Het was een dag als alle andere, 11/02/2011. Ook mentaal. Ik zou liegen moest ik beweren geen genoegen te hebben geschept in de druilerigheid van die dag. Op alle vlakken. Het grijs bezorgde mij een grimas. Slecht karakter, ik weet het. Ik besef het tenminste, in tegenstelling tot velen.

Rustig at ik mijn ontbijt en genoot ik van het gezelschap van mijn lieve vriendin. Gordijnen dicht. Wereld afgesloten. Ik geef toe dat ik nu en dan een vluchtig turen door het raam niet kon weerstaan. Tevergeefs, geen vuiltje aan de lucht.

Het moet gebeurd zijn toen we samen in bad zaten, elkaars lichaam verkennend tussen het sop, dobberend op zwoele Jazznoten. Zij in mijn schoot, ik in de hare, wiegend. Het moet gebeurd zijn toen ik haar mooie huid streelde en haar zachte volle lippen zoende. Een mens zou voor minder de tijd uit het oog verliezen. Terwijl wij elkaar wasten werd elders jarenlange vuiligheid bestendigd. Ik was me er alleen niet van bewust. Voor mij kon het evengoed niet gebeurd zijn.

Dat was echter buiten de krant gerekend. U hoort het goed: de krant. De goednieuwskrant, om precies te zijn, die enkele dagen later mijn handen ontsierde, en haar eigen naam besmeurde. Het was nieuws, ongetwijfeld, maar wat voor nieuws.

Pandora en Dorian. Pandora en Dorian huwden op vrijdag 11 februari in het stadhuis van Lier. Pandora (34) werkt als bediende en Dorian (51) is verpleegkundige in het operatiekwartier van het Lierse ziekenhuis. Zij wonen al langer in dezelfde straat, maar het was op hun werk dat ze elkaar eigenlijk leerden kennen. Het koppel verwacht een baby in mei. De huwelijksreis gaat richting Livigno in Italië.

Het minimalisme van deze tekst, waar andere lezers geen belang aan zouden hechten, deed mijn mond openvallen van verbazing. Tussen ieder woord las ik meer, veel meer, dan de modale lezer. Iedere spatie was voor mij geannoteerd met maanden miserie, iedere letter was een leugen.

Pandora en Dorian. Pandora en Dorian huwden op vrijdag 11 februari respectievelijk voor de eerste en tweede keer enkel in het stadhuis van Lier omdat hij de kerk niet meer mocht betreden. Pandora (34) werkt als bedienende instantie van haar huidige werkgever zoals zij dat reeds in het verleden meermaals verdienstelijk gedaan heeft en Dorian (51), ooit een restaurantuitbater waar iedereen naar opkeek, is nu terug verpleegkundige in het operatiekwartier van het Lierse ziekenhuis. Zij wonen al langer in dezelfde straat, wat in het verleden zeer praktisch bleek om zijn voormalige vrouw negen jaar lang te kunnen bedriegen in haar eigen huis of tijdens ‘het tennissen’, maar het was op hun werk dat ze elkaar eigenlijk van kop tot teen leerden kennen aangezien hij zich een gewillige werkgever toonde en zij een tijdje boven het restaurant mocht wonen en hem zo ongelimiteerd haar kunsten kon demonstreren als hij ‘vroege’ of ‘late’ uren werkte. Nadat hij de kinderen van zijn voormalige vrouw volledig heeft laten vallen, nadat hij door zijn belachelijke gedrag geen vrienden noch respect meer heeft en nadat zij bij hem is ingetrokken en de oren van zijn hoofd heeft gezaagd mag het resultaat er wezen: Het koppel verwacht een baby in mei, tevens één van de hoofdredenen waarom ze zo snel besloten te huwen, naast de financiële perspectieven die de echt voor haar biedt. De huwelijksreis gaat richting Livigno in Italië, het skigebied waar hij reeds sinds jaar en dag met zijn kersverse bruid en met al de mensen die hij nu verloren heeft, waaronder zijn voormalige vrouw en kinderen, gaat skiën. Leve de nostalgie!

Hoewel de tekst mij eigenlijk het meest verbaasde, sprong allereerst de huwelijksfoto ernaast in het oog. Vol onbegrip aanschouwde ik mijn vaders tronie, en die van zijn voormalige minnares, nu vrouw. Geen wit voor haar. Besefte ze misschien dat ze dat niet verdiende? Vast niet. Beiden volgden keurig de laatste mode: bordeaux. Over de jurk ontstond enige controverse binnen de familie. Mijn moeder vond ze “verschrikkelijk”, al gaf ze toe niet meer objectief te kunnen zijn. Mijn nonkel en tante vonden ze “eigenlijk wel mooi, maar niet voor een trouw”. Persoonlijk mengde ik beide meningen: ik vind ze niet mooi, niet voor een trouw noch voor andere aangelegenheden. Ik heb het niet zo met Oostenrijkse folklore. We waren het echter allen eens over het feit dat de jurk slechts een futiliteit was.

Wie laat zich immers, het verleden indachtig, vereeuwigen in een krant op die manier en waarom? Het antwoord is me schuldig gebleven, ondanks het feit dat ik toch enig denkwerk verricht heb om de motieven te achterhalen. Na enig opzoeken kwam ik trouwens te weten dat men enkel in die rubriek kan verschijnen als men zélf initiatief neemt.

