Ik ben een nachtraaf, ongetwijfeld. En een huismus (volledig ter zijde). Vele van mijn ochtenden zijn eigenlijk middagen. Lak aan zelfdiscipline? Nee, natuurlijk niet. Het is allemaal de schuld van Vitaya, Discovery Channel, en co. Als mijn dag ten einde loopt lonkt het televisietoestel naar mij, met haar grote sexy platte scherm en verleidelijke pixels. Ik kan een date haast nooit weerstaan. Als ik over haar strakke vormen streel in de richting van haar voornaamste knopje toont zij mij wat ze me te bieden heeft. Dan staat ze mij volledig ter dienste. Vervolgens gebruik ik dan een klein langwerpig apparaatje om met haar te doen wat ik wil: zappen.

500. Daar begint mijn Discovery. Heerlijke zender vind ik het, alle Discoverykanalen trouwens. Als het, ondanks het abnormaal interessante aanbod dat men hier biedt, toch eens voorvalt dat ik niet gekluisterd zit aan het scherm, neem ik instinctmatig een kijkje bij Vitaya. Ik denk dat ik bijna van patroongedrag kan spreken. En zo zapte ik ook gisteren weer naar Vitaya: Haunted Homes.

Haunted Homes, dames en heren, is een programma over geesten die huizen terroriseren. Het begint, O ironie, om iets na middernacht. Om middernacht zit ik meestal alleen naar tv te gapen en is het muisstil en schemerachtig in huis. Ideale omstandigheden om mij in de sfeer te krijgen. Een normaal mens zou wegzappen. Een normaal mens wel.

Wat mij abnormaal maakt? Ik weet dat zo’n dingen mij enkel op dat moment van de dag angst inboezemen. Desondanks blijf ik kijken, geboeid zelfs. Het probleem is dat mijn interesse in paranormale zaken net dat tikkeltje groter is dan de angst die mij instinctmatig naar(en om alomgekende redenen niet onder) mijn bed doet duiken. Ik durf er voor wedden dat die deugnieten bij Vitaya dat weten, bende sadisten.

Daar zit ik dan. Starend. Plots valt het mij dan op dat het stil is. Héél stil. Té stil. Verdacht stil. Vervolgens ervaar ik bijna altijd een enorm beklemmend gevoel. Alsof ik niet alleen ben. Alsof er iemand vanuit één of andere hoek ligt te staren, ongetwijfeld met de intentie om naar mij toe te sluipen en in mijn nek te hijgen. U hoort het goed, een starende hijger. Niemand wil een starende hijger in zijn kamer, daar krijg je alleen maar kippenvel van. En als dat zijn opzet is, lukt het hem zelfs vaak zonder mij te behijgen.

Beklemmend allemaal. Wanneer ik de eerste angst geabsorbeerd heb, wanneer mijn maag de stilte verteerd heeft, kom ik telkens tot een andere vaststelling. Ik zie dan in dat stilte goed is, stilte wijst op inactiviteit. Stilte stelt mij dan gerust. Bijgevolg is er op dat moment ook maar één ding nodig om de situatie helemaal ondraaglijk te maken: geluid.

Gelukkig maakt een starende hijger geen kabaal. Maar! Net wanneer ik absolute stilte verwacht begint een gedaante, in een donkere uithoek van de kamer, een hels kabaal te maken. Ik schrik me rot en vervloek de sadistische satanistische (ongetwijfeld behekste) koffiemachine op het aanrecht. Deze slaagt er namelijk télkens in, met een extreem zware nadruk op ‘télkens’, om télkens wanneer dit programma uitgezonden wordt, midden in de nacht, zichzelf extreem hard en met mechanische onwereldse geluiden te reinigen!

Wanneer ik deze hel doorstaan heb is het tijd voor de volgende beproeving: Het licht moet uit. Wat een pijniging. Normaal zou dit geen probleem zijn. Normaal zou ik het licht in de leefruimte doven, waarna ik naar de hal zou sprinten met zijn zalige automatische verlichting, om vervolgens meteen de spots in mijn kamer te ontsteken en te slapen in gelukzaligheid. Normaal. Maar! Telkens wanneer ik dat programma bekeken heb brandt het licht in de keuken nog. Een vreselijk voorteken. Waarom? Omdat men dat licht enkel kan doven door gebruik te maken van de schakelaar naast ‘de deur’. U hoort het goed, ‘de deur’. Ik heb het hier over de deur van de bergruimte. Natuurlijk staat deze télkens wanneer ik dit programma bekeken heb open. Achter die deur schuilt het niets. Alles achter deze deur wordt gesluierd in schaduw en schim. Een donkere gapende opening naast de lichtschakelaar. Ik krijg telkens een enorm onbehaaglijk gevoel als ik ’s nachts langs deze deur moet sluipen. Er is daar iets… Ik weet het zeker. Het staart mij aan vanuit het niets. Er zal een dag komen, ik voel het gewoon, dat dátgene wat naar mij ligt te turen in die oceaan van duisternis mij zal meesleuren in de diepte. Het zal mij meesleuren en verslinden. Het is slechts een kwestie van tijd. Ik voel het.

Het is slechts een kwestie van tijd. De mensen bij Vitaya weten dat. En toch blijven zij dit programma onbeschaamd uitzenden, alsof de woorden onethisch en onverantwoord niet bestaan. Dit wordt mijn ondergang. Bende sadisten.