te doen kwam mijn vader voorbij gejogd. Enorm teleurgesteld in mijn eigen timing probeerde ik de persoon die ik het minst van iedereen op deze aardkloot wou tegenkomen te mijden. Ik wendde mijn blik af en maakte aanstalten om te vertrekken.

Dat was echter buiten hem gerekend. Hij kwam op me afgestapt en vroeg op semidreigende toon: “Hebt ge mijne mail ni gehad?”

Eerst begreep ik niet wat hij bedoelde, aangezien ik al maanden niets deftigs meer van hem gehoord had.

“Nee, ik heb niks gekregen.”

“Moet ik er nog ene sturen”, zei hij vol ongeloof, “of denkt ge dat da niet meer nodig is?”.

“Ik moet er geen meer hebben nee, dat is niet meer nodig.” In het nauw gedreven stapte ik in mijn vluchtwagen.

“Beseft gij eigenlijk wel waar gij mee bezig zijt?”, klonk zijn stem minachtend.

Welnu, laat ons deze laatste zin eens grondig analyseren, want in mijn hoofd werd deze ontdaan verwerkt en als lachwekkend bestempeld, maar dit is uiteraard bij u, oh onwetende, nog niet het geval. Mijn vader heeft mijn moeder namelijk negen jaar bedrogen met haar beste vriendin. Negen jaar. Negen jaar. Negen jaar. Dringt het door? Mooi zo. Ik weet niet hoe het bij u zit, maar bij mij is dat alleen al een grondige reden om kwaad te zijn. Het wordt echter nog beter. Mijn ouders hebben, vlak voor alles uitkwam, serieuze bouwplannen ondernomen en vier appartementen in twee symmetrische blokken het leven geschonken. Deze werden gebouwd tegenover het restaurant dat ze bijna twee decennia in hun bezit hebben gehad. Mijn vader vond er niet beter op dan naast zijn ex en zijn kinderen te gaan wonen met de minnares waarmee hij zijn gezin, inderdaad, negen jaar, bedrogen had. Naast als in aangrenzende appartementen. Begrijpt u mijn vernedering? Ik schaam mij nog steeds om het lef van die man hier mee te delen. Persoonlijk vind ik dit ook wel een reden om kwaad te zijn. Voeg daarbij de vele ruzies in het bijzijn van mij en mijn broer, zijn onaflatende egoïstische penopauzeneigingen, zijn drang naar het materiële, zijn leugens, enz., enz., enz., en je krijgt toch wel de drang om die ene persoon te negeren als hij even voorbij komt gejogd. Ik weet dat ik jong ben, dat roekeloze besluiten nemen en rebellie eigen zijn aan mijn leeftijd, maar geloof mij, ik denk na voor ik iets zeg of doe. Ik besefte maar al te goed waar ik mee bezig was, ik wel.

Terwijl bovenstaande redenering mijn synapsen doorraasde sloot ik de autodeur. Het mocht echter niet baten. Hij opende de deur langs de andere kant.

“Die auto bijvoorbeeld”, ging hij dreigend verder, “van wie denkt gij dat die is?”

Ik was enorm teleurgesteld in zijn dreigement, het betrof namelijk het materiële. Dat laatste had hij ons daadwerkelijk altijd geboden. En inderdaad, de auto was deels van hem en deels van mijn moeder, al had enkel mijn moeder er altijd mee gereden en deed ik dat nu, nu mijn beide ouders andere wagens hadden. Dit laatste deed er echter totaal niet toe. Zijn uiting stelde me teleur omdat hij wederom vergat wat ik hem, de laatste maanden dat ik hem sprak, altijd had willen doen inzien: Liefde koop je niet.

“Wilt ge hem terughebben? Ik zal wel te voet gaan dan!”, zei ik, gedegouteerd door zijn materiële bezetenheid.

In de verte zag ik twee gezamenlijke vrienden nietsvermoedend aan komen strompelen.

“En uw grootouders dan”, ging hij verder, “die hebben hier niets mee te maken, en het is nog te veel dat ge hen ne gelukkige verjaardag wenst.”

“Die wisten al veel langer dat gij terug met haar waart!”, contesteerde ik.

