Een oorverdovende knal onderbrak de plechtigheid. De poort knarste en kreunde na de bons die ze onverwacht ontving. Op slag waren de genodigden verontrust en vulden zij de kerk met paniekerig geroezemoes. Vragend keken ze in de richting van het portaal, om vervolgens antwoorden te zoeken op het gelaat van de priester. De man wist zich geen raad met al die prangende blikken op zijn tronie gericht. Aarzelend besloot hij het voorval te verwaarlozen.

“spreken…”, vervolgde hij, maar hij werd wederom abrupt onderbroken.

Het was duidelijk na deze tweede klap, die nog luider tussen de zuilen weergalmde dan de eerste, dat toeval niet meer aan de orde was. Er volgde een ijzige afwachtende stilte. De scharnieren, middelpunt van de aandacht, roerden niet. Moedig als hij was vervolgde de geestelijke wederom de plechtigheid toen de spanning ondraaglijk werd.

“of voor eeuwig zwij…”

De poort werd meedogenloos open geramd. Het hout smakte tegen de muren, moest splinters bekennen. De kerk gaapte. De leemte werd gevuld door een zee van laagstaand licht. De felheid van de winterzon, vergezeld van een kille wind, kneep menig oog dicht. Enkele opmerkelijke contouren doorpriemden langzaam maar zeker het licht. Vele monden vielen open van verbazing. Men kreeg echter de kans niet om de schok te verwerken aangezien plots het orgel loeihard begon te spelen. Er werden meer dramatische noten uit de pijpen geperst dan tot dan toe voor mogelijk werd geacht. Een requiem. Er werd een voorwerp naar binnen gedragen dat absoluut misplaatst was. Langzaam torsten vier gedaanten een zwarte kist binnen. Ze waren niet alleen. Een heuse mensenvloed stroomde de kerk binnen, allen gehuld in zwart. Een lange sombere rij volgde de doodskist, navelstarend, klaarblijkelijk in rouw.

De bruidegom en zijn echtgenote in spe herkenden ieder gelaat dat binnentrad. Bij iedere pas verstijfden ze net dat beetje meer. Als aan de grond genageld bleven zij verkleumd voor het altaar staan terwijl het orgel op hen inwerkte. Ze konden de aanwezigheid van zowel de doodskist als zijn entourage niet vatten, uitgerekend op deze dag.

De dragers plaatsten de kist voor de voeten van het echtpaar, het zwart in fel contrast met haar witte smakeloze jurk. Het deksel werd zorgvuldig ontvreemd. Alle aanwezigen trachtten een glimp op te vangen van de inhoud. Een zwarte leemte. Het ding was leeg.

“Wat komen jullie hier doen?”, vroeg de bruidegom verward, enigszins geïrriteerd. Zijn kiezen bleven tijdens het spreken angstig op elkaar geklemd. Hij leek zich voornamelijk tot twee personen te richten.

“Wij komen rouwen om de dood van een man die eigenlijk nooit bestaan heeft.”, antwoordde één van hen. Zijn stem herbergde een vurigheid als van een pas herboren feniks die zijn as toespreekt.

“Wij komen een illusie eren.”

“Ben jij die man?”, vroeg de andere persoon tot wie de vraag van de bruidegom gericht was. De echtgenoot bleef het antwoord schuldig.

“De gelijkenis met jou is in ieder geval treffend. Volgens mij ben jij het. Jij bent die man!”

Beide jongelui traden naar voren en grepen de man aan weerszijden stevig beet. Hij spartelde tegen maar slaagde er niet in zich los te wrikken. Hij werd naar de kist gesleurd, luidkeels protesterend uit volle borst. Het mocht niet baten. Ze dwongen hem in de kist en hezen het deksel boven zijn hoofd. Met een luide klap werd hij opgesloten. Plots lieten de dragers het voorwerp los en trokken ze zich terug, lichtjes grijnzend. Woedend en radeloos schopte de gevangene zich vrij en sprong hij op. Hoezeer hij ook iemand de huid vol wou schelden, hij moest eerst op adem komen na zijn doodstrijd.

