Ooit bezat ik een sleutel, van een huis, een hele mooie knusse villa. De voordeur herbergde voor mij een jeugd vol geluk en geborgenheid. Is geluk gestoeld op een illusie eigenlijk wel écht geluk? Mijn toenmalige vader besloot echter dat het genoeg was geweest. Waar ik de warme glans van de sleutel zag, zag hij veroudering en bouwvalligheid. Overgeleverd aan mijn vaders grillen en willen verhuisde mijn gezin met tegenzin naar een nieuw decor. Niet lang daarna werd er ook een nieuw stuk opgevoerd, een tragedie in bedroevende bedrijven.

Ik kreeg een nieuwe sleutel, koel en hypermodern. De deur herbergde bedrog, overspel, ruzie, razernij, tranen en psychologische agressie. Het adolescente gedrag achter die deur kwam niet van de adolescenten. Mijn vader schuwde geen ruzie in het bijzijn van zijn kinderen, ruzies waarin alles aan bod kwam, tot in de kleinste details. In plaats van berouw te tonen voor de negen jaar dat hij mijn moeder bedrogen had, verweet hij haar seksuele nalatigheid. Dat hij het met zijn minnares al eens in het bos kon doen of met een ijsklontje om het spannender te maken kwam zelfs mijn jongere broer ter ore. Dat mijn moeder het huishouden op zich nam, dat ze haar uiterste best deed om de bloeiende horecazaak die ze samen uit de grond hadden gestampt mee draaiende te houden, dat ze de kroost én tegelijkertijd haar zieke ouders verzorgde, dat leek hij selectief te vergeten. Ik kon het niet meer aan “thuis”. Ik had een eigen eiland nodig, een geïsoleerd plekje weg van het vervloekte vasteland. Mijn sleutel spleet zich in tweeën. Ik onderscheidde beide sleutels met een plastic kleurtje. De sleutel van mijn kot werd groen, de kleur van de hoop, de andere zwart. Gelukkig vond mijn moeder na verloop van tijd de kracht om zich te ontdoen van haar gevallen echtgenoot en de zwartgalligheid die hem ontsierde. Mijn zwarte sleutel splitste zich in een blauwe en een zwarte.

Hoe duister de situatie destijds ook leek, de groene sleutel bracht daadwerkelijk hoop. Op een goede dag werd er onverwachts op de deur van mijn kot geklopt. Voor mijn neus pronkten een grote blondine en een kleinere brunette, tot de tanden toe gewapend met spontaniteit en goedlachsheid. Ik besloot me over te geven. Het klikte tussen ons, zeer goed zelfs. Al snel vulden we elkaars avonden. Avonden werden dagen. Dagen werden vriendschap. Bij onze gezamenlijke gezelligheid werden na verloop van tijd nog twee ganggenoten betrokken. De smeltkroes resulteerde in een vrolijke verdieping, rijk aan fratsen en anekdotes: The Gang of Awesome.

Ik zal nooit vergeten…

hoe mijn vrouwelijke kotgenoten mijn deur opgeilden met menige pittige papieren ornamenten en een Supermankarikatuur. Om één of andere reden had ik de bijnaam ‘Superman’ verdiend.

hoe ik mijn buurvrouw bijna een gratis oppoepbeurt van mijn overbuurman bezorgde.

hoe ik water uit mijn raam over de hoofden kieperde van zij die zonder schroom met de kotbel durfden spelen.

hoe ik mijn liefje voor het eerst zag op het verjaardagsfeestje van mijn overbuurvrouw en haar op mijn eigen bescheiden manier het hof maakte.

hoe hard ik er afgezien heb.

hoe ik er gelachen heb.

hoe ik er gevreeën heb.

hoe ik mijn overbuurvrouw met veel bloed, zweet en tranen naar haar blind date gesleurd heb.

hoe bezeten mijn buurvrouwen waren door eten en diëten.

hoe hard enkele exen van mijn overbuurman konden kreunen.