Ik besefte echter dat dit niet het argument was dat ik zocht. Ik kwam toen ook niet tot datgene wat ik eigenlijk wou zeggen. De situatie was te verhit en mijn mondelinge ‘redenaarstalent’ kan en kon mijn schriftelijke hoegenaamd niet evenaren. Het was inderdaad zo dat ik hen bewust niet gecontacteerd had, maar ook daar had ik zo mijn motivatie voor. Ik ben grotendeels opgevoed door de grootouders langs de kant van mijn moeder, met enorm veel liefde en genegenheid. Mijn moeders kant heeft altijd warmte als fundament gekend, mijn vaders kant geld en status. De erfenis van mijn grootouders, dat is wat de naasten van mijn vader bindt. Niemand heeft ooit zijn mond durven opendoen uit angst voor het verlies van kostbare euro’s. Ik zag hen ook enkel op de verplichte familieaangelegenheden des levens, zoals communiefeesten en dergelijke. Een telefoontje voor mijn verjaardag, dat vergaten ze inderdaad ook niet. Maar goed, ik begrijp ook ergens dat ze wat verder woonden en dat het nu eenmaal niet simpel is om zulke contacten innig te onderhouden. Wat ik hen echter kwalijk neem, ieder van hen, is dat we, gedurende die twee jaar dat de rest van mijn gezin door de hel ging, niet één bezorgd telefoontje hebben gekregen. Niet één e-mail belandde in mijn Postvak IN. En ja, dat neem ik hen kwalijk, vergeef me. Het spijt me dat ik niet in die mate materieel ingesteld ben, niet meer, het spijt me dat ik weiger hypocriet te zijn voor de centen. Niet met mij, niet meer.

Intussen waren de twee nieuwelingen erbij komen staan. Ze hadden al snel door wat de toon van het gesprek was, met een vader die, zoals steeds wanneer hij zijn argument bepleitte, zijn zinnen riep. Het nieuwe gezelschap was geen geschenk, nu begon mijn vader zijn redevoering tegen hen, steun zoekend. Zulke ruzies waren nooit een dialoog. Mijn vader luistert niet, dat heeft hij nooit gedaan. Hij wil gehoord worden, en wie dat niet respecteert wordt in het andere kamp geplaatst.

“Zie nu Martijn, ik heb al twee keer gevraagd of hij mijn vriend wilt worden op Facebook, en hij heeft al twee keer geweigerd.”

Ook deze wending, te gek voor woorden, had ik niet verwacht. Blijkbaar waren dat de ‘mails’ die hij me gestuurd had. Ik dacht eerst dat er een ellenlange verontschuldiging of poging tot verzoening zoek was geraakt bij mijn ongewenste e-mail , maar nee, in al die maanden was het enige wat ik van hem kon verwachten een verzoek via Facebook. Arme stakker, zijn vriendschapsverzoek genegeerd.

“Ziet ge die blok hier Martijn, ze zeggen altijd maar dat ik dat voor mijzelf heb willen zetten he, maar eigenlijk heb ik da voor mijn gezin gedaan.”

Voor buitenstaanders waren zijn acteerprestaties geloofwaardig, maar niet voor mij, niet meer. Ik herinner mij nog goed het moment dat hij vroeg of we wilden verhuizen, of we het idee van een nieuwe woonst niet spannend vonden, en dat we daarop allemaal nee knikten. Hij dreef zijn wil door, wederom. In dit geval ben ik wel blij dat hij dat gedaan heeft, ik had niet zoveel zin in een minnares in de logeerkamer. Hij heeft die blok zelf gezet, respect. Hij heeft alles gegeven om die woonstencollectie zo snel mogelijk uit de grond te stampen, respect. Hij kende geen grenzen, hij werkte zichzelf depressief, en hij reageerde die gevoelens af op mijn moeder. Ik ben op kot gevlucht.

“Stopt met roepen!”, riep ik woedend.

Mijn linkerbeen trilde, heel mijn lijf rilde. Terwijl ik dit riep schrok ik van mezelf. Ik riep tegen mijn vader. Ik riep tegen hem die ik nooit tegengesproken had, niet één keer in heel mijn geschiedenis. Net voor ik het contact verbrak had ik wel een doorbraak geboekt op dat vlak: zeggen wat ik dacht. Hij kondigde toen namelijk aan dat hij terug iets wou beginnen met zijn minnares en verwachtte dat ik dat maar zou begrijpen. Ik zei hem dat dat weerzien consequenties naar het contact met zijn kinderen toe zou hebben en sloeg de deur dicht. Enkele dagen later was die vrouw al bij hem ingetrokken, slechts enkele dagen later was zij mijn buurvrouw. Het lef. Respectloos.

