Sneeuwvlokjes kwamen mij zachtjes toefluisteren dat het alweer bijna zover was. In hele horden omsingelden de witte twinkelingen mijn omgeving. Wat ze deden met het landschap was gewoonweg magisch. Moeder natuur hulde zich in een heel nieuw kleedje. De sneeuw liet me glimlachen. Ook binnen deed de winter zijn intrede, een fiere boom vormde het hart van het huis. Hij straalde, een baken van hoop, warmte, liefde… Heel subtiel slopen pakjes, in groten getale, onder zijn naaldendeken. Strikjes en naalden vormden een knusse harmonie. De setting was klaar!

Mijn nonkel en mijn lieftallig vriendinnetje hadden onder elkaar een omvangrijk menu bekokstoofd. Zeven gangen zouden de revue passeren. Dat vergde natuurlijk enig voorbereidingswerk. Reeds zeer vroeg op de dag kwam mijn nonkel met een heuse berg ingrediënten binnenvallen om al enig werk te verrichten. Enkele uurtjes later werd hij bijgestaan door mijn bevallig keukenprinsesje. Heerlijke geuren vulden de keuken terwijl mijn moeder haar uiterste best deed om de tafel te laten fonkelen.

Enige uren later was het eindelijk zover, le moment suprème was aangebroken: kerstavond! Het huis straalde, evenals de huisgenoten. Mijn tante vergezelde mijn nonkel en het feest kon beginnen! De wederhelft van mijn moeder was verantwoordelijk voor de drank en toonde meteen grote verantwoordelijkheidszin met het aperitief dat hij ontkurkte. Vergezeld van een hapje kwam de stemming er in. En dat met enige vlotheid, vanwege de lege magen. Vervolgens genoten we van heerlijke wijn, goed eten, en elkaars gezelschap. Er werd gelachen en gevierd, gegiecheld en getierd.

Vóór het serveren van de nagerechten stortten we ons op de pakjes, of beter pakjesberg. Het was een rijkelijk gevulde cadeauavond, nog nooit genoten zoveel geschenken van elkaars aanwezigheid. Er werden kookboeken uitgepakt, andere boeken, kookgerei, een wijnkoker, zoete zepen et cetera et cetera. Het laatste pakje van de avond was er een voor mijn vriendinnetje. Ze was al weken aan het speculeren over wat ze nu uiteindelijk zou krijgen. Toen ik haar gedurende die tijd vertelde dat ze iets unieks zou ontvangen dat bijna niemand anders had begaven haar zenuwen het bijna. Vol spanning prutste ze de verpakking open. Een doosje. In het doosje zat een beeldschone zilveren ring van een ontwerpster die slechts enkele exemplaren van haar creativiteit had laten vervaardigen in Italië. Het was een voltreffer.

Zelf kreeg ik ook enkele schitterende pakjes waaronder een prachtige horlogedoos, een mooi boek, een schitterende dvd-reeks en zeer gulle geldgiften. Bij deze nogmaals mijn impliciete dank aan de schuldigen, alles zal ongetwijfeld benut worden!

Toen de knopen na het nagerecht bijna van onze kledij sprongen hadden we nog één speciaal evenement voor de boeg: “De Zotte Pakskens”. De bedoeling is dat de aanwezigen ook een aantal zéér, maar dan ook zéér, foute cadeaus voorzien. Deze krijgen vervolgens een eigenaar na een willekeurige trekking. Dit jaar werden een aantal mensen gelukkig gemaakt met een rendierhoedje, chocolade in penisvorm, vervallen Sinterklaaschocolade, een foute strip, enzovoort enzovoorts. Het was een mooie gekke afsluiter van de avond.

Met spijt in het hart was het einde van de festiviteit aangebroken. Voldaan namen we afscheid van elkaar, indachtig hoe mooi het gezelschap wel niet kan zijn van de mensen die echt om je geven, de mensen die je leven verrijken met humor en je dalen vervlakken met steun, die personen waar het hele gegeven om draait, mijn kerstgeschenken, het hele jaar door. Bedankt dat jullie er zijn!

Bij deze zou ik graag iedereen oprecht prettige feestdagen wensen! Geniet van elkaar!