Overdag, echter, was het een doorsnee lege kamer. Van zodra hij de deur sloot en zich naar zijn werk sleepte kon ze namelijk eender wie toebehoren. Neutraal, uitnodigend, klaar voor eender welke sfeer. ‘s Ochtends goot hij zijn hoofd vol cafeïne tot zijn ogen overliepen en het daglicht binnenstroomde. Gelukkig was zijn bestemming niet ver. Gelukkig. Aangekomen groette hij iedereen die hij – jammer genoeg – tegen het logge lijf liep met iets dat beschouwd kon worden als een vage glimlach. Weinig mensenkennis op de werkvloer. Neergeploft begon zijn favoriete moment van de dag: het staren. Van zodra hij neerzat staarde hij, naar zijn handen, naar zijn balpen, naar zijn handen die de balpen grepen, naar het papier, de paperassen, naar de letters op het papier, zwart badend in wit, naar de letters die hij zelf op het papier schreef. Stelselmatig vulde zijn brein zich met gestaar. Gelukkig was zijn hoofd vol op het werk. Gelukkig. Telkens weer was hij het die als laatste de ruimte verliet, telkens weer werd hij grimmig als de dag ten einde liep, telkens weer was hij teleurgesteld dat zijn hoofd niet barstte. “Workaholic”, fluisterde men dan tegen elkaar. Weinig mensenkennis op de werkvloer.

Hij wou niet naar huis, stenen zonder ziel. Het avondmaal kon hij nog verdragen, het wassen, het strijken, het kuisen. Vol. Van zodra zijn maag echter gevuld was begon zijn hoofd zich te ledigen. Ruimte om te denken, zijn grote vrees. Ruimte voor de schimmen van het verleden. Het verleden: fotokaders weggemoffeld in schuiven, wegkwijnende herinneringen in gemeden kamers, leven. Pijn. Kon zijn hoofd niet gewoon vol blijven? Of barsten? Het avondlicht bracht rillende schuiven en klapperende slaapkamerdeuren met zich mee. Iedere nacht stierf hij net dat beetje meer, tot de lachende maan aangaf dat zijn hart volledig in duisternis gehuld was. Een emotieloos stuk pompend vlees dat zijn lichaam dwong om door te gaan. Vloed in zijn lichaam. Eb en vloed in zijn hoofd.

Ze roken het, de afmatting, de levensmoeheid, de stank der uitputting. Zonder neus roken ze het. Toen de geur eindelijk verdween kropen ze uit de schaduw. Apathie was hun voedingsbodem. Ze verzadigden zijn kamer, iedere lichaamsopening die hij rijk was, zijn ziel. Ze fluisterden in zijn darmen. Zelfs de kamers die hij niet meer durfde betreden bevolkten zij, daar waar het monster, het verleden, in alle hevigheid woedde. Hij vreesde hen niet – dat kon hij niet meer – en gaf zich over aan hen. Stemmen in en rond hem. Vaag en voortdurend. Vluchtige fluisteringen, echo’s in de duisternis.

Spoedig zouden ze hem de schoonheid van al dat is tonen. Schoonheid. Een verbannen woord. Hartsteek. Hij luisterde gretig, snakkend naar het schone, terwijl ze hem beloften inlepelden. Ze zouden hem de poort tonen naar het mooie. Wie had durven denken dat hij dit ooit nog terug zou vinden in zijn leven. Het had geen betekenis meer. Hij begon te dromen, zelfs overdag, vergat te staren. Geen lange dagen meer op het werk, weg koffie, een échte glimlach. Zwevend zag hij zichzelf het heelal verkennen, andere dimensies. Weg van hier. Weg van deze ondankbare aardkloot. Tussen de sterren. Op naar een betere wereld. Zou hij? Nee. Zou het kunnen? Liefde? Liefde. Hartsteek. Tranen vertroebelden de letters die in een recent verleden zijn hoofd vulden. Zwart badend in wit werd grijs. Tranen, tranen, tranen. Liefde. Hij werd  plots verzwolgen door een meedogenloze ongeduldigheid. Liefde…

“Wanneer?”, vroeg hij hen radeloos, wetende dat het antwoord wederom spoedig zou zijn. “Spoedig.” Weldra, binnenkort, aanstonds. Woedend werd hij van ongeduld, maar hij hield zich in uit vrees dat zij alsnog van gedachte zouden veranderen. De dagen verstreken terwijl hij al lang aan het zweven had moeten zijn. Ze hadden een eigen tempo, een tergend traag tijdsbesef. Expressie kenden ze niet. Kijken in hun ogen was verdrinken in oneindigheid. Hij had er het raden naar. Onverschillig bleven ze terugkomen, iedere nacht. Tot hij het niet meer uithield. Tot hij niet meer naar zijn werk ging. Hij at niet meer. Dronk niet meer. Kwijnde weg. Koppig wachtte hij. En wachtte hij. En wachtte hij. Dag in. Dag uit.

