Hij was volledig gehuld in zwart, naar het schijnt, de oorzaak van de luide knal op de voordeur. Het gezelschap dat nog in de bar van het restaurant vertoefde, klaar om te genieten van een late welverdiende snack na een flinke werkdag – nu alle klanten de zaak verlaten hadden – schrok zich een heuse hoed. Naarstig werd er naar de sleutel van de voordeur gezocht. Drie curieuze collega’s liepen naar de deur en tuurden door het glas naar buiten. Ze zagen een gedaante weglopen. Twijfel delfde het onderspit. Wat volgde was een adrenalinestroom aan jong mannelijk geweld naar buiten. Spielberg liep op kop. Hij werd een vreemde geur gewaar, sulferachtig. Aarzelend concludeerde hij dat er een leukerd in een vandalistische bui bommetjes aan het gooien was. Zijn conclusie werd echter op punt gesteld toen er een schot in zijn richting werd gelanceerd. Nu werd het serieus. De kleine geblokte man met zwarte broek en sweater bleek een overvaller te zijn.

U hoort het goed, een overvaller, maar dan wel een amateuristische kluns. Hij maakte namelijk enkele kleine cruciale inschattingsfoutjes. De hoek die hij koos om de voordeur te benaderen stelde hem niet in staat vast te stellen dat er zes volwassen mannen achter het glas zaten te wachten. Ook zag hij blijkbaar niet dat de garagepoort, een veel vlotter ticket naar binnen, gewoon openstond. Ten slotte had hij aan de voordeur moeten trekken, niet angstvallig duwen zoals hij deed. Ze was gewoon los.

In plaats van een vette buit kreeg hij nu zijn verdiende loon: Spielberg, Siegfried, Roy en Afwasbeer stormden in volle razernij naar buiten met het enkele doel de agressor aan hun keukenmessen te rijgen. Het gezelschap dat achter bleef, twee heren en een dame, verzegelde het restaurant. Spielberg en Afwasbeer moesten de spurt echter al snel opgeven. Siegfried en Roy daarentegen, de uitbaters, zinden op wraak. Siegfried had zijn speciale keukenschoenen nog aan, twee lompe gevaarten, die hem een fikse achterstand dreigden te bezorgen. Daarom besloot hij de achtervolging verder te zetten op zijn sokken, op slechts vijf meter gevolgd door zijn wederhelft.

Toen Siegfried nog twintig meter van de lafaard, die duidelijk moe begon te worden en sporadisch angstvallig achterom keek, verwijderd was riep hij: “Blijft maar lopen jong, er komt toch ne auto aan!”. De crimineel kon de adem van de stomende chef in zijn nek voelen maar sprong net op tijd in een metallic grijze Citroën Berlingo. De chauffeur van de vluchtwagen gaf plankgas en liet Siegfried machteloos achter. Hij kon de nummerplaat niet lezen aangezien hij, net voor hij aan zijn late snack wou beginnen, zijn bril had weggelegd.

Intussen was Afwasbeer naar zijn auto gelopen om, ondanks zijn slechte conditie, toch nog van betekenis te zijn. Hij pikte Roy op om de vluchtende partij te kielhalen, maar toen ze aankwamen was het reeds te laat. Bijgevolg reden ze dan maar naar het politiebureau.

Die avond was ik toevallig vroeger naar huis gegaan. Ik zat in de woonkamer toen mijn moeder plots het raam in de gang opende. “Wat?” “Wat is er gebeurd?” “Er is geschoten naar het restaurant?” Toen pas zag ik de blauwe zwaailichten van de politie aan de overkant van de straat, voor het restaurant. We spoedden allen naar de overkant. Omgeven door agenten kwam ik te weten wat er gebeurd was. Het leek niet om een echt vuurwapen te gaan, maar klaarblijkelijk toch iets dat hout kon doorboren. De sulfergeur was een mysterie.

Ik was razend. Mijn bloed kookte. Ik werd overvallen door een gevoel van spijt. Spijt dat ik er niet was geweest om de dader mee te achtervolgen, om de keuze te hebben stokstijf te blijven zitten of tierend mee naar buiten te stormen. Wie mijn dierbaren raakt, raakt mij. Ik zou de daders graag castreren met een botte lepel, en dat meen ik.

Om er toch enige komische noot aan toe te voegen vroeg ik, na het optekenen van mijn verslag, wat de helden in dit verhaal zouden zeggen of doen moesten ze de lafaard opnieuw tegen het lijf lopen:

Roy: “Hou de gazetjes maar goed in ’t oog voor rietjes in aanbieding, want dat is hetgeen waar ge de rest van uw leven door zult eten en drinken. Als ik u te pakken krijg zal het enige wat ge nog kunt zeggen daarna de woordjes ‘mama’, ‘papa’, ‘pipi’ en ‘kaka’ zijn!”

Spielberg: “Ik had echt willen weten welk wapen hij gebruikt heeft, om da vervolgens dan af te pakken en op hem te vuren als hij vlucht.”

Siegfried (Adrenaline brengt de dichter in hem naar boven blijkbaar): “Ik zou gewoon op zijn bakkes slaan. Dat heeft hij niet voor niets gedaan.”

Afwasbeer: “Geen woorden, maar daden!”

Volleebee (de dame in kwestie): Geen commentaar.

Camarero: “Hoe durft die rotzak dat proberen net nu ik er ni bij was!”

Het moet nogal een zicht geweest zijn: Een bandiet gevolgd door een chef op sokken, zijn souschef en twee obers. Ik hoop dat hij gisteren de schrik van zijn leven opliep!