Illiveris

Posts Tagged ‘hemel’

De wind, mijn vriend, verscheurt de wolken; jaagt de schaapjes naar hun stal. Moeizaam breekt de hemel open. Koppig grijs maakt plaats voor blauw. Zonnestralen zien het licht, ontspruiten aan de hemelpoorten. Blijf nu zon, blijf nu toch even! Omarm me met jouw warme gloed! Geef wat straaltjes aan mijn leven, de winter heeft reeds al mijn moed. Laat me in jouw warmte baden, tot ik weer ben opgeladen! Zie jij niet dat onze vreugd ontnomen wordt door grijs verdriet? Lik mij met uw hete vlammen, steek mij met uw slinkse stralen, verblind mij met uw hemels licht, ik zou verdomme alles doen, opdat u eens voor België zwicht!

Ik zweefde tussen hemel en aard, steeds hoger, steeds ijler. Omhuld door een troebele waas kon ik noch boven, noch onder onderscheiden. Beide illusies hadden zich verzoend in een vale mist. Ik voelde de tijd wegdruipen, de ruimte zich ontruimen. De wind bracht mij het gehuil van vervaagde herinneringen en vervlogen zonnestralen. In de verte naderden schimmen als uit een andere wereld, hun donkere gestalten doorpriemden de nevelwaas, zoekend, zwierend en gezwierd. Ze kwamen uit het niets, stille getuigen van een oord waar koude en kilte heerst. Even geruisloos als zij gekomen waren ontgingen ze mij weer. Zij volgden elk hun eigen pad, kinderen van het witte oneindig, en sluierden zich wederom vluchtig in onzichtbaarheid. In feite was ik niet anders dan hen, alom omgeven door verblindend grijs in deze grauwe wereld die zijn toekomst niet verraadt en zijn geheimen verzwijgt, zwevend in het allesoverheersende niets van dit bestaan. De mysterieuze ervaring liet mij achter in verwondering, die stormachtige dag in de skilift, waarop ik mijn eigen weg naar het warme beneden zocht.