Ooit bezat ik een sleutel, van een huis, een hele mooie knusse villa. De voordeur herbergde voor mij een jeugd vol geluk en geborgenheid. Is geluk gestoeld op een illusie eigenlijk wel écht geluk? Mijn toenmalige vader besloot echter dat het genoeg was geweest. Waar ik de warme glans van de sleutel zag, zag hij veroudering en bouwvalligheid. Overgeleverd aan mijn vaders grillen en willen verhuisde mijn gezin met tegenzin naar een nieuw decor. Niet lang daarna werd er ook een nieuw stuk opgevoerd, een tragedie in bedroevende bedrijven.

Ik kreeg een nieuwe sleutel, koel en hypermodern. De deur herbergde bedrog, overspel, ruzie, razernij, tranen en psychologische agressie. Het adolescente gedrag achter die deur kwam niet van de adolescenten. Mijn vader schuwde geen ruzie in het bijzijn van zijn kinderen, ruzies waarin alles aan bod kwam, tot in de kleinste details. In plaats van berouw te tonen voor de negen jaar dat hij mijn moeder bedrogen had, verweet hij haar seksuele nalatigheid. Dat hij het met zijn minnares al eens in het bos kon doen of met een ijsklontje om het spannender te maken kwam zelfs mijn jongere broer ter ore. Dat mijn moeder het huishouden op zich nam, dat ze haar uiterste best deed om de bloeiende horecazaak die ze samen uit de grond hadden gestampt mee draaiende te houden, dat ze de kroost én tegelijkertijd haar zieke ouders verzorgde, dat leek hij selectief te vergeten. Ik kon het niet meer aan “thuis”. Ik had een eigen eiland nodig, een geïsoleerd plekje weg van het vervloekte vasteland. Mijn sleutel spleet zich in tweeën. Ik onderscheidde beide sleutels met een plastic kleurtje. De sleutel van mijn kot werd groen, de kleur van de hoop, de andere zwart. Gelukkig vond mijn moeder na verloop van tijd de kracht om zich te ontdoen van haar gevallen echtgenoot en de zwartgalligheid die hem ontsierde. Mijn zwarte sleutel splitste zich in een blauwe en een zwarte.

Hoe duister de situatie destijds ook leek, de groene sleutel bracht daadwerkelijk hoop. Op een goede dag werd er onverwachts op de deur van mijn kot geklopt. Voor mijn neus pronkten een grote blondine en een kleinere brunette, tot de tanden toe gewapend met spontaniteit en goedlachsheid. Ik besloot me over te geven. Het klikte tussen ons, zeer goed zelfs. Al snel vulden we elkaars avonden. Avonden werden dagen. Dagen werden vriendschap. Bij onze gezamenlijke gezelligheid werden na verloop van tijd nog twee ganggenoten betrokken. De smeltkroes resulteerde in een vrolijke verdieping, rijk aan fratsen en anekdotes: The Gang of Awesome.

Ik zal nooit vergeten…

hoe mijn vrouwelijke kotgenoten mijn deur opgeilden met menige pittige papieren ornamenten en een Supermankarikatuur. Om één of andere reden had ik de bijnaam ‘Superman’ verdiend.

hoe ik mijn buurvrouw bijna een gratis oppoepbeurt van mijn overbuurman bezorgde.

hoe ik water uit mijn raam over de hoofden kieperde van zij die zonder schroom met de kotbel durfden spelen.

hoe ik mijn liefje voor het eerst zag op het verjaardagsfeestje van mijn overbuurvrouw en haar op mijn eigen bescheiden manier het hof maakte.

hoe hard ik er afgezien heb.

hoe ik er gelachen heb.

hoe ik er gevreeën heb.

hoe ik mijn overbuurvrouw met veel bloed, zweet en tranen naar haar blind date gesleurd heb.

hoe bezeten mijn buurvrouwen waren door eten en diëten.

hoe hard enkele exen van mijn overbuurman konden kreunen.

hoe we mijn buurvrouw de stuipen op het lijf joegen toen ze terugkeerde van een late horrorfilm in de bioscoop door de elektriciteit op kot uit te schakelen zodat het huiveringwekkend donker was toen ze binnenkwam. Hijgend van angst hoorden we haar naar boven komen. Het gebonk op haar deur en raam daarna droegen bij tot haar hartkloppingen die nacht.

hoe ik mijn overbuurvrouw steeds van realiteitszin moest voorzien.

hoe vreemd het klonk wanneer beide dames gezamenlijk op de spelconsole speelden. Nuja, ik denk toch dat ze dat aan het doen waren.

hoe hoe hoe

hoe hoe

hoe

hoe jammer we het vonden toen mijn buurman niet meer op kot mocht van zijn ouders.

hoe we met spijt in het hart afscheid namen van mijn buurvrouw toen ze afstudeerde.

hoe ik als enige overbleef toen ook mijn overbuurvrouw het kot verliet.

hoe anders de sfeer was met andere ganggenoten.

hoe vreemd het was toen ik zelf mijn sleutel overhandigde aan de kotbazin.