Op een gegeven moment ontvlamde hij van woede. Hij explodeerde in hun bijzijn. Alles om zich heen vernietigde hij, scheurde hij aan stukken. De sofa waar hij op sliep. Stoelen. Tafels. Lampen. Gordijnen. Alles. Hij brulde de longen uit zijn lijf. Het speeksel liep langs zijn opgeblazen kaken. Verbolgen opende hij het enige raam. “Eruit! Allemaal! Ga een ander voor de gek houden met jullie schoonheid! Met jullie wrede hoop en valse beloften! Ik heb er genoeg van! Waar is die vervloekte poort van jullie?!” Zijn woorden waren nog niet koud of er droop een lichtstraal binnen. Hij werd verblind. Toen hij het licht belemmerde met zijn handen zag hij plots dat zijn gezellen allen een lange nagel in dezelfde richting hielden. Het raam. Natuurlijk. Dat hij daar niet eerder aan gedacht had. De lachende maan. De sterren. Het raam. Vragend keek hij hen aan. Ze knikten. Overmeesterd door ongeduld waggelde hij naar zijn bureautafel. Hij viel, stond op, beklom de stoel. Nog net kon hij zijn been boven de tafel hijsen, nog net bereikte hij de vensterbank. Daar stond hij dan, gekluisterd aan een muur, enkele verdiepingen hoog. Toen hij zichzelf oprichtte zag hij twee schimmen voor zich, badend in het schaarse licht van een nakende dageraad. De sterren en de maan heersten nog steeds over het hemelgewelf. Hij kneep zijn ogen dicht om de prille schijn te trotseren. Deze vulden zich dadelijk met tranen toen hij de naderende gedaanten herkende. Zijn lijf trilde. Zijn lip rilde. Liefde. De schoonheid van al dat is.

Het meisje. Ze had zijn mond en glimlach. De vrouw ernaast. Het meisje had haar ogen. Hand in hand. Ze glimlachten, net als de maan. Hij reikte hen beiden de hand. Hij huilde zo hard dat het pijn deed. Zijn hart bonsde. Hij leefde. Het meisje wees in zijn richting, trok haar moeder met zich mee. Ze volgde. Dichter en dichter kwamen ze. Het licht werd intenser. En intenser. En intenser. Net toen hij verdwaasd een stap naar voren trad, de lucht in, vol emotie, zwevend, besefte hij het. Ook het licht kwam dichter, en dichter. De wagen had hen niet gezien destijds. Dit was een herinnering.

Zijn gelaatsuitdrukking getuigde van afkeer toen de ondankbare aardkloot hem naar beneden trok, zwevend door het luchtruim, naar een andere wereld. Het is onduidelijk of de belofte werd gehouden. De kamer was leeg, geen getuigen. Feit is dat hij rustend op het voetpad werd aangetroffen met een glimlach op het gezicht. De volgende dag berichtte de krant over de schoonheid van al dat is.

Er verscheen even een glimlach op mijn gezicht terwijl ik mezelf een levendige verbeelding toewees. Het weer werkte hypnotiserend. Net toen ik bijna wegdoezelde leek de duif wel naar mij te wuiven. Sterker nog, het leek zelfs of het vogeltje met zijn vleugel gebaarde het te vergezellen op de tak. Gelukkig was ik nog voldoende bij bewustzijn om het vermoeden te koesteren dat ik ijlde. Het mocht echter niet baten. Even later begon zelfs de boom mij aan te manen om naar buiten te komen. Mijn mond viel open. Mijn hersenen lachten mijn ogen vierkant uit. Ze konden het echter niet helpen, ze zagen wat ze zagen.

Veel tijd voor verwondering was er niet. Plots zwaaide de boom één van zijn grootste takken in mijn richting. De stronk penetreerde mijn ruit, nam me vast, en sleurde mij meedogenloos mee naar buiten. Daar hing ik dan, ter hoogte van de duif. “Even pauze kanjer, je hebt het verdiend.” Dit was werkelijk de druppel: een sprekende duif. Ik wou een conversatie beginnen met de vogel, mentaal was ik die dag blijkbaar toch al labiel, maar ik voelde dat de boom zijn krachten bundelde om de zwaartekracht te tarten. En dat deed hij ook. Voor ik ook maar één woord kon uitbrengen lanceerde de kolos mij het luchtruim in.

Terwijl ik naar boven vloog, de ziel uit mijn lijf krijsend als een klein meisje, zag ik enkel sneeuw. Zelfs de betonnen klinkers  van het plein, die ik dadelijk van wel heel dichtbij zou waarnemen en voelen, waren aan mijn oog ontstolen. De zwaartekracht begon aan mij te trekken. Wat initieel een opwaartse beweging was, bleef dat niet. Net voor ik aan een helse duikvlucht begon, en tevens aan de omzetting van mijn doodsangsten in decibels, hoorde ik zeer luid gehinnik en geproest. Een zwarte gevleugelde gedaante scheerde door het sneeuwgordijn en ving me op. Ik klampte mij stevig vast aan wat de rug van een hengst bleek te zijn, een prachtig ros.

