Ken je dat gevoel? Het leven haalt zwaar uit naar je gemoed en je wordt verplicht te schuilen in een van de donkerste krochten van je ziel? Bepaalde personen ontnemen je ieder gevoel van eigenwaarde, trappen op je hart zonder mededogen, en laten je vervolgens gekneusd achter? Gebroken strompel je recht, zoek je steun om rechtop te blijven. Iedere ademteug word je herinnerd aan de pijn, lijdzaam probeer je te herstellen. Rancuneuze gedachten zijn niet aan de orde, nog niet. Tot de dag dat je de kracht hebt om het verleden te overdenken, de schade te ramen. Vieze herinneringen doen je bloed koken, wraakgevoelens wellen op. Wanneer een mens zoveel onrecht op z’n schouders krijgt is het een natuurlijke reactie om dit terug te willen kaatsen. Er zijn echter zoveel (morele, rationele, ethische, enz.) bezwaren die een mens ervan weerhouden dit te doen…

Maar soms. Wanneer je partner jou gedurende negen jaar bedrogen en belogen heeft, en nog langer gemanipuleerd… Wanneer de vrouw waarmee hij dat deed je beste vriendin blijkt te zijn… Wanneer die beste vriendin jaren iedere dag mee in de zaak heeft gestaan die je destijds runde… Wanneer je partner het apathische slachtoffer heeft uitgehangen nadat het bedrog uitkwam… Wanneer hij zich liet kennen als een allesverzwelgende egotripper… Wanneer hij en zijn minnares het lef hebben om vlak naast jou en je kinderen te komen wonen zonder enige schroom… Wanneer hij als vijftiger opnieuw besluit te hertrouwen en aan kinderen te beginnen…

Soms bouwt er zich een spanning op, een drang tot reactie. Het hoeft niet veel te zijn, gewoon een teken naar de buitenwereld toe om te tonen dat je weer strijdvaardig bent, dat wat er gebeurd is je alleen maar sterker heeft gemaakt, dat er niet meer met jou te sollen valt. Nu niet, nooit niet. Soms bouwt er zich een spanning op waar geen bezwaren tegen opgewassen zijn.

En dan, wanneer je met je overbuur, tevens een van je beste vrienden, die eveneens zwaar onder de situatie geleden heeft, aan het praten bent op straat, zie je plots haar auto aan de horizon verschijnen, haar gehate zilveren vierwieler. Beschaamd zoekt haar wagen zo snel mogelijk haar oprit, naast de jouwe. De bestuurster stapt uit, haar ogen afwendend. En voor je het weet, ontlading:

“Buurman, zou ze nu al kunnen klaarkomen?!”, schimpte mijn moeder schijnbaar tegen haar gesprekspartner. Ze deed dit echter zo luid dat de oren voor wie de boodschap eigenlijk bestemd was alles opvingen. De bestemmelinge kromp in elkaar en strompelde naar binnen. Even later kwam ze terug buiten. Haar knalrode hoofd schuddend greep ze naar de boodschappen in haar koffer.

“Ik denk het niet want ze schudt haar hoofd!”, trapte mijn moeder na. De achillespees van het slachtoffer was duidelijk getroffen, haar trots gekrenkt. Het mens was nog nooit in haar leven klaargekomen, en mijn vader was zo lomp geweest ons dit zeer intieme geheim te vertellen. Met glazige ogen sloeg ze haar voordeur achter zich dicht.

Nobel waren haar woorden niet, dat wist ze ook wel. Maar soms, heel soms dringt een schop onder de riem zich nu eenmaal op. De bom was ontploft. Enige tijd later kwam ook de leeuw des huizes briesend naar buiten, om de eer van zijn hol te verdedigen. Bleek van woede benaderde mijn vader mijn moeder en hun gezamenlijke overbuur. Waar deze situatie mijn moeder vroeger angst ingeboezemd zou hebben, bleef zij nu trots staan, iedere pas verwensend die hij in haar richting plaatste. Ondanks het feit dat hij zich in tegenstelling tot vroeger redelijk rustig hield was dit de grootste confrontatie sinds lang. Lange tijd bleef het bij koude oorlog. Al zijn voorgekauwde argumenten van weleer werden weer opgerakeld in hun meest overtuigende manipulerende vorm. Een voor een werden deze echter neergesabeld door mijn moeder en haar metgezel, tot mijn vader met zijn staart tussen de benen weer afdroop.

Het is gedaan met spelen, mijn moeder heeft manen gekregen.