Ik liet de plek achter die mij gerehabiliteerd had in donkere tijden, met spijt in het hart, met een dubbel gevoel. Het werd mij echter al snel duidelijk dat de charme van een thuis enkel en alleen bepaald wordt door de bewoners. Ik besloot de plek in mijn hart te koesteren en een einde te maken aan dit tijdperk, opdat de prachtige herinnering eraan in mijn hoofd voor altijd zijn schittering zou behouden.

Inmiddels had ik gebroken met mijn vader en hem de zwarte sleutel terug overhandigd. Ik voelde dat mijn rol als kotbewoner nu ook vervuld was. Het was tijd om verder te gaan. De groene sleutel kwam terecht in handen van een nieuwe bewoner. Enkel de blauwe sleutel restte mij nog, de sleutel van mijn moeder, van mijn broer, van thuis. Eén sleutel, een nieuw tijdperk. Blauw, kleur van vrijheid en van trouw. Achter de deur vond ik een kus van mijn moeder en een knuffel van mijn broer, hervond ik geluk.

Opgedragen aan mijn voormalige kotbewoners. Het is ongelooflijk hoe één plek mensenlevens met elkaar kan verbinden. Bedankt voor de mooie herinneringen…

“Ik kan het ni Illiveris, ik kan het ni. Ik durf ni, ik ben echt bang.”

Hij zuchtte en wikte zijn woorden.

“Zet u erover Blancefloer. Dit is geen tijdelijk probleem, als ge het nu ontwijkt gaat ge er de rest van uw leven last van hebben. Het moment is aangebroken om uw grenzen te verleggen.”

Ze schudde ontkennend haar hysterische hoofd terwijl ze zich tegen de muur plantte en zich naar de grond liet zakken, licht autistische neigingen vertonend.

“Het is al acht uur, ik ben al te laat! Oh nee, oh nee, wat moet ik nu doen?! Die kerel ziet dit echt als een date he, maar echt!”

Hij bewaarde zijn kalmte.

“En gij? Gij toch ook? Beschouw het als een gewoon gesprek. Ge gaat gewoon iets drinken met iemand. Het is geen onomkeerbaar proces he! Ge kunt altijd terug. Gij bepaalt hoever ge wilt gaan. Uiteindelijk kunt ge er ook gewoon een mooie vriendschap aan overhouden, toch? Moet ik meegaan? Ik zal u begeleiden!”

Haar ogen verstarden toen Illiveris aanstalten maakte om zijn schoeisel aan te doen.

“Oh nee nee, niks van! Ik ben hier weg! Sirene! Sirene!”

Met enig sadistisch genoegen zag hij haar naar zijn buurvrouw razen. Hij kleedde zich rustig verder aan en wandelde daarna grijnzend naar Sirene. Hij trof Sirene aan in haar bed, tv-kijkend, en Blancefloer in alle staten.

“Ik durf ni Sirene, ik durf ni! Ik kan da ni! Kan hij ni naar hier komen, he? Kan hij da ni? Hier voel ik mij meer op mijn gemak. Please laat hem naar hier komen. Het is al kwart na!”

Sirene werd even overvallen door het gebeuren en keek Illiveris fronsend aan.

“Wa gaat gij doen Illiveris?”

“Ik ga haar wegbrengen.”

“NEE!”

“Oh, ik ga mee!”

“NEE!”

“Kom, doe uw jas al aan!”

“NEE! ZIE MIJN HAAR NU, ALLEZ! EN DAT IS NE KONTENMAN HE SIRENE, NE KONTENMAN, EN IK BEN EEN BORSTENMENS! DOEME HE!”

“Doe nu eens rustig! Dat is echt ni het enige waar hij op zal vallen hoor… Doe nu uw jas aan!”

“NEE, IK GA NI! IK HEB SCHMINK NODIG! ZIE MIJN HAAR NU!”

Blancefloer liep van de ene spiegel naar de andere.

“Zie nu Sirene, mijn oog is nog keihard ontstoken!”

Illiveris deed het licht in de badkamer uit waardoor Blancefloer haar gereflecteerde beeltenis niet meer kon zien.

“Blancefloer, wij zouden u nooit wegsturen als ge er ni goed uit zou zien! Stop nu met uzelf wijs te maken dat ge het ni kunt en wees een beetje positief. Uw gedrag nu leidt alleen maar tot self-fulfilling prophecies! Gedaan met die excuses, ga uw jas halen! Moeten wij hem bellen en zeggen dat ge wat later zult zijn omdat ge zenuwachtig zijt? Het is best dat ge eerlijk zijt, hij zal daar wel begrip voor hebben! Op zich is het voor hem een compliment dat ge wilt dat het goed gaat, he?”

Sirene bemachtigde de GSM van Blancefloer en belde naar ‘De Man’, also known as ‘BDM’. Ze verontschuldigde zich voor de stiptheid van haar vriendin en bracht hem op de hoogte van de lichtjes verdraaide feiten. De arme stakker, die inmiddels al langer dan een half uur in eenzaamheid vertoefde, toonde zeer veel begrip voor haar situatie, die eigenlijk ook een beetje op de zijne leek.

“Ik heb hem gebeld.”