Met enkele gracieuze vleugelslagen zette hij standvastig koers in de witte oneindigheid. Zijn vastberadenheid temperde mijn eigen angst. Het klinkt misschien bizar, maar dankzij hem vond ik rust in die storm, in die mate zelfs dat ik geleidelijk indommelde, stilletjes verlangend dat het moment zou blijven duren. Mijn oogleden hadden nog geen seconde rust genoten toen het paard zich liet vallen, zijn vleugels beschermend boven mij gericht. Ik was zodanig geschrokken dat mijn hart het tikken niet meer kon bijhouden. Al wat ik waarnam in de gevederde cocon was het suizen van de wind, vergezeld van hevige donderslagen.

Toen het paard zijn veren weer spreidde en zich liet meevoeren door een luchtstroom  was er geen sneeuw meer te bekennen. Sterker nog, ik zag al wat de horizon te bieden had. Met open mond aanschouwde ik oceaan, zo ver het oog reikte. Slechts één obstakel doorpriemde het woeste water, één gigantische berg tartte de oceaan met een kruin die zelfs de wolken achter zich liet. Nooit eerder zag ik zo’n donkere dramatische hemel. Ik was getuige van een machtig fenomeen. De wolken maanden de wind, donderend met hun bliksemse zwepen,  aan de golven zulke grootte en vaart te geven dat ze met alle geweld tegen de berg zouden slaan. En de golven gehoorzaamden, als rollende reuzen ramden ze zijn rotsenvoet. Mijlenver waren de klappen te horen.

Met stijgende omwentelingen beklommen we de berg. Dat ik het niet zo zag zitten om de grijze wolken die hem kroonden te verkennen leek mijn metgezel niet te deren. Wederom werd mijn zicht ontnomen. Blind tussen al dat wolkengruis kreeg ik de illusie dat ik instrumenten hoorde. Strijkers, blazers, percussie, noem maar op. Hoe hoger, hoe luider. De muziek gaf de situatie perfect weer: dramatisch, zwaar, dolend in oneindigheid… Net daarom klasseerde ik dit gegeven weer als een product van mijn eigen krankzinnigheid. Dat de muziek adequaat was nam ik angstvallig als bewijs dat ik toch niet volledig gek geworden was. Toch niet volledig.

Plots doorpriemde het paard het wolkenwit d               at plaats ruimde voor hemels blauw. De berg bleek een vulkaan te zijn, die een gigantische rotsprop in zijn krater droeg. Terwijl we rond deze prop vlogen zag ik hoe het beuken van de golven de druk in de vulkaan deed stijgen. Er ontstonden spelonken waar in alle hevigheid lava uitgutste. Het schouwspel werd heviger en heviger. Het ging er zo intens en dreigend aan toe, dat ik hoopte dat het ros het gebeuren spoedig achter zich zou laten. Toen we de schaduwzijde van de prop verlieten werd ik verblind door helse zonnestralen en verdoofd door sterke geluiden. De muziek werd zo luid dat ik dadelijk mijn hand boven mijn ogen hield om beter te kunnen turen. Wat ik toen zag deed mijn mond openvallen van verbazing.

Paleizen. Ik zag zwevende paleizen. Trotse burchten gevestigd op de wolken, rustig drijvend op de wind. Prachtige hemelse kolossen waren het. De slotgrachten, die hun omwallingen omgaven, regenden van de wolkenranden af, de dieperik in. Ieder paleis, opgetrokken uit wit marmer en versierd met talloze kleurrijke vaandels, was verbonden met de anderen via regenbogen. Overal zag ik mensen aan de glasheldere horizon. Wat zeg ik, mensen, ze vlogen door het luchtruim als ware engelen. Ze beschikten over gevederde vleugelparen. Ieder van hen droeg ook een instrument bij zich. Tussen de kantelen van de burchten verschenen mensen, en ze vulden ook glimlachend de binnenpleinen en de ramen van de immense torens. Iedereen zong uit volle borst en bespeelde met heel hun ziel datgene wat ze bij zich droegen. Elke stem en elke hand leek bij te dragen aan de eensluidende meeslepende melodie die ik reeds vaag tussen het wolkengruis gehoord had. De zware percussie gaf de maat aan, terwijl de strijkers en blazers steeds feller afstevenden op een harmonieuze climax . Het oneindige orkest leek perfect mijn dramatische vlucht in noten te weerspiegelen en te weergalmen. Al deze mensen leken mij te verwachten. Sterker nog, het leek zelfs of ik het middelpunt van de belangstelling was, of ze dit alles voor mij deden. Terwijl ik tussen al dit moois zweefde kreeg ik waterige ogen en een week gemoed. De muzikale onderdompeling doordrong mijn lichaam met een gevoel van gelukzaligheid en ontzag. De spontane glimlach die zij op mijn gelaat toverden leek vastberaden en voor altijd te willen blijven. Ze wisten de gevoeligste snaar van mijn wezen te raken, mijn hart.