“Ik heb mijn fout toegegeven, maar die Valiant he, de laatste keer dat die kwam praten heeft die komedie gespeeld! Zie maar naar de foto’s in alle albums die bij mij liggen. Die hebben altijd gevoelens gehad voor elkaar.”

Het is hoogstwaarschijnlijk waar. Valiant en mijn moeder hebben altijd gevoelens voor elkaar gehad. In een heel ver verleden hebben ze daar ook enkele maanden aan toegegeven. Ik ben niet blind voor het feit dat mijn moeder mijn vader bedrogen heeft. Ik begrijp waarom. Ik weet dat mijn vader een moeilijk karakter bezit. Maar natuurlijk blijft het fout. Uiteindelijk konden hun gewetens de situatie niet meer verdragen en hebben ze voor hun gezin gekozen.

“Da kan goed zijn, maar er is een verschil tussen al die jaren gevoelens hebben, of er jaren aan toegeven!”, antwoordde ik.

Ik heb ook gezien dat mijn moeder een tweede maal toegaf aan haar gevoelens voor Valiant, recentelijk. Tijdens het bouwen werkte mijn vader zijn depressieve gevoelens uit op mijn moeder, die net aan het ontsluieren was wat er zich jaren achter haar rug had afgespeeld. Mijn moeder was een gebroken persoon op dat moment, verteerd door verdriet, bezeten paranoia. Valiant heeft eerst de intentie gehad haar te steunen, daar twijfel ik niet aan, maar mijn vader heeft in zijn pad der vernieling een pad geopend voor hun samenzijn. Valiants intenties zijn misschien dan wel veranderd na verloop van tijd, misschien zijn ze er zelfs altijd geweest, maar ik geef hem nu meer dan gelijk, omdat ik zag dat hij mijn moeder wou geven wat ze verdiende. En dat doet hij nog steeds. Valiant heeft ook bij iedere stap die hij nam gekeken naar zijn omgeving, naar zijn eigen vrouw en kinderen, naar ons. Mijn vader daarentegen liet zijn ego weelderig tieren.

“Ik ben de mama altijd graag blijven zien!”, verdedigde hij.

“Daar geloof ik helemaal niks meer van! Gij weet niet wat liefde is! Gij zijt emotioneel gestoord!”, zei ik, wederom schrikkend van de leeuwenkloten die ik hier tentoon stelde, al trilde mijn lijf bijna uit elkaar.

Ik begrijp dat deze laatste zin van mij voor buitenstaanders enorm cru klinkt, maar eigenlijk is het exact die diagnose die ik na al wat er gebeurd is ben beginnen toeschrijven aan mijn vader. Emotioneel gestoord, en dat bedoel ik niet al scheldend. Negen jaar vrouw en kinderen bedriegen. Negen jaar de vrouw waar je samen een restaurant mee runt misleiden met een collega, haar beste vriendin. In het bijzijn van de kinderen ruziën over de bedprestaties van de minnares. Naast de mensen gaan wonen die je jaren bedrogen hebt, mét diezelfde minnares. Ik kan talloze voorbeelden opnoemen. Ik hoef mijzelf ook niet meer te verantwoorden. Ik ben een redelijk persoon die op basis van vaststaande feiten tot een gegronde conclusie is gekomen. Jong mag ik dan wel zijn, en mijn levenservaring relatief beperkt, maar mijn conclusies zijn getrokken op verantwoorde wijze.

“Ik ben een nieuw leven begonnen, snapt da dan!”

“Een nieuw leven? Ge hebt mijn moeder negen jaar bedrogen met haar beste vriendin en ge woont verdomme met die vriendin naast mijn deur in een buurt die helemaal niets meer van u moet hebben, noemt ge dat een nieuw leven beginnen?”

Op dat moment deed iemand mijn autodeur dicht. Ik weet niet wie, maar ik greep mijn kans, zette mijn handrem af en scheerde weg. Ik was emotioneel geklutst. Heel mijn lijf trilde. Al wat ik die dag wou, was studeren, maar nee, ik kreeg een aanvaring met hém.

Rood. Voor het kruispunt wachtte ik, vat vol emotie. En toen, toen verscheen er plots een engel uit het niets. Op haar fiets stak ze het kruispunt over, mijn Briseis, waarop bij mij een positieve ontlading volgde. Was ik blij haar te zien! Toen het groen werd volgde ik haar en reed ik naast haar fiets.

“Helaba schoon kind!”