“WAT? WAT HEBT GE GEZEGD?! ZEG MIJ NU WOORD VOOR WOORD VAN BEGIN TOT EINDE WAT GE GEZEGD HEBT?”

“Gewoon, dat ge zenuwachtig zijt en wat bindingsangst hebt.”

“WAT? Oh nee, oh nee, bindingsangst impliceert dat ik eventueel een relatie zou willen. Help!”

“Je kan ook schrik hebben om jezelf vriendschappelijk te binden”, zei Illiveris in zijn zoveelste poging om haar gerust te stellen, “doe nu uwe jas aan”.

“Ik kan ni naar daar gaan, zeker ni met deze botten, ik ga vallen over de kasseien ginder!”

Sirene zuchtte, “waar hebt ge uw jas verstopt?”

Ze nam de jas uit de kleerkast van Blancefloer, waarop deze wederom vluchtte naar de badkamer.

“Ik zie er zo slecht uit, ik had mijn haar verdomme in ne froufrou moeten laten knippen he! Zie nu hoe groot mijn voorhoofd is!”

Sirene deed zuchtend het licht van de badkamer uit en dwong Blancefloer, bijgestaan door Illiveris, haar jas aan te doen.

“Ik ga ni, allez, ik kan da ni! Ik heb zelfs daarstraks mijn peer laten vallen van miserie!”

Illiveris en Sirene keken elkaar in stilte aan, fronsend, om vervolgens in lachen uit te barsten.

“Waarom lachen jullie nu?”

De peer lag nog steeds op de grond, tijdens haar neerwaartse vlucht had ze een fruitig remspoor nagelaten.

“Allez Blancefloer, nu uw handtas nog en we zijn er.”

“Ma ma ma, wat heb ik allemaal nodig? Ik moet ik moet..”

“Blancefloer… Ge hebt alleen geld nodig en uw gsm. Hoogstwaarschijnlijk hebt ge zelfs ni eens geld nodig.”

Toen Blancefloer klaar was, verliet ze langzaam tegenpruttelend haar kot. Zenuwachtig als ze was kreeg ze haar deur niet direct op slot, met meer zenuwen tot gevolg.

“Ik ga ni, ik kan da ni!”

“Blancefloer, we zullen tot in de helft gaan, en dan kunnen we nog zien wat we doen…”

Aarzelend ging het gezelschap de trap af.

“Ik kan ni lopen met deze schoenen he, ge gaat da zien, ik ga vallen!”

Haar excuses werden genegeerd. Toen brak het glorieuze moment aan dat ze zich buiten bevonden. Buiten werd al beschouwd als een overwinning. Illiveris nam al wandelend de leiding, gevolgd door Sirene. Blancefloer strompelde dan weer zo’n vijf meter achter Sirene. Wat in die wandeling volgde was een niet aflatende stroom van excuses, hypothesen en rampscenario’s die telkens weer gecontesteerd werden door de begeleidende partijen. Blancefloer had speciaal voor de gelegenheid een nieuw stopzinnetje ontwikkeld: ‘Stel u voor dat…’

Spoedig drong de volgende hindernis zich op: ‘De Man’, also known as ‘Blind Date Man’, zat te wachten in een chocoladebar naast de eigenlijke plaats van afspraak, een trendy cocktailbar.

“Kom Blancefloer! We zijn er bijna!”

“Wacht wacht wacht wacht wacht! Zot! Die mag ons wel ni zien he!”

Illiveris zag in de verte een deftige kerel achter het glas van de chocoladebar zitten wachten. Heel de voorgevel van de bar was opgetrokken in glas, lekker doorzichtig. Toen de arme man even de andere kant opkeek waggelde het gezelschap voorbij de ruit, like penguins on steroids. Hij merkte hen niet op.

Er was niet veel tijd om de opluchting te vieren aangezien ze al vijfenveertig minuten te laat was voor haar date. Sirene begeleidde Blancefloer naar een gunstig plekje in de bar terwijl Illiveris buiten bleef wachten. Ontsnappen was onmogelijk. Toen Blancefloer eindelijk neerzat spoedden de begeleiders zich naar de chocoladebar.

“Ik ben Blancefloer niet!”, zei Sirene glimlachend toen ‘BDM’ eindelijk een meisje zag binnenkomen, “ze zit hiernaast op jou te wachten.”

“Het spijt ons als dit een beetje vreemd overkomt”, zei Illiveris, “maar zonder ons had ge hier nog lang gezeten.”

‘De Man’ toonde voor de zoveelste maal sympathie, bedankte hen, en waagde zich aan de eerste ontmoeting. Toen hij de deur van de cocktailbar gespannen achter zich liet, gaven Illiveris en Sirene elkaar een stevige welverdiende high five. Mission accomplished!

Ik heb de tijd nog niet genomen om een welkomstbericht bij elkaar te schrapen, zoals de beleefdheid dat gebiedt, of de inspiratie verdringt al meteen alles waar blogetiquette voor staat. Ik heb namelijk zonet op schromelijke wijze moeten vaststellen dat een bezoek aan de opticien zich opdringt. Een mooi voorbeeld van de schaamtevolle hints waarmee het leven soms op slinkse wijze je gemoed kan beïnvloeden.