hoe we mijn buurvrouw de stuipen op het lijf joegen toen ze terugkeerde van een late horrorfilm in de bioscoop door de elektriciteit op kot uit te schakelen zodat het huiveringwekkend donker was toen ze binnenkwam. Hijgend van angst hoorden we haar naar boven komen. Het gebonk op haar deur en raam daarna droegen bij tot haar hartkloppingen die nacht.

hoe ik mijn overbuurvrouw steeds van realiteitszin moest voorzien.

hoe vreemd het klonk wanneer beide dames gezamenlijk op de spelconsole speelden. Nuja, ik denk toch dat ze dat aan het doen waren.

hoe hoe hoe

hoe hoe

hoe

hoe jammer we het vonden toen mijn buurman niet meer op kot mocht van zijn ouders.

hoe we met spijt in het hart afscheid namen van mijn buurvrouw toen ze afstudeerde.

hoe ik als enige overbleef toen ook mijn overbuurvrouw het kot verliet.

hoe anders de sfeer was met andere ganggenoten.

hoe vreemd het was toen ik zelf mijn sleutel overhandigde aan de kotbazin.

Ik liet de plek achter die mij gerehabiliteerd had in donkere tijden, met spijt in het hart, met een dubbel gevoel. Het werd mij echter al snel duidelijk dat de charme van een thuis enkel en alleen bepaald wordt door de bewoners. Ik besloot de plek in mijn hart te koesteren en een einde te maken aan dit tijdperk, opdat de prachtige herinnering eraan in mijn hoofd voor altijd zijn schittering zou behouden.

Inmiddels had ik gebroken met mijn vader en hem de zwarte sleutel terug overhandigd. Ik voelde dat mijn rol als kotbewoner nu ook vervuld was. Het was tijd om verder te gaan. De groene sleutel kwam terecht in handen van een nieuwe bewoner. Enkel de blauwe sleutel restte mij nog, de sleutel van mijn moeder, van mijn broer, van thuis. Eén sleutel, een nieuw tijdperk. Blauw, kleur van vrijheid en van trouw. Achter de deur vond ik een kus van mijn moeder en een knuffel van mijn broer, hervond ik geluk.

Opgedragen aan mijn voormalige kotbewoners. Het is ongelooflijk hoe één plek mensenlevens met elkaar kan verbinden. Bedankt voor de mooie herinneringen…

Die andere realiteit paste niet in mijn planning. Voor ze ook maar enkele seconden een bres kon slaan in mijn perfecte avond dompelde ik mezelf onder in een stomend heet bad. De apathische hitte mistte zijn effect niet. Ik had al een maand op voorhand besloten wat ik zou dragen die avond. Alles stond in het teken van haar, en ik wist dat zij gilets mooi vond. Bijgevolg werd het een mooi geruit donkerpaars – wit hemdje met een zwarte gilet en een diepblauwe jeans. Ik parfumeerde me van kop tot teen en verbouwde mijn haar. Dress to impress.

Vervolgens stak ik de sleutel in het contact van mijn voor de gelegenheid volledig gepoetste nobele ros en galoppeerde ik dravend naar een paleis dat mijn GPS gelukkig niet vreemd was. Wat autorijden betreft ben ik namelijk een serieus gedesoriënteerde prins. Ik stopte voor haar slotgracht en belde aan. Toen de ophaalbrug neergelaten werd verscheen er een prachtige verschijning in de schemering. Alle mogelijke complimenten en formuleringen die ik ter voorbereiding stilletjes in mijn hoofd had geprent vervlogen als zoete dromen. Voor ik de kans kreeg het meisje te groeten werd ik echter verwelkomd door haar hondje. De discretie voorbij wou de schattig blaffende viervoeter mij op de mond zoenen, maar dat was niet zo’n goed idee gezien mijn plannen. Bijgevolg groette ik het baasje dan maar, spijtig genoeg met een zoen op de wang. Niet dat dat zo onaangenaam was, begrijpt u mij niet verkeerd.

Daar zaten we dan, twee zenuwachtige twintigers in een Volkswagen. Om de gemoederen wat te temperen had ik speciaal voor de gelegenheid een cd’tje samengesteld met loungemuziek. Bovendien was het een subtiele hint voor wat volgen zou. En zo reden we in aangename onwennigheid naar Antwerpen. De beregende Belgische banen voerden ons naar Luikstraat 6: De Velvet Lounge.

