Ik kan mij nog steeds het geschreeuw herinneren. Kwaad kabaal ongevoelig voor muren, verdiepingen en deuren, voor handen, oren en harten. Een pijnlijke permanente injectie voor adolescente gemoederen. Sindsdien kan ik geen onenigheid meer verdragen. Bij ruzie rilt mijn hart. De oorzaak van dat gejoel destijds zorgde er tevens voor dat mijn huissleutel een gespleten persoonlijkheid kreeg. Aangezien mijn studies leden onder de uitwassen van het overspel van de man die ik ooit beschouwde als mijn vader moest ik noodgedwongen vluchten. Ik was genoodzaakt mijn moeder en broer achter te laten in een tranendal, bij een man die steeds meer vervreemdde van zijn gezin, van zijn vrienden, van de wereld. Ik vond het verschrikkelijk en ik voelde mij schuldig, maar mijn toekomst stond op het spel.

Ooit bezat ik een sleutel, van een huis, een hele mooie knusse villa. De voordeur herbergde voor mij een jeugd vol geluk en geborgenheid. Is geluk gestoeld op een illusie eigenlijk wel écht geluk? Mijn toenmalige vader besloot echter dat het genoeg was geweest. Waar ik de warme glans van de sleutel zag, zag hij veroudering en bouwvalligheid. Overgeleverd aan mijn vaders grillen en willen verhuisde mijn gezin met tegenzin naar een nieuw decor. Niet lang daarna werd er ook een nieuw stuk opgevoerd, een tragedie in bedroevende bedrijven.

Ik kreeg een nieuwe sleutel, koel en hypermodern. De deur herbergde bedrog, overspel, ruzie, razernij, tranen en psychologische agressie. Het adolescente gedrag achter die deur kwam niet van de adolescenten. Mijn vader schuwde geen ruzie in het bijzijn van zijn kinderen, ruzies waarin alles aan bod kwam, tot in de kleinste details. In plaats van berouw te tonen voor de negen jaar dat hij mijn moeder bedrogen had, verweet hij haar seksuele nalatigheid. Dat hij het met zijn minnares al eens in het bos kon doen of met een ijsklontje om het spannender te maken kwam zelfs mijn jongere broer ter ore. Dat mijn moeder het huishouden op zich nam, dat ze haar uiterste best deed om de bloeiende horecazaak die ze samen uit de grond hadden gestampt mee draaiende te houden, dat ze de kroost én tegelijkertijd haar zieke ouders verzorgde, dat leek hij selectief te vergeten. Ik kon het niet meer aan “thuis”. Ik had een eigen eiland nodig, een geïsoleerd plekje weg van het vervloekte vasteland. Mijn sleutel spleet zich in tweeën. Ik onderscheidde beide sleutels met een plastic kleurtje. De sleutel van mijn kot werd groen, de kleur van de hoop, de andere zwart. Gelukkig vond mijn moeder na verloop van tijd de kracht om zich te ontdoen van haar gevallen echtgenoot en de zwartgalligheid die hem ontsierde. Mijn zwarte sleutel splitste zich in een blauwe en een zwarte.

Hoe duister de situatie destijds ook leek, de groene sleutel bracht daadwerkelijk hoop. Op een goede dag werd er onverwachts op de deur van mijn kot geklopt. Voor mijn neus pronkten een grote blondine en een kleinere brunette, tot de tanden toe gewapend met spontaniteit en goedlachsheid. Ik besloot me over te geven. Het klikte tussen ons, zeer goed zelfs. Al snel vulden we elkaars avonden. Avonden werden dagen. Dagen werden vriendschap. Bij onze gezamenlijke gezelligheid werden na verloop van tijd nog twee ganggenoten betrokken. De smeltkroes resulteerde in een vrolijke verdieping, rijk aan fratsen en anekdotes: The Gang of Awesome.

Ik zal nooit vergeten…

hoe mijn vrouwelijke kotgenoten mijn deur opgeilden met menige pittige papieren ornamenten en een Supermankarikatuur. Om één of andere reden had ik de bijnaam ‘Superman’ verdiend.

hoe ik mijn buurvrouw bijna een gratis oppoepbeurt van mijn overbuurman bezorgde.

hoe ik water uit mijn raam over de hoofden kieperde van zij die zonder schroom met de kotbel durfden spelen.

hoe ik mijn liefje voor het eerst zag op het verjaardagsfeestje van mijn overbuurvrouw en haar op mijn eigen bescheiden manier het hof maakte.

hoe hard ik er afgezien heb.

hoe ik er gelachen heb.

hoe ik er gevreeën heb.

hoe ik mijn overbuurvrouw met veel bloed, zweet en tranen naar haar blind date gesleurd heb.

hoe bezeten mijn buurvrouwen waren door eten en diëten.

hoe hard enkele exen van mijn overbuurman konden kreunen.

hoe we mijn buurvrouw de stuipen op het lijf joegen toen ze terugkeerde van een late horrorfilm in de bioscoop door de elektriciteit op kot uit te schakelen zodat het huiveringwekkend donker was toen ze binnenkwam. Hijgend van angst hoorden we haar naar boven komen. Het gebonk op haar deur en raam daarna droegen bij tot haar hartkloppingen die nacht.

hoe ik mijn overbuurvrouw steeds van realiteitszin moest voorzien.

hoe vreemd het klonk wanneer beide dames gezamenlijk op de spelconsole speelden. Nuja, ik denk toch dat ze dat aan het doen waren.

hoe hoe hoe

hoe hoe

hoe

hoe jammer we het vonden toen mijn buurman niet meer op kot mocht van zijn ouders.

hoe we met spijt in het hart afscheid namen van mijn buurvrouw toen ze afstudeerde.

hoe ik als enige overbleef toen ook mijn overbuurvrouw het kot verliet.

hoe anders de sfeer was met andere ganggenoten.

hoe vreemd het was toen ik zelf mijn sleutel overhandigde aan de kotbazin.

Ik liet de plek achter die mij gerehabiliteerd had in donkere tijden, met spijt in het hart, met een dubbel gevoel. Het werd mij echter al snel duidelijk dat de charme van een thuis enkel en alleen bepaald wordt door de bewoners. Ik besloot de plek in mijn hart te koesteren en een einde te maken aan dit tijdperk, opdat de prachtige herinnering eraan in mijn hoofd voor altijd zijn schittering zou behouden.

Inmiddels had ik gebroken met mijn vader en hem de zwarte sleutel terug overhandigd. Ik voelde dat mijn rol als kotbewoner nu ook vervuld was. Het was tijd om verder te gaan. De groene sleutel kwam terecht in handen van een nieuwe bewoner. Enkel de blauwe sleutel restte mij nog, de sleutel van mijn moeder, van mijn broer, van thuis. Eén sleutel, een nieuw tijdperk. Blauw, kleur van vrijheid en van trouw. Achter de deur vond ik een kus van mijn moeder en een knuffel van mijn broer, hervond ik geluk.

Opgedragen aan mijn voormalige kotbewoners. Het is ongelooflijk hoe één plek mensenlevens met elkaar kan verbinden. Bedankt voor de mooie herinneringen…