Ik zit op kot. De 2de verdieping, waar ik mijn stulpje heb, biedt uitzicht op een niet nader bepaald pleintje. Ik ben Big Brother, ik ben het kraaiennest, ik ben alziend. Er gaat geen neuspeuteraar aan mij voorbij, geen dorpsgek, dief of mooie dame zonder dat ik het gezien heb. Bij momenten lijk ik wel één of andere bejaarde die zijn dagelijkse bezigheden beperkt heeft tot raamstaren. Ik begrijp hen wel. Wat wil je als de ruimte achter dat raam vier vierkante meter groot is, dan is een duif nu eenmaal gewoon boeiend.

Ik dwaal af.

Sinds kort werpt mijn bril een smet op deze wonderlijke capaciteit mijner. Hij weigert zich aan te passen aan de achteruitgang van mijn zicht, de koppigaard. Bijgevolg wuif ik naar iedereen die de minste sociale geste in de richting van mijn raam lanceert.

En dat was vandaag niet anders… Toch niet vanuit feitelijk standpunt…

Ik hoor gejoel. Ik kijk naar buiten. Wuivende mensen. Ik herken hun contouren niet – zoals men dit vaak wél kan bij eigenaardig gevormde mensen – maar ze geven blijk van herkenning. Ik wuif terug, ondanks de verwarring, natuurlijk wuif ik terug. “Hoe de examens waren?” Goed natuurlijk. Ik ga echt niet de ware feiten over het hele plein roepen, laat staan naar mensen wiens contour ik niet herken. In de helft van mijn protoconversatie hoor ik de bariton van mijn buurman uit het raam naast mij weelderig tieren. Zijn zware stem begroet mijn vreemden.

Aha-effect - bummer - duikt weg op bed – hoort (uit)gelach – schaamte – opticien.

Van uitstel komt afstel, mijn welkomstbericht komt later wel.

Die andere realiteit paste niet in mijn planning. Voor ze ook maar enkele seconden een bres kon slaan in mijn perfecte avond dompelde ik mezelf onder in een stomend heet bad. De apathische hitte mistte zijn effect niet. Ik had al een maand op voorhand besloten wat ik zou dragen die avond. Alles stond in het teken van haar, en ik wist dat zij gilets mooi vond. Bijgevolg werd het een mooi geruit donkerpaars – wit hemdje met een zwarte gilet en een diepblauwe jeans. Ik parfumeerde me van kop tot teen en verbouwde mijn haar. Dress to impress.

Vervolgens stak ik de sleutel in het contact van mijn voor de gelegenheid volledig gepoetste nobele ros en galoppeerde ik dravend naar een paleis dat mijn GPS gelukkig niet vreemd was. Wat autorijden betreft ben ik namelijk een serieus gedesoriënteerde prins. Ik stopte voor haar slotgracht en belde aan. Toen de ophaalbrug neergelaten werd verscheen er een prachtige verschijning in de schemering. Alle mogelijke complimenten en formuleringen die ik ter voorbereiding stilletjes in mijn hoofd had geprent vervlogen als zoete dromen. Voor ik de kans kreeg het meisje te groeten werd ik echter verwelkomd door haar hondje. De discretie voorbij wou de schattig blaffende viervoeter mij op de mond zoenen, maar dat was niet zo’n goed idee gezien mijn plannen. Bijgevolg groette ik het baasje dan maar, spijtig genoeg met een zoen op de wang. Niet dat dat zo onaangenaam was, begrijpt u mij niet verkeerd.

Daar zaten we dan, twee zenuwachtige twintigers in een Volkswagen. Om de gemoederen wat te temperen had ik speciaal voor de gelegenheid een cd’tje samengesteld met loungemuziek. Bovendien was het een subtiele hint voor wat volgen zou. En zo reden we in aangename onwennigheid naar Antwerpen. De beregende Belgische banen voerden ons naar Luikstraat 6: De Velvet Lounge.

De Velvet Lounge, dames en heren, incarneert voor mij de utopie onder de romantische locaties. De sfeervolle inrichting, schemerig verlichte ruimte en rustgevende loungemuziek zorgen voor een genotrijke totaalervaring. We werden naar een lekker knus afgelegen hoekje geleid. Spoedig verkeerden we in het gezelschap van een Mojito en een Caipiroshka. Gelukkig durfden we net in elkaars ogen kijken toen de gretige ontmoeting van onze glazen weerklonk: geluk gegarandeerd, op alle vlakken…

Hels was het, tussen alle mogelijkheden die het menu bood te moeten kiezen. Uiteindelijk hakte ik de knoop door. Mijn voorgerecht werd een ganzenleverterrine met krokantjes van gandaham en gekonfijte peer, mousse van ganzenlever en rozijnentoast, en eendenconsommé XO. Zij koos rundscarpaccio met pestokorst, parmezaan, x-tra vierge basilicumolie, en een truffelcrème van knolselder. Als hoofdgerecht namen we beiden St-Jacobsvruchten met een couscous van bloemkool, boschampignons en pecorinoschuim, gekonfijte aardappel en peterseliejus. En ja hoor, het smaakte even overheerlijk als het klonk. Het was af.