Narcisme? Is dat de drijfveer? Bij dat woord denk ik direct aan haar. Reeds vóór het bedrog aan het licht kwam stelde ik mij bepaalde vragen bij de inrichting van haar woonst. Deze stond namelijk vol fotokaders. Op zich niets bijzonders, ware het niet dat de foto’s slechts één onderwerp bevatten. Geen familie, geen vrienden, geen naasten te bespeuren op die foto’s. Enkel en alleen zij. Enkel zij. Hoe sterk haar narcistische trekken ook waren of mogen zijn, ik denk niet dat eigenliefde de hoofddrijfveer is geweest.

Imagebuilding? Bedrog betekent gezichtsverlies. Een vrouw die een gezin kapot maakt, een man die enkel om zichzelf geeft. Ze hebben zichzelf sociaal geïsoleerd tot het laatste greintje respect van voormalige vrienden en kennissen als sneeuw voor de zon verdween. Mijn vader profileerde zichzelf als slachtoffer, trachtte de mensen te overtuigen van een illusionaire realiteit waarin hij niets misdaan had. Vreemd genoeg is hij zijn eigen hersenspinsel op den duur zelf gaan geloven, al blijft hij een onnatuurlijke verantwoordingsdrang aan de dag leggen voor iemand die naar eigen zeggen onschuldig is. Al wat hen nog rest is elkaar. Met z’n tweetjes tegen de wereld, hoe romantisch. Beiden worden getekend door hun besluiten, maar ze zijn koppig. Het laatste wat nu mag blijken is dat alles voor niets is geweest, dat ze zelfs elkaar niet meer hebben. Dat zou pas gezichtsverlies en schande betekenen. Vandaar dat ze beroep doen op iets dat ze te pas en te onpas in het verleden gebruikt hebben en nog steeds gretig gebruiken: schone schijn. Het heeft jaren geduurd voor we ontdekten dat zij eigenlijk een verstokte roker was, dat ze niet de preutse vrouw was die maar geen man kon krijgen, dat ze met verschillende mannen tegelijkertijd aanpapte. Als hij het kind is van zijn ouders geeft hij meer om status dan liefde. Het heeft jaren geduurd voor het overspel ontdekt werd. En het zal jaren duren voor ze door zullen hebben dat ze zichzelf en elkaar meer dan wie dan ook bedrogen hebben door hun samenzijn te laten verrotten voor een trotse façade naar de buitenwereld toe in plaats van het geluk op te zoeken. Zij zal zijn geld niet zien. Hij zal en kan niet blijven teren op haar vergankelijke uiterlijk. De onwennige glimlach op hun huwelijksfoto voorspelt weinig goeds. Echter, misschien beseffen ze dat hun imago onherstelbaar verwoest is en stellen zij met grote frustratie vast dat het hun vroegere naasten niet meer kan schelen of ze nu gelukkig zijn of niet, welke motieven blijven er dan nog over?

Het showen van de trofee? Negen lange jaren heeft zij gestreefd naar dit moment. Bloed, vooral zweet, en tranen heeft zij gespendeerd om haar doel te bereiken, namelijk het aan de haak slaan van een welgestelde vent om vervolgens haar kinderwens te vervullen. Gedurende al die tijd liep zij in de schaduw van mijn moeder, wachtend tot het moment daar was. En plots, geheel onverwacht, was het ogenblik daar. Zonder schroom trok zij in bij haar minnaar, werd zij de buurvrouw van zijn voormalige vrouw en kinderen, en de overbuurvrouw van alle mensen die zij jaren op haar werk bedrogen had. Met veel streken en opgeven hoofd betrad en verliet ze haar nieuwe nest, en vervolgens legde zij een koekoeksei. Is de foto een trofee van haar ‘overwinning’, ring rond de vinger en buik vol? Jammer dat ze niet beseft dat ze kapitein geworden is van een gezonken schip, reeds jaren verloren.

Na al wat er gebeurd is zou ik zo veel haat kunnen dragen voor beide personen op die foto, maar dat doe ik niet. Ik denk dat haat voor mij een te krachtige, te lelijke emotie is. Nee, haten kan ik niet, denk ik. Sterker nog, ik ben zodanig van hen vervreemd dat ik, bij wijze van spreken, slechts met moeite hun namen herinner. Al wat misschien nog rest is een greintje medelijden met mijn vader. Begrijpt u mij niet verkeerd, hij heeft zijn verdiende loon gekregen en hij is daar zelf de hoofdschuldige van. Medelijden om wie hij is, medelijden om zijn karakter dat hem tot de zielenpoot heeft gemaakt die hij is. Zijn lust bracht hem ten val, zijn gebrek aan emotioneel en sociaal inzicht verhinderden hem een normaal leven te leiden of de situatie te herstellen, zijn overvloed aan intelligentie en egoïsme maakten van hem een gevaarlijke manipulator die apathisch alles naar zijn hand zette tot hij het deksel op de neus kreeg en machteloos achterbleef. Eigenlijk heb ik nog het meest medelijden met beiden omdat ze gedetermineerd werden en worden door hun oerdriften, omdat zij nooit ware liefde zullen kennen. En laat dat nu iets zijn dat ik niemand toewens.

Welke motieven zij ook koesterden om krantenfaam te verwerven, de zielige figuur die ze slaan vormt de rode draad doorheen hun handelen. Ik ben benieuwd naar hun reactie als ze thuiskomen van hun huwelijksreis en merken dat er na hun vertrek een grote houten schutting uit de grond gerezen is, die hun wereld voorgoed scheidt van de onze.