Ze lachte blij, een beetje geschrokken. Ik parkeerde mijn wagen even verderop, en zij haar fiets. Het begon te gieten. Ik bood haar aan haar naar haar bestemming te brengen, omdat ik het niet kon verdragen dat ze anders zo beregend zou worden. Ik vertelde haar wat er gebeurd was, en zij troostte mij. Haar aanwezigheid alleen al onderhield de waakvlam in mijn hart. Ze had echter een afspraak, dus onze ontmoeting was kort, kort maar troostend.

Mijn moeder was aan het werken. Ik wou haar niet lastigvallen, dat zou haar werk die dag beïnvloed hebben. Ik besloot nog even langs te gaan bij mijn nonkel en tante, maar ik was vergeten dat zij op reis waren. Ik voelde me even alleen, maar de sms’jes van Briseis hielden mij recht. Lichtjes doorweekt kwam ik aan in Antwerpen.

Toen ik mijn pc aanzette zag ik dat mijn voormalig vriendinnetje online was. Ons contact was reeds een tijdje verbroken om god weet welke futiele redenen. We hadden het allebei moeilijk gehad. Ik besloot de adrenalinestroom waar mijn vader de  oorzaak van was een positieve wending te geven en sprak haar aan. We legden onze geschillen bij, Lillipop en ik, wat bij beiden voor opluchting zorgde.

Wat een dag.

Als je op bovenstaande foto klikt krijg je een grotere versie van de foto. Normaal moet deze versie volstaan om het gedicht te kunnen lezen. Moest dit toch niet het geval zijn, probeer dan eerst eens F11 en open hem nog eens! Moest het écht niet lukken:

Op de meest onverwachte dag,

ontmoetten wij elkaar,

brandend ons verlangen,

ontwijkend ons gestaar.

Onze blikken spraken leugens,

troffen elkaar zelden,

troebele tolken als wij waren,

faalden wij te openbaren,

dat minder lonken meer voorspelden.

Ik wou de schittering in je ogen,

op je lippen liefde proeven,

ik wou verdrinken in je haar,

jou simpelweg behoeven.

Al mijn moed bracht ik bij elkaar,

om mijn zoen te drukken op jouw lach,

zo versmolten wij als paar,

op de meest onverwachte dag.

In realiteit is de armband nog véél mooier. De typische betoverende Swarovskisparkle is niet op foto vast te leggen I guess…

Die andere realiteit paste niet in mijn planning. Voor ze ook maar enkele seconden een bres kon slaan in mijn perfecte avond dompelde ik mezelf onder in een stomend heet bad. De apathische hitte mistte zijn effect niet. Ik had al een maand op voorhand besloten wat ik zou dragen die avond. Alles stond in het teken van haar, en ik wist dat zij gilets mooi vond. Bijgevolg werd het een mooi geruit donkerpaars – wit hemdje met een zwarte gilet en een diepblauwe jeans. Ik parfumeerde me van kop tot teen en verbouwde mijn haar. Dress to impress.

Vervolgens stak ik de sleutel in het contact van mijn voor de gelegenheid volledig gepoetste nobele ros en galoppeerde ik dravend naar een paleis dat mijn GPS gelukkig niet vreemd was. Wat autorijden betreft ben ik namelijk een serieus gedesoriënteerde prins. Ik stopte voor haar slotgracht en belde aan. Toen de ophaalbrug neergelaten werd verscheen er een prachtige verschijning in de schemering. Alle mogelijke complimenten en formuleringen die ik ter voorbereiding stilletjes in mijn hoofd had geprent vervlogen als zoete dromen. Voor ik de kans kreeg het meisje te groeten werd ik echter verwelkomd door haar hondje. De discretie voorbij wou de schattig blaffende viervoeter mij op de mond zoenen, maar dat was niet zo’n goed idee gezien mijn plannen. Bijgevolg groette ik het baasje dan maar, spijtig genoeg met een zoen op de wang. Niet dat dat zo onaangenaam was, begrijpt u mij niet verkeerd.

Daar zaten we dan, twee zenuwachtige twintigers in een Volkswagen. Om de gemoederen wat te temperen had ik speciaal voor de gelegenheid een cd’tje samengesteld met loungemuziek. Bovendien was het een subtiele hint voor wat volgen zou. En zo reden we in aangename onwennigheid naar Antwerpen. De beregende Belgische banen voerden ons naar Luikstraat 6: De Velvet Lounge.