Waar ík niet wist waar eerst te kijken en te genieten, wist mijn gevleugelde vriend dat des te beter. Onverschrokken vloog hij zijn voorgestempelde route tussen de hemelse paleizengalerijen.  Toen ik mezelf oprichtte om boven zijn hoofd de horizon af te speuren naar enige doelbestemming zag ik dat er een gedaante met hevige vaart naar ons toe gevlogen kwam. Ik herkende de bewegingen waarmee de verschijning het hemelruim doorkliefde. Het was namelijk een ander gevleugeld ros, met als enige verschil dat het naderende dier een prachtig witte vacht herbergde. Tot mijn grote verbazing vervoerde deze schimmel ook een persoon. Ik zag haar lange haren dansen in de wind, het was een meisje. Met even verbaasde en waterige ogen als ik maakten we naderend oogcontact.

In een roes van verwondering glimlachten we naar elkaar. Ons treffen kon niet toevallig zijn. De hele horizon was op ons afgestemd, alle blikken waren op ons gericht. De intentie van de hemel bleek ons samenzijn. Toen pas besefte ik dit ten volle, en zij blijkbaar ook. Een gedeelde gelukzaligheid bracht ons ertoe onze angsten en zorgen achter ons te laten, onszelf op te richten,  en rechtop te staan. Het druiste in tegen alle logica, maar toch deden we het, gewoon omdat het kon. In volle vaart stonden we recht op de rug van onze nobele hemelbestormers en strekten we glimlachend onze armen. Toen we langs elkaar scheerden greep ik haar handen, en zij de mijne. Net op dat moment hoorden we beiden twee oorverdovende knallen achter ons. Het klonk alsof de wereld verging, alsof het einde naderde. We werden van onze paarden gerukt en tolden rond in het hemelruim, onzeker turend in elkaars ogen. Boven onze tollende hoofden zagen we twee gigantische rotsproppen naar de zon razen. Onze paarden raakten uit koers en begonnen eveneens rond te cirkelen. Hun vaart was zo intens dat er een windhoos ontstond. We bevonden ons in het oog. De proppen troffen de zon in volle vaart waarop zo’n hevige explosie volgde dat iedere cel in onze lichamen trilde.

Na de enorme knal was het eerst donker, verblindend donker. De duisternis heerste zodanig dat ze onze harten vulde met angst. Zwevend in zwart vertrouwden onze handen op elkaar. Ik was blij dat ik haar bij me had, dat ik niet alleen was. Ondanks het feit dat we de wind voelden en hoorden tieren, leek het even of de tijd stil bleef staan. Toen ik naar boven keek was de zon weg. Eén van de grootste zekerheden die mijn wereld sinds mensenheugenis had gekend was uiteengereten. Toch zag ik licht in de verte. Het kwam steeds dichter en dichter. Plots was het overal, alom aanwezig. Het regende sterrenstof. Een prachtig gouden neerslag vulde het heelal, omhelsde ons in het duister. Dankzij het nieuwe warme licht zag ik haar stralende glimlach, haar mooie fonkelende ogen, de zonnedeeltjes weerspiegelend. Ik wou dat het moment bleef duren, voor eeuwig, kijkend in haar ziel, badend in sterrenzweem. De tijd liet mijn wens echter koud, want het werd geleidelijk aan opnieuw duister. Al wat ik wou zien werd opnieuw gehuld in schemering.

De tornado slorpte alle lichtdeeltjes op in zijn vernielingsdrang. Gierend dronk de wind het licht uit het hemelbassin. Ons stond trouwens hetzelfde lot te wachten als deze hemelfonkelingen, namelijk een heftige neerwaartse vlucht. Waar voorheen volledige duisternis heerste, baadden we nu in het licht. Overal was er licht, overal dartelde zonnewasem om onze lichamen. De wervelende vernielingskracht rondom werd ons bespaard aangezien we in het oog naar beneden vielen.  We waren volledig blootgesteld aan elkaar. Zij was prachtig, gekroond met een zonneaureool, prinses van de warmte. Haar haren, haar lichaam, haar aanblik vervulden mijn hart met vuur. We glimlachten onophoudelijk naar elkaar terwijl we rondtolden in de heldere verzadiging. Steeds dichter verkenden we elkaar, haast tot onze stralenkansen versmolten. De ervaring was zo intens dat we niet schenen te merken dat het einde naderde. Net voor het moment dat onze lippen elkaar trachtten te beproeven zag ik een zwarte gedaante uit de lichtkoker verschijnen. Ik schrok ontdaan en ontwaakte uit mijn drogerende wervelroes. Met een enorme klap werden we uit elkaar gerukt en verdwenen we verblind uit elkaars ooghoeken. We verloren beiden het bewustzijn.