In plaats van een nagerecht vroeg ik om de rekening. Voldaan namen we onze jassen en verlieten we de trendy buurt waartoe ook dit restaurant behoorde. We reden naar mijn kot. Toen we aankwamen op mijn kot en de treden beklommen werd ik op mijn beurt verrast. Blancefloer en Sirene hadden de muren van onze gang volledig versierd met grote rode papieren harten. Typisch.

Het kille licht van mijn lamp moest plaatsmaken voor dat van kaarsen en andere warme bronnen. Ik had chocomousse voorzien en panna cotta met een sausje van rode vruchten. Na het dessert met bijhorend gezellig onderhoud nam ik twee glazen die ik vulde met ijs en toverde ik een flesje baileys met caramel uit mijn kast, dat daar natuurlijk geheel toevallig stond. Geheel toevallig wist ik ook dat ze dat lekker vond.

We gingen met onze glaasjes op het bed zitten. Ik had mijn laptopje reeds geïnstalleerd en plaatste hem voor onze neusjes op mijn bureau. Diezelfde dag was ik de dvd ‘Molière’ gaan kopen – een persoonlijke favoriet – omdat ik wist dat ze deze nog niet gezien had. Daar zaten we dan, een beetje onwennig maar gezellig naast elkaar, onze handen zedig op de schoot. Ik wou de mijne daar echter niet houden. Begrijpt u mij niet verkeerd, mijn intenties waren eerbaar en zijn dat nog steeds, maar ik wou haar veel dichter bij me voelen dan de twee centimeters die we van elkaar verwijderd zaten. De film ging voorbij terwijl ik mezelf moed insprak, tevergeefs. Toen het einde aanbrak vloekte ik in mezelf, angstvallig zoekend naar een noodoplossing aangezien de avond nog veel te jong was.

Gelukkig heb ik een leuke broer. Nee hoor, ik dwaal helemaal niet af. Mijn babybro had mij voor kerst de dvd ‘Up’ geschonken omdat ik deze zo leuk vond. En deze dvd lag op mijn kot, thank god. Ik stelde voor ook nog van dit spektakel te genieten en zij stemde in, gelukkig. Al wat ik wou doen was gewoon mijn arm op haar schouders laten rusten, maar ik durfde niet. Ik – onzekerheid: 0 – 564. Maar ik was vastberaden. Het moest en zou gebeuren, al was het op lullige wijze. Bijgevolg vroeg ik haar of ze het niet te koud had, of ze geen nood had aan een dekentje, of een warme arm. De warme arm zag ze wel zitten. Terwijl mijn arm op haar schouders rustte werden de duizend vreugdestemmen in mijn hoofd overtroffen door een hart dat bijna uit zijn borstkas bonkte. Voorzichtig streelde ik haar arm, streelde ik haar mooie haren en handen, terwijl we subtiel dichter bij elkaar kropen.

Ondanks mijn bonzend hart genoot ik van de situatie. Haar hoofd rustte inmiddels op mijn borst. Ik verlangde echter naar meer. Er was echter één klein probleempje met meer. Meer zou meer van mijn onzeker zenuwachtig hart vergen dan het ooit tevoren in mijn leven had gedaan, meer bepaald: de kloten hebben om het initiatief te nemen een meisje voor het eerst te zoenen. Voor jullie misschien no big deal, voor mij des te meer.

Aangezien ze stilletjes aan het wegdoezelen was in mijn armen vroeg ik of ze niet liever volledig op mijn bedje wou liggen. Na wat wroetwerk lagen we in elkaars armen. Ik sprokkelde wat overbleef aan moed bij elkaar en begon met mijn wang over haar huid te strelen. Heel zachtjes, heel stilletjes, telkens dichter en dichter. Heel teder zochten mijn lippen onzeker de hare. Voorzichtig verkenden mijn lippen de hare en begonnen we te zoenen, aangenaam, onwennig. We drogeerden elkaar met zoenen in een romantische roes terwijl onze handen elkaars lichaam verkenden. Het zwarte kleedje dat ze droeg stond haar zo dat het mijn adem afsneed. Op een wijze, natuurlijker dan ik me ook maar kon voorstellen, versmolten we. It just felt right.

Realiteit en droom ontmoetten elkaar die nacht. Ik kon niet meer uitmaken of ik sliep of niet, want al wat ik droomde vond nu werkelijk plaats en al wat plaatsvond was werkelijk een droom. Tussen alle lieve doezelingen, knuffels, zoenen, slaapjes en dromen raasde de tijd verder. Voor we het goed en wel beseften priemden de eerste zonnestralen door het raam van mijn knus kotje en deed de ochtend zijn intrede.

Terwijl ik wat opruimde sliep zij gezapig verder. Voor we mijn kot verlieten zoende ik haar. Toen we in mijn auto zaten zoende ik haar. Toen we aankwamen zoende ik haar. Nadat ik haar met mijn regenscherm tot voor haar deur leidde zoende ik haar. Tijdens het dutje dat ik thuis deed om bij te slapen zoende ik haar.