De Velvet Lounge, dames en heren, incarneert voor mij de utopie onder de romantische locaties. De sfeervolle inrichting, schemerig verlichte ruimte en rustgevende loungemuziek zorgen voor een genotrijke totaalervaring. We werden naar een lekker knus afgelegen hoekje geleid. Spoedig verkeerden we in het gezelschap van een Mojito en een Caipiroshka. Gelukkig durfden we net in elkaars ogen kijken toen de gretige ontmoeting van onze glazen weerklonk: geluk gegarandeerd, op alle vlakken…

Hels was het, tussen alle mogelijkheden die het menu bood te moeten kiezen. Uiteindelijk hakte ik de knoop door. Mijn voorgerecht werd een ganzenleverterrine met krokantjes van gandaham en gekonfijte peer, mousse van ganzenlever en rozijnentoast, en eendenconsommé XO. Zij koos rundscarpaccio met pestokorst, parmezaan, x-tra vierge basilicumolie, en een truffelcrème van knolselder. Als hoofdgerecht namen we beiden St-Jacobsvruchten met een couscous van bloemkool, boschampignons en pecorinoschuim, gekonfijte aardappel en peterseliejus. En ja hoor, het smaakte even overheerlijk als het klonk. Het was af.

In plaats van een nagerecht vroeg ik om de rekening. Voldaan namen we onze jassen en verlieten we de trendy buurt waartoe ook dit restaurant behoorde. We reden naar mijn kot. Toen we aankwamen op mijn kot en de treden beklommen werd ik op mijn beurt verrast. Blancefloer en Sirene hadden de muren van onze gang volledig versierd met grote rode papieren harten. Typisch.

Het kille licht van mijn lamp moest plaatsmaken voor dat van kaarsen en andere warme bronnen. Ik had chocomousse voorzien en panna cotta met een sausje van rode vruchten. Na het dessert met bijhorend gezellig onderhoud nam ik twee glazen die ik vulde met ijs en toverde ik een flesje baileys met caramel uit mijn kast, dat daar natuurlijk geheel toevallig stond. Geheel toevallig wist ik ook dat ze dat lekker vond.

We gingen met onze glaasjes op het bed zitten. Ik had mijn laptopje reeds geïnstalleerd en plaatste hem voor onze neusjes op mijn bureau. Diezelfde dag was ik de dvd ‘Molière’ gaan kopen – een persoonlijke favoriet – omdat ik wist dat ze deze nog niet gezien had. Daar zaten we dan, een beetje onwennig maar gezellig naast elkaar, onze handen zedig op de schoot. Ik wou de mijne daar echter niet houden. Begrijpt u mij niet verkeerd, mijn intenties waren eerbaar en zijn dat nog steeds, maar ik wou haar veel dichter bij me voelen dan de twee centimeters die we van elkaar verwijderd zaten. De film ging voorbij terwijl ik mezelf moed insprak, tevergeefs. Toen het einde aanbrak vloekte ik in mezelf, angstvallig zoekend naar een noodoplossing aangezien de avond nog veel te jong was.

Gelukkig heb ik een leuke broer. Nee hoor, ik dwaal helemaal niet af. Mijn babybro had mij voor kerst de dvd ‘Up’ geschonken omdat ik deze zo leuk vond. En deze dvd lag op mijn kot, thank god. Ik stelde voor ook nog van dit spektakel te genieten en zij stemde in, gelukkig. Al wat ik wou doen was gewoon mijn arm op haar schouders laten rusten, maar ik durfde niet. Ik – onzekerheid: 0 – 564. Maar ik was vastberaden. Het moest en zou gebeuren, al was het op lullige wijze. Bijgevolg vroeg ik haar of ze het niet te koud had, of ze geen nood had aan een dekentje, of een warme arm. De warme arm zag ze wel zitten. Terwijl mijn arm op haar schouders rustte werden de duizend vreugdestemmen in mijn hoofd overtroffen door een hart dat bijna uit zijn borstkas bonkte. Voorzichtig streelde ik haar arm, streelde ik haar mooie haren en handen, terwijl we subtiel dichter bij elkaar kropen.