“Ik denk dat we ons toch vergist hebben.”, concludeerde de ene drager spottend.

“Schijn bedriegt.”, beaamde de ander.

“De persoon die wij zoeken was jaren een goede huisvader, een trouwe echtgenoot, een onvoorwaardelijke vriend. Al deze dingen was hij voor alle mensen die hier vandaag samen met ons komen rouwen. Door zijn besluit om vandaag te huwen tekende hij echter zijn doodsvonnis. Deze bruiloft vormt een bevestiging van het feit dat de man die wij zoeken eigenlijk een illusie is, altijd al geweest is, en bijgevolg eigenlijk al jaren terminaal is. Eén ding is zeker, na dit huwelijk is hij dood. Voorgoed.”

“De persoon, die wij hier nu voor ons vinden, heeft jaren zijn vrouw en kinderen bedrogen met meerdere minnaressen. Het armzalige jonge bewijs hiervan staat voor onze voeten met een bruidsboeket. Ze heeft eindelijk wat ze wou, zijn dood voor ons, haar leven met jou, vader… Je was een illusie voor ons allen. Toen de bel doorprikt werd, werd je herleid tot een loutere schaduw van wat je ooit ogenschijnlijk voor ons was geweest. Dat je terug een relatie met haar begon verziekte de situatie zodanig, dat de band met je kinderen ten dode opgeschreven was, en vandaag zal je sterven. Voorgoed vervreemd van de persoon die voor ons staat, dat zijn wij, ook al hebben we je nooit echt gekend. Je was niet meer dan een schijnvertoning voor ons.”

“En omdat deze vertoning vandaag voorgoed verdwijnt brengen wij een laatste hulde. Aangezien we hier geen stoffelijke resten aantreffen van hij die ere toekomt hebben wij allen zelf voor stoffelijke resten gezorgd.”

Toen beide broers hun betoog beëindigd hadden plaatsten zij, gevolgd door hun entourage, voorwerpen in de kist. De leemte werd opgevuld door een trouwring, een tennisbal, kookgerei, foto’s en talrijke andere objecten. Nadat de laatste persoon in de rouwstoet zijn bijdrage had gedaan werd het geheel keurig afgesloten. De ene zoon nam een borstel gedoopt in een nogal lopende grauwe vloeistof en besprenkelde de kist. De andere zoon stak een kaars aan. In stilte begaf hij zich voor het zwarte rouwobject. Hij leek iets te prevelen toen hij plots de kaars op de kist vlamde, dankzij de vloeistof ontstak er al gauw een hevig vuur. De rouwstoet begon zich vlotjes naar buiten te begeven.

“Innige deelneming”, bracht één van beide broers ongemeend uit vlak voor hij de jurk van de bruid bespuwde. Hij vluchtte de kerk uit en sloeg de poort achter zich dicht. Eén grote chaos was het resultaat. De moeder van de bruidegom, eeuwige kerkgangster, greep vergeefs naar het water dat zij al jaren iedere zondag gebruikte om haar verborgen zonden weg te wassen, maar het bleek niet heilig genoeg om de vlammen te kunnen doven, integendeel.

Tot zover mijn figuurlijke beschrijving van de feiten die op 12 februari 2011 zullen plaatsvinden. Een schets die weliswaar dramatischer is dan de feitelijke toekomstige gebeurtenissen, alhoewel. Mijn vader gaat trouwen ziet u. De kers op de taart van zijn penopauze. Ik ben er allerminst trots op dat ik over deze informatie beschik aangezien ik met hem gebroken heb, en dat graag zo zou houden. Ik neem genoegen met het uitblijven van direct contact, al zou ik de informatie die mij indirect ter ore komt ook gerust bannen als ik kon. Al is indirect contact in dit geval nog vrij direct, ik heb het namelijk vernomen via mijn lieftallige broer.

Daar stond hij dan, weeral, zo plots, naar slechte gewoonte, voor de kotdeur van mijn broer. Nu, dit zou de normaalste zaak van de wereld geweest zijn moest het vorige weerzien niet zoveel maanden terug in de tijd plaatsgevonden hebben. Om nog maar te zwijgen van de sfeer tijdens de laatst voorgaande contacten.