Een perfecte date, ongetwijfeld, met een bijzondere en bijzonder mooie meid.

“Take me away from here, take me somewhere where love is like breathing.”

John Legend

• Ten eerste, ik heb plots een onverklaarbare irrationele drang om te tennissen! Wonderlijk vind ik zelf, want ik ben totaal geen sportief persoon. Ik heb wel jaren onder subtiele dwang getennist, maar die momenten klasseerde ik toen niet bepaald onder de noemer plezierig. Maar nu, ik wil verdomme een racket en een bal in handen hebben en alle overschotten aan energie die ik tot hiertoe heb vergaard uit mijn lijf slaan! Bewegen lijkt mij heerlijk nu. Hoogstwaarschijnlijk beklaag ik deze woorden na de eerste vijf minuten van mijn volgende tennismatch…
• LIVIGNO! Ik wil naar Livigno! Skiën, dat is wat ik wil! Dit Italiaanse taxvrije skigebied is al jaar en dag een vaste afspraak voor velen van mijn vrienden en familie. Ik heb het al twee jaar moeten missen vanwege mijn studies. Die jaren waren dan ook uiteraard niet compleet met zulke gapende leemten. Maar dit jaar kan ik terug mee en ik smacht ernaar! Ik wil die berglucht tegen hoge snelheid tegen mijn gezicht voelen, après-skiën , shoppen (in tegenstelling tot de vele boerengaten die de naam skigebied dragen zijn er meer dan 200 winkels in Livigno, en niet de eerste de beste), lekker eten, lachen, dansen, spelen,… Zelfs de massagestraal van de douche van ons vast hotel mis ik. Ik weet het, het is erg. Een deel van mijn hart ben ik daar verloren, en ik zou graag dit jaar mijn hart weer een weekje herenigen.
• Last but not least, en van harten gesproken, er is één persoon die mij nog meer dan wat dan ook doet verlangen naar het einde van deze periode van eruditie en memorisatie. Ik heb haar leren kennen op het verjaardagsfeestje van Blancefloer, maar de blok gooit roet in het eten. We blijven momenteel in contact via sms en msn, maar ze kunnen mijn verlangen om haar in real life te zien niet temperen. Het lieve mooie verlegen meisje waarover ik spreek zal hier vanaf nu bekend staan als Briseis. 28 januari dames en heren, onthoud die datum! We hebben dan namelijk een afspraakje gepland (dat ik stiekem tot in de puntjes aan het verzorgen ben). Interessant wel, zo’n treffen tussen twee überverlegen zielen. Ik hoop in ieder geval op het begin van iets moois…

Ik vrees dat mijn pauze er weeral op zit. In ieder geval, u ziet dat er interessante tijden aanbreken! Een mens heeft iets nodig om zijn gemoed op te krikken, voorlopig zijn dat meestal sms’jes die de echte naam van Briseis dragen… *Zucht*

Status:

Illiveris geeft de term implosie een nieuwe dimensie dankzij zijn zware kopvalling!

Reacties:

Bariton: Zijde gij degene die aant niezen is mss? Hehe

Illiveris: Ik probeer het zo subtiel mogelijk te doen, sorry als uw schabben er van trillen.. :p

Bariton: Laat u maar is goe gaan! Niezen is na het orgasme naar het schijnt de plezierigste menselijke sensatie. (ne keer goe gaan schijten zijn ze blijkbaar vergeten) Heb alles uit voorzorg op de grond gezet, dus laat maar trillen die handel. Oorstopkes zijn paraat!
Als buurman is het belangrijk om tolerant te zijn en over een open geest en sterk empathisch vermogen te beschikken! Kdoen da goe. Al zeg ik het zelf.

Illiveris: Amai, dan is degene die die lijst heeft opgesteld toch vrij onbevredigd me dunkt! :-p Al is mijn verkoudheid deze keer wel zo erg dat ik beide sensaties, schijten en niezen, op een onbewaakt moment wel eens tegelijk zou kunnen ervaren! Ik zal u in dat geval weten te zeggen welke plaats die nieuwe ervaring bekleedt in de ranglijst! In ruil voor uw empathie zal ik een pionier worden wat nieuwe menselijke sensaties betreft! Als ik mijn zakdoek niet op tijd beet heb zal ik ook laten weten hoe het is om tegen 160km/u een kamer in twee kleuren te behangen! Nogmaals dank voor het begrip!

Bariton: Geen dank! Ik ben zeer benieuwd!

Gisteren gingen mijn kotgenotes, Sirene en Blancefloer, hun vuilnis buitenzetten. Nu is het zo dat het slot van de hoofddeur beneden recent vervangen werd. Sindsdien is het niet meer mogelijk om vanuit de koten zelf de deur beneden te openen. Ze wisten dit. Ze hadden mij ook gezegd dat ze het vuilnis gingen buitenzetten. Bijgevolg wist ik dus dat zij het waren die buiten stonden. Bovendien was ik op de hoogte van het feit dat ze een sleutel bij zich hadden, en toch. Toch hadden zij het lef aan te bellen. En nog eens. En nog eens. En nog eens. Soms met lange halen, soms gewoon een korte druk op de knop. Soms melodisch, soms kakofonisch. Het sadistisch genoegen dat met het gebeuren gepaard ging was echter constant, denk ik. Mijn irritatie werd snel verbannen door de gedachte dat ik een man van mijn woord ben.