Toen ik mijn ogen opende zag ik bomen rondom me. Geen gewone bomen, hun bladeren gloeiden alsof ze het gestolen licht in zich hadden opgenomen. Het leek te sneeuwen in het onwerkelijke woud waar ik ontwaakte. Dit was echter een illusie, de sterrendeeltjes vielen op en doorheen de kruinen als een perfecte herfst. Onwerkelijke kleuren zoals blauw, paars en roze sierden de bladerdekken van het oord der rust. Het was een opvallend vredige plek. Plots hoorde ik een alom aanwezig zacht geneurie. Ik wou mezelf oprichten, maar dat lukte niet. Het was alsof mijn ziel daar bloot lag, tussen de perfecte stronken, en ik enkel controle had over mijn geest. Het neuriën klonk zowel ver als dichtbij. Vreemd genoeg leek het zelfs ook onder mijn lichaam te ontspruiten. Toen pas had ik door dat heel de bodem van het woud bezaaid was met prachtige bloemen, toen pas besefte ik dat het de bloemen waren die de prachtige natuurliederen zongen, en toen pas was ik me ervan bewust dat diezelfde bloemen mij droegen. Ik werd door hen zachtjes van de grond getild. Heel geleidelijk verplaatsten zij mijn lijf doorheen het geboomte. Ik voelde me gezuiverd, één met de natuur die mij droeg.

Na enkele uren ondergedompeld te zijn geweest in de zachte bloemenzang voelde ik mezelf volledig ontspannen, alsof ik nooit zorgen gekend had. Het regende nog steeds sterrendeeltjes tussen de gloeiende takken. Vanuit mijn ooghoeken kon ik zien dat de bloemen mij naar een open plek in het bos droegen. Hoe dichter ik mijn bestemming naderde hoe harder de bloemen begonnen te zingen. Een wiegend dromerig ritme weergalmde tussen de stronkengalerijen. Toen ik de open plek bereikte leek het alsof ik herboren werd, plots kreeg ik opnieuw voeling met mijn vleselijk lichaam en kon ik mezelf oprichten. Ik zag een prachtige nachtelijke hemel verzadigd van kleine gloeisels. Mijn hart bonsde heftig toen ik plots in de verte een fijn silhouet zag. Zij was het, ik wist het gewoon. Ze zag eruit als een engel. Ik rende naar haar toe, en zij naar mij. We deelden onze harmonie met de omgeving. Enkele passen van haar verwijderd bleef ik verbaasd staan kijken. Zij droeg een prachtige jurk en een krans van roze bloesem. Ook ik werd vol ontzag bekeken. Toen ik mezelf aanschouwde bleek ook ik een prachtig pak te dragen. Wederom glimlachten we naar elkaar, heimelijk dichterbij sluipend, blij met het plotse weerzien. Ik nam haar hand en plaatste de mijne op haar zij. Samen vingen we een innige dans aan op het inmiddels luide wiegenlied van de bloemen. Vanaf het moment dat wij begonnen te dansen begonnen de bomen voldaan mee te wiegen, net als de bloemen. Heel het woud walste. We voelden onszelf een. Uren dansten we, genietend van elkaar, versmeltend versmolten. Er leek geen einde te komen aan de gelukzalige roes. Niet dat we dat wensten, integendeel. Geleidelijk aan begonnen de laatste sterrendeeltjes te vallen en werd het opnieuw donkerder en duisterder. We beseften dat onze tijd gekomen was. De hemelse zandloper liep ten einde. Onze vurige harten werden geblust met oneindig verdriet, waarvan onze tranende ogen de stille getuigen waren. Net voor het laatste deeltje viel zoenden we elkaar op de lippen. Net voor het duister viel versmolten onze harten, passioneel, nostalgisch.

Zij ontwaakte heftig uit een zoete dagdroom toen er een duif tegen het vensterraam van haar kamertje vloog. Haar hart bonsde hevig, protesterend dat het nog niet klaar was om die andere gelukzalige wereld te verlaten. Zij was zowel triest als dankbaar. Haar hart doolde, niet wetend aan wie de zonet opgewekte vurige passie was opgedragen. De duif richtte zich op, knipoogde naar het meisje, en vloog zijn eigen pad tegemoet.

Geschreven door Illiveris voor Briseis, zijn muze

en zij het hare.

Samen beklommen zij het nachtelijke hemelgewelf.

Hij hulde zich in de donkere zijde van de maan,

zij spon een jurk van schapenwolk,

afgezet met sterrenstof.