“Mag ik niet meer binnen of wat?”, ging hij meteen in de aanval. Mentaal antwoordde mijn broer nee, fysiek stond zijn vader enkele tellen later al in de leefruimte. Het arme kind, weerloos. Het verhaal dat hij vervolgens tegen mijn broer begon te prediken ken ik bijna woordelijk en argumentatief van buiten uit een recent verleden. Gelukkig leent de preek zich voor een gebalde samenvatting:

• Het was fout om jouw moeder negen jaar te bedriegen met haar beste vriendin
• maar de wereld is tegen mij
• maar ik kwam niet aan mijn trekken
• maar heb meelij
• maar iedereen verdient een tweede kans
• maar uiteindelijk ben ik het slachtoffer
• maar
• maar
• maar
• Conclusie: het is allemaal de schuld van de nieuwe vriend van je moeder

Een uiterst krachtig betoog weliswaar, telkens weer, vol met de nodige bekrachtigende meelijwekkende tegenstrijdigheden. Er waren echter ook enkele nieuwigheden. Blijkbaar heb ik geen respect meer voor mijn vader. Ik keer hem naar het schijnt telkens de rug toe, rebel die ik ben. Wat hij echter telkens subtiel vergeet is dat hij zich met zijn minnares vlak naast de woonst van zijn voormalige kinderen gevestigd heeft. Men oogst wat men zaait ziet u. Het was een slecht jaar voor respect vanwege de verhitte zomer en de ijzige winter.

Ook redelijk nieuw was het feit dat hij bevestigde dat hij spoedig opnieuw vader zou worden. Er waren echter enkele complicaties. De bloedresultaten van zijn wederhelft voorspelden weinig goeds: verhoogde kans op mongolisme. Een kleine ironie des levens me dunkt. Spoedig zou een vruchtwaterpunctie de ouders in spe uit hun lijden verlossen. Moest het kindje een mongooltje zijn zouden ze zonder pardon abortus laten plegen, want, zo concludeerde hij met één van zijn fameuze oneliners: “Ik heb geen tijd voor mongolen.”

Hallucinant, ik weet het. Het wordt echter nog beter. Als klap op de vuurpijl, en hoogstwaarschijnlijk de hoofdreden van zijn komst, kreeg mijn broer te horen dat hij en ik uitgenodigd waren. We werden vriendelijk geïnviteerd op de nakende bruiloft van het nieuwe paar. Begrijpe wie het begrijpe kan. Hoogstwaarschijnlijk zit mijn grootmoeder achter deze nieuwe feiten, ondanks het feit dat zij doorgaans de neiging heeft om achter de feiten aan te lopen: Wie kinderen krijgt moet getrouwd zijn.

11 februari 2011, de dag die collectief uit onze geheugens gewist zal worden, de dag dat alle leden van mijn huidige gezin, mezelf incluis, in het buitenland zullen vertoeven, de dag dat mijn vader voor ons zijn doodvonnis tekent en de relatie met zijn kinderen voorgoed uitgedoofd zal zijn. Als blijk van erkenning wil ik hoogstens enkele zwarte vuilzakken, desnoods een piratenvlag, uit mijn raam laten bengelen. Maar aanwezig zijn op zijn bruiloft? Jammer, maar ik heb geen tijd voor mongo… Ik heb geen tijd.

Op een banale plek trof ik een jongedame die naar mij glimlachte. Een warme, ontwapenende glimlach. Onverwachts. Mijn harnas smolt, net als mijn hart. Terwijl ik uitgeput door mijn knieën zakte viel mijn schild voor haar voeten. Ik kuste het wapenschild, gaf haar mijn betraand zwaard – ik had het die dag toch niet meer nodig – en hees mezelf overeind aan het groene vaandel. Vriendelijk glimlachte ik terug. Met het vaan stevig in de hand liep ik het frietkot uit, in zwart kostuum.

Dankjewel,
onbekende prinses.