Een emmer had ik niet, maar er stond wel een bloempot binnen handbereik te pronken. Deze greep ik dan ook gretig, en ik vulde hem. Terwijl ik stilletjes mijn raam opende waren ze zichzelf nog steeds aan het vermaken met mijn bel. Hoewel ik enkel mijn arm naar buiten bracht, wist ik perfect in welke richting ik mijn stortvloed moest slingeren. De tijd vertraagde. Met veel kracht lanceerde ik een kolkende massa water de diepte in. Ik zag hoe de vloeistof zich in de lucht verspreidde als een natte poema die zijn prooi bespringt. Vervolgens hoorde ik luid gegil.

Ik sloot mijn raam. Net toen ik mijn deur wou barricaderen kwam mijn buurman binnen om te vragen wat er met mijn bel aan de hand was. Hij trof een vreemde jongeman aan, schatterlachend, met een natte bloempot in zijn hand. Pienter als hij is had hij niet veel tijd nodig om de situatie te doorzien. “Neeee, dat hebt ge ni gedaan?!” Het duurde niet lang voor ook hij een vreemde jongen werd, zonder bloempot. Van vreemd gesproken.

Na het bezoek van mijn buurman versperde ik mijn deur. Vreemd genoeg was dat eigenlijk niet nodig. Mijn deur bleef een hele tijd onaangetast. Meer zelfs, de slachtoffers kwamen niet meteen naar boven. Later die avond vernam ik echter wat er gebeurd was.

Sirene was leuk met de bel aan het spelen toen ze met haar sleutel de deur rustig opende. Plots zag ze in de hoogte letterlijk een ‘waterval’. Ze krijste de ziel uit haar lijf. Blancefloer nam deel aan de massahysterie en beiden doken ze tegelijk reflexmatig naar binnen à la Indiana Jones. Daar lagen ze dan, in het midden van het gangpad, op de grond. Hun lijf deed pijn van het lachen. Ze waren zelfs niet bij machte om op te staan. Als zatte dozen probeerden zij terug boven te raken, zich vastklampend aan alles wat hun schaterende lichamen steun kon bieden.

Het was mis, maar ik heb mijn woord gehouden.

Bijgevolg werd ik helemaal aan mijn lot overgelaten toen ik op kot ging. Ik kon een omelet bakken ja, dat kon ik. Beetje bij beetje word ik nu dus gedwongen zelf dingen klaar te maken. Ik kan u garanderen, ik start werkelijk van nul. Gaarne had ik jullie dan ook uitgenodigd om samen met mij op kookavontuur te gaan! Zo heb ik gisteren bijvoorbeeld voor de eerste keer in mijn leven spaghetti bolognese gemaakt. Hoor ik daar gegniffel?! Ik mag hopen van niet! Ik was werkelijk verbaasd toen ik vanmorgen wakker werd en mijn eerste ademteugen naar binnen werkte , om vervolgens vast te stellen dat ik nog leefde!

Ik heb namelijk aan diezelfde kok, nu de eigenaar, een simpel receptje voor spaghetti bolognese gevraagd, rekening houdend met mijn gebrek aan expertise. Ik draag dit recept dan ook op aan alle zielen die pas leren koken.

Ingrediënten:

• 300g gehakt
• 2 gesnipperde uien
• 1 grote/ 2 kleinere fijngesneden wortels
• 2 blikken van 400g: geconcasseerde tomaat/ gepelde tomaten in blokjes
• Kruiden: oregano, provençaalse kruiden, peper, zout, tabasco, spaghettikruiden, look, kippenbouillon
• Eventueel: paprika, champignons, etc.

Bereidingswijze:

• Snij de uien. Ondanks alle sentimentaliteit die twee simpele uien bij uzelf kunnen oproepen zet u toch door, het moet. Als het toch te moeilijk wordt herhaalt u luidop volgende woorden: “Zonder uien geen spaghetti, zonder uien geen  gerecht!” Daarna mogen de arme wortelen (schijfjes of halve schijfjes) en één à twee teentjes look in stukjes gesneden worden.
• Verwarm een pan op een hoog vuur en voorzie deze van boter. Gooi vervolgens het gehakt in de pan en plet dit voortdurend met een vork terwijl het bakt. U mag hier alle sinds vanmorgen reeds vergaarde agressie in verwerken, zolang het gehakt maar geplet wordt. Het verschil proeft u toch niet.
• Neem daarna een kookpot en doe het gehakt erin.
• Smelt vervolgens opnieuw boter in dezelfde, nu lege, pan en stoof de ui- en wortelstukjes op een laag vuur aan tot ze gaar zijn. Wanneer de uien en wortelen beginnen te garen mogen de stukjes look er ook bij gemengd worden.
• Dit gare groentengeheel gaat bij het gehakt in de pot. Mik daarna een blokje kippenbouillon in deze pot en meng het geheel een beetje. Ook de twee blikken gepelde tomaten mogen nu mee in de kookpot, als ze braaf geweest zijn.
• Ten slotte mogen alle vermelde kruiden naar eigen smaak aan het geheel toegevoegd worden. Bij onzekerheid is volgende therapie aan te raden: met kleine hoeveelheden beginnen en telkens opnieuw proeven tot u zeker bent.
• Laat dit alles sudderen op een laag vuur terwijl de pasta kookt (met een beetje zout en olijfolie in het water).
• Klaar! Afgieten die pieten en in een bord overladen met de saus en geraspte kaas, bvb Emmental.
• Smakelijk!