Een vale schoonheid.

Zodra de maan de maat aangaf,

nam hij haar hand,

en walsten zij,

boven de oceaan,

net als de golven.

Zij dansten de Melkweg,

schreden langs sterren beelden.

Nog voor de dauw haar kronen kon,

en ’s hemels blauw hem tooide,

versmolten zij,

sereen en stil,

en baarde hun warmte,

hun liefde,

een gouden zonnekind.

Ik ben hier
Jij bent daar
Voel jij ook zo mijn gemis?
Brandt jouw ziel ook van verlangen voor wat niet bereikbaar is?

Ik ben hier
Jij bent daar
Dwaal ik ook zo door jouw hoofd?
Is jouw geest een labyrint waar tijd zijn uitweg maar niet vindt?

Was ik maar daar
Was jij maar hier
De hemel blauw en zonneklaar
Dan konden wij heel liefdevol ons hart verwarmen bij elkaar..

Ik heb een tijdje geleden iemand leren kennen.

Mijn hart stond even stil, net niet lang genoeg om te sterven, al deed ik dat wel een beetje. Na deze bijna-doodervaring was enkel een versneld hartritme de stille getuige van mijn schrikken. Ik had de toekomst zo voorzien. Het zat eraan te komen, toch werd ik plots bij de keel gegrepen.

Ik had de stap nochtans zelf genomen. Ik had de relatie beëindigd. Het is tragisch wanneer twee mensen op bepaalde vlakken voor elkaar geboren zijn, maar dit geluk aangevreten wordt door onverzoenbaarheden. Mijn hart was gelukkig bij haar, en toch ook weer niet. In tweestrijd kan een mens jammer genoeg niet leven. Terwijl de ene helft van mijn hart een beslissing nam, leed de andere helft pijn. Mijn lijden is echter niet te vergelijken met dat van haar. Ik heb haar hart gedwongen om door te gaan met het leven, heel haar hart. Van een beul gesproken.

Het spijt me, prinsesje. Het spijt me poppemie, lillipop, popje, pop, puplet, pupletti, pupletbaby. Het spijt me kleine meid, kleintje, kleinemijn. Echt waar lieverd. Maar we moeten door, denk ik. Laat ons hopen dat ik het bij het rechte eind heb.

Triest is het, hoe koppeltjes elkaar lange tijd liefdevol verzadigen, hoe ze samen de mooiste herinneringen van hun leven vergaren, om ze vervolgens op te bergen in een pakje met een negatief strikje rond. En telkens ze dit pakje zien, zien ze eerst dat negatieve strikje, wat hen ervan weerhoudt die mooie herinneringen even terug op te rakelen. In mijn geval is de ontknoping van het strikje eerder een trieste gebeurtenis, niet noodzakelijk negatief. Ik zou dan ook graag enkele herinneringen in mijn doosje aan jullie laten zien.

Zo is 6 september 2007 voor altijd in mijn geheugen gegrift. Vóór die dag had ik absoluut geen ervaring met het vrouwelijke geslacht. Ik was altijd al relatief mollig geweest. Ondanks het feit dat hier uiterlijk niets meer van te merken was toen ik de middelbare school verliet, kampte ik met een ontembare on(zelf)zekerheid en verlegenheid. En als ik zeg geen ervaring met meisjes, dan bedoel ik ook werkelijk géén ervaring. Ik had nog nooit met een meisje gedanst, laat staan geknuffeld. Inderdaad, het is tragisch hoe belemmerend een slecht zelfbeeld kan werken. Ik had dan ook een panische angst om de eerste stap te zetten, om te falen, om voor paal te staan. Een meisje aanspreken kon ik niet (blijkbaar veranderen sommige dingen niet). Bijgevolg is het niet verwonderlijk dat ik Lillipop leerde kennen via internet. Aangezien ik een zware 2de zittijd voor de boeg had, bleef het eerst bij chatten. Het klikte. Eind augustus vond de eerste date in mijn leven plaats. Het klikte. Het klikte goed, zo goed dat er ook een 2de date kwam, bij haar op kot. Zij wist van mijn gebrek aan expertise. Ze vond het wel schattig. We besloten even een dvd’tje te bekijken op haar bed. Onwennig zaten we naast elkaar, turend naar de beeldbuis. Vervolgens schraapte ik alle dapperheid die ik ooit in mijn lijf wist te vergaren bij elkaar en liet ik angstvallig mijn arm op haar schouder rusten. Dit vergde enorm veel van me. Ik geef toe dat het even zielig is als het klinkt, maar voor mij was dit werkelijk een wereldschokkende stap. Uiteindelijk belandden we, liggend naast elkaar, op bed, turend in elkaars ogen, glimlachend. Zij vond het leuk om mijn grenzen af te tasten, letterlijk en figuurlijk. Ze streelde mij op plekjes waar ik nog nooit geliefkoosd was (binnen de mate van het zedige natuurlijk, meer had ik op dat ogenblik nog niet aangekund), genietend van mijn onwennigheid. Ze kwam steeds dichter en dichter, tot onze ogen geen schuilplaats meer konden vinden. Zij was erg rustig, in al haar schoonheid, en suste mij. Ze gebood me niets te doen, en mijn ogen te sluiten. Heel langzaam begon ze mijn gezicht te zoenen, overal, zoals enkel zij dat kon. Ze zoende mijn voorhoofd, mijn wangen, mijn kin. Uiteindelijk belandde ze bij mijn lippen. Zwoel zoende ze mijn lippen, zonder dat ik iets terugdeed. Verstijfd genoot ik hoe ze mijn hart smolt met haar zoekende aftastende lippen op de mijne. Na een tijdje negeerde ik, gerustgesteld, haar gebod en zocht ik zelf de tederheid van haar lippen op. Heerlijk zoenend en tastend genoten we van elkaar. En zo geschiedde mijn eerste kus, op een mooiere en meer romantische manier dan ik me ooit had kunnen inbeelden.