De Velvet Lounge, dames en heren, incarneert voor mij de utopie onder de romantische locaties. De sfeervolle inrichting, schemerig verlichte ruimte en rustgevende loungemuziek zorgen voor een genotrijke totaalervaring. We werden naar een lekker knus afgelegen hoekje geleid. Spoedig verkeerden we in het gezelschap van een Mojito en een Caipiroshka. Gelukkig durfden we net in elkaars ogen kijken toen de gretige ontmoeting van onze glazen weerklonk: geluk gegarandeerd, op alle vlakken…

Hels was het, tussen alle mogelijkheden die het menu bood te moeten kiezen. Uiteindelijk hakte ik de knoop door. Mijn voorgerecht werd een ganzenleverterrine met krokantjes van gandaham en gekonfijte peer, mousse van ganzenlever en rozijnentoast, en eendenconsommé XO. Zij koos rundscarpaccio met pestokorst, parmezaan, x-tra vierge basilicumolie, en een truffelcrème van knolselder. Als hoofdgerecht namen we beiden St-Jacobsvruchten met een couscous van bloemkool, boschampignons en pecorinoschuim, gekonfijte aardappel en peterseliejus. En ja hoor, het smaakte even overheerlijk als het klonk. Het was af.

In plaats van een nagerecht vroeg ik om de rekening. Voldaan namen we onze jassen en verlieten we de trendy buurt waartoe ook dit restaurant behoorde. We reden naar mijn kot. Toen we aankwamen op mijn kot en de treden beklommen werd ik op mijn beurt verrast. Blancefloer en Sirene hadden de muren van onze gang volledig versierd met grote rode papieren harten. Typisch.

Het kille licht van mijn lamp moest plaatsmaken voor dat van kaarsen en andere warme bronnen. Ik had chocomousse voorzien en panna cotta met een sausje van rode vruchten. Na het dessert met bijhorend gezellig onderhoud nam ik twee glazen die ik vulde met ijs en toverde ik een flesje baileys met caramel uit mijn kast, dat daar natuurlijk geheel toevallig stond. Geheel toevallig wist ik ook dat ze dat lekker vond.

We gingen met onze glaasjes op het bed zitten. Ik had mijn laptopje reeds geïnstalleerd en plaatste hem voor onze neusjes op mijn bureau. Diezelfde dag was ik de dvd ‘Molière’ gaan kopen – een persoonlijke favoriet – omdat ik wist dat ze deze nog niet gezien had. Daar zaten we dan, een beetje onwennig maar gezellig naast elkaar, onze handen zedig op de schoot. Ik wou de mijne daar echter niet houden. Begrijpt u mij niet verkeerd, mijn intenties waren eerbaar en zijn dat nog steeds, maar ik wou haar veel dichter bij me voelen dan de twee centimeters die we van elkaar verwijderd zaten. De film ging voorbij terwijl ik mezelf moed insprak, tevergeefs. Toen het einde aanbrak vloekte ik in mezelf, angstvallig zoekend naar een noodoplossing aangezien de avond nog veel te jong was.

Gelukkig heb ik een leuke broer. Nee hoor, ik dwaal helemaal niet af. Mijn babybro had mij voor kerst de dvd ‘Up’ geschonken omdat ik deze zo leuk vond. En deze dvd lag op mijn kot, thank god. Ik stelde voor ook nog van dit spektakel te genieten en zij stemde in, gelukkig. Al wat ik wou doen was gewoon mijn arm op haar schouders laten rusten, maar ik durfde niet. Ik – onzekerheid: 0 – 564. Maar ik was vastberaden. Het moest en zou gebeuren, al was het op lullige wijze. Bijgevolg vroeg ik haar of ze het niet te koud had, of ze geen nood had aan een dekentje, of een warme arm. De warme arm zag ze wel zitten. Terwijl mijn arm op haar schouders rustte werden de duizend vreugdestemmen in mijn hoofd overtroffen door een hart dat bijna uit zijn borstkas bonkte. Voorzichtig streelde ik haar arm, streelde ik haar mooie haren en handen, terwijl we subtiel dichter bij elkaar kropen.

Ondanks mijn bonzend hart genoot ik van de situatie. Haar hoofd rustte inmiddels op mijn borst. Ik verlangde echter naar meer. Er was echter één klein probleempje met meer. Meer zou meer van mijn onzeker zenuwachtig hart vergen dan het ooit tevoren in mijn leven had gedaan, meer bepaald: de kloten hebben om het initiatief te nemen een meisje voor het eerst te zoenen. Voor jullie misschien no big deal, voor mij des te meer.