Ondanks mijn bonzend hart genoot ik van de situatie. Haar hoofd rustte inmiddels op mijn borst. Ik verlangde echter naar meer. Er was echter één klein probleempje met meer. Meer zou meer van mijn onzeker zenuwachtig hart vergen dan het ooit tevoren in mijn leven had gedaan, meer bepaald: de kloten hebben om het initiatief te nemen een meisje voor het eerst te zoenen. Voor jullie misschien no big deal, voor mij des te meer.

Aangezien ze stilletjes aan het wegdoezelen was in mijn armen vroeg ik of ze niet liever volledig op mijn bedje wou liggen. Na wat wroetwerk lagen we in elkaars armen. Ik sprokkelde wat overbleef aan moed bij elkaar en begon met mijn wang over haar huid te strelen. Heel zachtjes, heel stilletjes, telkens dichter en dichter. Heel teder zochten mijn lippen onzeker de hare. Voorzichtig verkenden mijn lippen de hare en begonnen we te zoenen, aangenaam, onwennig. We drogeerden elkaar met zoenen in een romantische roes terwijl onze handen elkaars lichaam verkenden. Het zwarte kleedje dat ze droeg stond haar zo dat het mijn adem afsneed. Op een wijze, natuurlijker dan ik me ook maar kon voorstellen, versmolten we. It just felt right.

Realiteit en droom ontmoetten elkaar die nacht. Ik kon niet meer uitmaken of ik sliep of niet, want al wat ik droomde vond nu werkelijk plaats en al wat plaatsvond was werkelijk een droom. Tussen alle lieve doezelingen, knuffels, zoenen, slaapjes en dromen raasde de tijd verder. Voor we het goed en wel beseften priemden de eerste zonnestralen door het raam van mijn knus kotje en deed de ochtend zijn intrede.

Terwijl ik wat opruimde sliep zij gezapig verder. Voor we mijn kot verlieten zoende ik haar. Toen we in mijn auto zaten zoende ik haar. Toen we aankwamen zoende ik haar. Nadat ik haar met mijn regenscherm tot voor haar deur leidde zoende ik haar. Tijdens het dutje dat ik thuis deed om bij te slapen zoende ik haar.

Een perfecte date, ongetwijfeld, met een bijzondere en bijzonder mooie meid.

“Take me away from here, take me somewhere where love is like breathing.”

John Legend

Ernbern! Ernbern! Ernbern!
Ernbern! Ernbern! Ernbern!
Hij was ooit klein en schattig
sereen adolescent
Maar toen, vrienden, groeide hij
tot een boom van een vent…
Ernbern! Ernbern!

Mijn grote kleine broer
nu blakend van bravoure
Ernbern! Ernbern!
Doorheen duistere tijden
vol angst en slecht gemoed
tovert hij, met droge humor,
een grijns op menig snoet!
Ernbern! Ernbern!
Oversekst maar ’t doet toch goed!
Ernbern! Ernbern!

Fier heffen wij het glas
Ernbern! Ernbern!
Steeds hangt hij ongedwee
voor zijn nobele strijdpc
De slagen die hij levert
dat maakt niemand ooit nog mee

Hoe groter zijner mond
des te kleiner is zijn hart
een lief gebaar
des knuffelaar
heelt spoedig iedere wond
Ernbern! Ernbern!

Daarom heffen wij het glas, vergezeld van een grimas,
omdat er nooit in de geschiedenis zo’n leuke jarige was!
Ernbern! Ernbern!

Hij was er wel blij mee denk ik, als ik zijn jongerenslang goed begrepen heb: “een überstrak cadeau”. Ik hoop dat jullie het ook een beetje kunnen smaken.

Hij had gelijk. We zetten onze computers af. Ik reikte hem de hand en hielp hem van zijn stoel met een glimlach. We stormden zijn kamer uit, daalden de trap af en gingen aan tafel zitten om onze soldij te verorberen na een hevige strijd.