Het verjaardagsfeest van Dries Van Noten was er ook eentje om te blijven herinneren. Dankzij ‘connecties’ in de modewereld mocht ik enkele vrienden meenemen naar de vijftigste verjaardag van meneer Van Noten. Eerst moesten we de gasten ontvangen en de gastenlijst beheren, vervolgens mochten we zelf mee feesten. En zo geschiedde. Volledig in het zwart gekleed ontvingen we toch wel wat bijzondere gasten. Enigszins overbodig keken we bijvoorbeeld na of Walter Van Beirendonck en Dirk Bikkembergs wel op de lijst stonden. Het was werkelijk een bekoorlijk schouwspel om een select specimen van de modewereld op de Antwerpse kaai, die voorzien was van edele zwarte stoelen, cocktails naar keuze te zien nippen terwijl de zon afscheid nam van een stralende hemel.

Toen ons werk erop zat en we hier belachelijk rijkelijk voor beloond werden met euro’s gingen we onszelf omkleden. Nadat we onze eigen cocktails soldaat hadden gemaakt betraden we een hangaar. Tenminste, aan de buitenkant leek het een hangaar, aan de binnenkant eerder een rijkelijk versierd paleis. De gigantische zaal was verfraaid met prachtige sfeervolle verlichting, die tot net boven de tafels reikte. Tussen de mannequins zochten we het buffet. Ik krijg water in mijn mond als ik hieraan terugdenk. Niet iedereen krijgt de kans om ooit in zijn leven overheerlijke pasta met witte, u leest het goed witte, truffels te eten. We deden ons werkelijk tegoed aan keizerlijke spijzen. Om nog maar te zwijgen van de abundante meesterlijke wijnen. Verzadigd verterend hoorden we plots een alomgekende melodie. Terwijl heel de zaal happy birthday uit volle borst meezong werden er enkele gigantische taarten binnengedragen. Moeders aller trouwtaarten waren het. Nadat Peter Van Den Begin de jarige lovend had toegesproken vervolgden de leden van El Tattoo Del Tigre hun zuiders muziekschouwspel op het podium. De mamboklanken wisten menig mannequin te overtuigen om een ontwerper of iets dergelijks in de nabijheid te zoeken en deze mee naar de dansvloer te sleuren. Ambiance³. De swingende liedjes lieten ook mijn gezelschap niet onberoerd. Later die avond nam een dj het muzikale roer over. Tot onze verbazing was de verlichting boven de tafels afgesteld op het ritme van de muziek. We waren overweldigd. Plotseling viel er een stilte in de zaal. Er begon een erg rustig romantisch liedje te spelen terwijl er een reusachtige discobal, vergezeld van spotlicht, neerdaalde boven de dansvloer. Mijn beste maat greep dadelijk zijn vriendin beet en beiden begonnen innig te slowen. Ik was op dat eigenste ogenblik het moment aan het vereeuwigen met mijn camera, maar even later kon ook ikzelf de enorm uitnodigende sfeer niet weerstaan en nam ik Lillipop bij me. Het was een avond om nooit te vergeten. A once-in-a-lifetime experience. Dankjewel Dries. Dankjewel Lillipop.