Het was lekker én ik leef nog, wat wil een beginnende kok nog meer? Niets.

We bevinden ons op het verjaardagsfeestje van mijn overbuurvrouw, Blancefloer. Overvloedig omringd door hapjes en drankjes wordt er gezellig gebabbeld, geknabbeld en gelachen. De uren worden gevuld met plezierigheden en frivoliteiten. Naarmate de avond vordert blijft enkel de harde kern over, waaronder natuurlijk ikzelf. Stelt u zich eens even een harde kern bestaande uit jongvolwassenen, samengepropt in één kot, voor. Waar zou het gesprek telkens op uitdraaien denkt u? Wie studenten zaait, oogst seks.

Begrijpt u mij niet verkeerd, voor u in termen van orgieën en bacchanalen begint te denken is het misschien raadzaam u mee te delen dat het allemaal vunziger klinkt dan het in werkelijkheid was. De realiteit waarover ik zonet sprak bestond uit kansen, kansen die gegrepen werden. Iedere kans die we kregen om een bepaald woord, een bepaalde zin, of een bepaalde handeling ambigu te begrijpen werd benut, volledig benut. Zoals gewoonlijk was dit een dans waarin de heren leiden, en de dames, ogenschijnlijk tegen hun zin, sensueel volgen. Er hing een erotisch atmosfeertje vanwege de walm aan getinte redevoeringen en pittige woordwisselingen. Het alfamannetje in deze dans was ongetwijfeld mijn overbuurman, Casanova. Hij spreekt maar één taal: seks.

Ik zal u een praktijkvoorbeeld geven om te illustreren wat voor vlees u met deze jonge dekhengst in de kuip heeft. Zo hoor ik bijvoorbeeld wanneer hij een vriendin heeft en wanneer niet, en dan bedoel ik daar niet hun diepgaande gesprekken mee, maar iets anders van diepgaande aard.

Stelt u zich een schemerig kot voor met een Illiveris, een Casanova, een Blancefloer, en een Sirene -mijn buurvrouw – die naar bed gaat wegens een nakend examen. Doordrongen van bronstige bewoordingen plakken de drie overblijvers volgend bericht op haar voordeur om haar succes te wensen:

Keiveel succes, Sirene!

You can do it baby! Go go go

We geloven in u! Doe uw best! Dikke zoen!

Hete kussen van 2B(mijn kot), als ge wilt doet Casanova ook mee!

Tegoedbon: Eén opp(o)epbeurt

Tot zover de achtergrondinformatie die u nodig hebt om mijn zonde te begrijpen. U hoort het goed, het hoofdgerecht moet nog komen. En komen zal het! Mijn deugnieterij dateert namelijk niet van die feestelijke nacht zelf, maar van enkele nachten later.

Ik herinner mij de bewuste dag nog dat Blancefloer instemde medeplichtig te worden. Ik nam een maagdelijk wit vel papier en een rode balpen, en verenigde beiden voor haar neus. Mijn kleutergeschrift zou ons allen verraden, dus ik had haar hulp nodig. Gniffelend noteerde zij wat ik dicteerde:

Ik zou graag deze nacht discreet mijn oppoepbeurt komen claimen. Illiveris, Blancefloer en Bariton (mijn buurman) mogen hier niets van weten. Als je geïnteresseerd bent verwacht ik een berichtje terug.

Sirene         xXx

Blancefloer overhandigde de kersverse liefdesverklaring aan mij. Ze giechelde onophoudelijk. Zij kende namelijk de voorgeschiedenis tussen Casanova en Sirene als geen ander. Casanova was in een recent verleden plots wel heel vriendelijk geworden ten opzichte van Sirene, tevergeefs.

Ik nam de brief mee naar mijn kot om hem een laatste beurt te geven. Rond de tekst bracht ik enkele girly versiersels aan: glinsterende bloemetjes (klaar om geplukt te worden). Bovendien parfumeerde ik het schrijven volledig alvorens het in een enveloppe te vouwen. Een rood zegel moest geheimhouding verzekeren.. Als een dief in de nacht glipte ik door de kotgang en schoof ik een walmend perkament onder de deur van Casanova.

Wat gebeurt er als je één van Cupido’s gecensureerde pijlen steelt en deze onder Casanova’s deurspleet mikt? Eén ding weet ik zeker, de nacht zal spoedig een geheim rijker zijn.

Blancefloer

Casanova

Sirene