Aangezien ze stilletjes aan het wegdoezelen was in mijn armen vroeg ik of ze niet liever volledig op mijn bedje wou liggen. Na wat wroetwerk lagen we in elkaars armen. Ik sprokkelde wat overbleef aan moed bij elkaar en begon met mijn wang over haar huid te strelen. Heel zachtjes, heel stilletjes, telkens dichter en dichter. Heel teder zochten mijn lippen onzeker de hare. Voorzichtig verkenden mijn lippen de hare en begonnen we te zoenen, aangenaam, onwennig. We drogeerden elkaar met zoenen in een romantische roes terwijl onze handen elkaars lichaam verkenden. Het zwarte kleedje dat ze droeg stond haar zo dat het mijn adem afsneed. Op een wijze, natuurlijker dan ik me ook maar kon voorstellen, versmolten we. It just felt right.

Realiteit en droom ontmoetten elkaar die nacht. Ik kon niet meer uitmaken of ik sliep of niet, want al wat ik droomde vond nu werkelijk plaats en al wat plaatsvond was werkelijk een droom. Tussen alle lieve doezelingen, knuffels, zoenen, slaapjes en dromen raasde de tijd verder. Voor we het goed en wel beseften priemden de eerste zonnestralen door het raam van mijn knus kotje en deed de ochtend zijn intrede.

Terwijl ik wat opruimde sliep zij gezapig verder. Voor we mijn kot verlieten zoende ik haar. Toen we in mijn auto zaten zoende ik haar. Toen we aankwamen zoende ik haar. Nadat ik haar met mijn regenscherm tot voor haar deur leidde zoende ik haar. Tijdens het dutje dat ik thuis deed om bij te slapen zoende ik haar.

Een perfecte date, ongetwijfeld, met een bijzondere en bijzonder mooie meid.

“Take me away from here, take me somewhere where love is like breathing.”

John Legend

• Ten eerste, ik heb plots een onverklaarbare irrationele drang om te tennissen! Wonderlijk vind ik zelf, want ik ben totaal geen sportief persoon. Ik heb wel jaren onder subtiele dwang getennist, maar die momenten klasseerde ik toen niet bepaald onder de noemer plezierig. Maar nu, ik wil verdomme een racket en een bal in handen hebben en alle overschotten aan energie die ik tot hiertoe heb vergaard uit mijn lijf slaan! Bewegen lijkt mij heerlijk nu. Hoogstwaarschijnlijk beklaag ik deze woorden na de eerste vijf minuten van mijn volgende tennismatch…
• LIVIGNO! Ik wil naar Livigno! Skiën, dat is wat ik wil! Dit Italiaanse taxvrije skigebied is al jaar en dag een vaste afspraak voor velen van mijn vrienden en familie. Ik heb het al twee jaar moeten missen vanwege mijn studies. Die jaren waren dan ook uiteraard niet compleet met zulke gapende leemten. Maar dit jaar kan ik terug mee en ik smacht ernaar! Ik wil die berglucht tegen hoge snelheid tegen mijn gezicht voelen, après-skiën , shoppen (in tegenstelling tot de vele boerengaten die de naam skigebied dragen zijn er meer dan 200 winkels in Livigno, en niet de eerste de beste), lekker eten, lachen, dansen, spelen,… Zelfs de massagestraal van de douche van ons vast hotel mis ik. Ik weet het, het is erg. Een deel van mijn hart ben ik daar verloren, en ik zou graag dit jaar mijn hart weer een weekje herenigen.
• Last but not least, en van harten gesproken, er is één persoon die mij nog meer dan wat dan ook doet verlangen naar het einde van deze periode van eruditie en memorisatie. Ik heb haar leren kennen op het verjaardagsfeestje van Blancefloer, maar de blok gooit roet in het eten. We blijven momenteel in contact via sms en msn, maar ze kunnen mijn verlangen om haar in real life te zien niet temperen. Het lieve mooie verlegen meisje waarover ik spreek zal hier vanaf nu bekend staan als Briseis. 28 januari dames en heren, onthoud die datum! We hebben dan namelijk een afspraakje gepland (dat ik stiekem tot in de puntjes aan het verzorgen ben). Interessant wel, zo’n treffen tussen twee überverlegen zielen. Ik hoop in ieder geval op het begin van iets moois…

Ik vrees dat mijn pauze er weeral op zit. In ieder geval, u ziet dat er interessante tijden aanbreken! Een mens heeft iets nodig om zijn gemoed op te krikken, voorlopig zijn dat meestal sms’jes die de echte naam van Briseis dragen… *Zucht*