Voor mijn volgende mooie herinnering reizen we even in het verleden, naar een onbewoond eilandje behorend tot Indonesië. No kidding. Volledig onbewoond. Indonesië was het eerste land dat ik bezocht zonder familie of vrienden. Mijn metgezellen waren stuk voor stuk wereldse jongelui die net dezelfde beslissing genomen hadden als ik, namelijk om een reis bij reisgezelschap Joker te boeken: De befaamde Go-26 formule. Na vele omzwervingen, Odysseus waardig, was onze volgende uitdaging een heus onbewoond eiland. Onze Belgische gids regelde vervoer en in de brandende zon schuimden we de zee af. De boot hield halt vlak voor we ondiepe wateren bereikten, koninkrijk der mangroven. We werden verwelkomd door een woest landschap toen we het eigenlijke eiland bereikten. Het avontuur was begonnen. We trotseerden de jungle gedurende lange tijd, op zoek naar een geschikte plaats om ons kamp op te zetten. Bezweet kwamen we aan op een prachtige plek. Het eiland herbergde namelijk een soort van grote poel, ingesloten door rotsformaties. Via een groot gat in de natuurlijke rotsomwalling vulde de vloed het bassin iedere dag bij. Ons eigen azuurblauw privézwembad. Ik kan de paradijselijkheid van de plek niet genoeg benadrukken. Vanuit de bomen keken wilde apen toe hoe we onze tenten opzetten en hout sprokkelden. Een slangetje en een schorpioen later waren we volledig voorbereid om te genieten van het idyllische oord. We baadden in het bassin of zonden wat. Voor het vallen van de avond knetterde ons kampvuur in alle hevigheid. Met behulp van dit staaltje beschaving kookten we noedels en dergelijke. Het wilde zwijn dat we tijdens de jacht gevangen hadden werd ontdaan van hoofd en organen en vervolgens gespiest. Daar had ik je even. Nee, er werd gezellig getaterd rond het kampvuur over koetjes en kalfjes. Diep in de nacht zochten we de slaap in onze tenten. Ik kan je verzekeren, een harde zandige rotsachtige ondergrond is geen matras. Bovendien wisten mierenkolonies onze tenten binnen te dringen. Die beesten kietelen. Ik kon de slaap niet vatten en zocht het gezelschap van de maan op, een Belgisch baken in een sterrenhemel die ik niet kende, een sterrenhemel die België reeds lang ontnomen was. In een nostalgische bui viel mijn gemis voor mijn prinses me toen voor de eerste keer zwaar. Ik besloot dan ook voor haar, in het gezelschap van vlammen en maan, op een onbewoond eiland onder de Indonesische sterrenhemel, diep in de nacht, een gedicht te schrijven. Gemis kan ook mooi zijn, weet u. Zodra het ochtendgloren zich liet merken maakte ik een hart van schelpjes in het zand, met haar naam erin. Wanneer de zon haar hoogste stand bereikt had tekende ik ook nog eens met mijn voet een groot hart in het zand, wederom met haar naam erin. Dit deed ik eigenlijk iedere reis voor haar. Toen ik in Turkije was liet ik een hartje met haar naam erin op mijn rug tekenen met zonnecrème, omdat ze mijn brede rug wel kon smaken. Op skireis was het dan weer een tekening in de sneeuw natuurlijk, wanneer ze even omkeek. Ook het einde van de Indonesiëreis was heerlijk. Ik weet nog hoe mooi ze was toen ik haar terugzag op de luchthaven, hoe innig haar omhelzing, hoe zoet haar lippen.

Dit was slechts een kleine greep uit de vele mooie anekdotes die ik met Lillipop meegemaakt heb, al dan niet in haar aanwezigheid. Ik zou nog uren over haar kunnen vertellen, over haar klassieke schoonheid en haar prachtige snoet, over haar mateloze intelligentie en diepzinnigheid. We konden gesprekken voeren als geen ander. We begrepen elkaar. Niet alleen op dat vlak trouwens, ook de passionele vrijpartijen zal ik niet gauw vergeten. De momenten dat ik haar zachte huid kuste van kop tot teen, de momenten dat ik haar haar streelde, dat ik haar zag genieten. Ik vond haar bijzonder mooi naakt, al zag zij dat zelf zo niet. Haar borsten, bijvoorbeeld, waren prachtig. Ik had en heb nog nooit zo’n mooie boezem gezien, ik zou er boeken en gedichten over kunnen schrijven. Perfectie. Zij kon mij in vuur en vlam zetten met haar zwoele blik en subtiele strelingen, ik haar met een kostuum en lieve woorden. We koesterden elkaars gezelschap, shoppend, pratend, etend, vrijend, slapend. Als ik bij haar was sliep ze als een roosje, als zij bij mij was voelde ik me gewaardeerd. Ze heeft me altijd gesteund wanneer ik het nodig had. Ze was er voor mij, altijd.

En nu zou ik graag mijn pakje terug dichtknopen, voor ik zo triest word dat ik het nooit meer wil opendoen.

http://www.youtube.com/watch?v=NAt-1LnuyRg

http://www.youtube.com/watch?v=PvS7rlhqOVw

http://www.youtube.com/watch?v=At7ZUOYMIGY

Dis-moi comment tu as volé mon cœur insensiblement

Dis-moi comment tu embrouilles mon esprit avec tes bisous
comment tu domines mes émotions
avec ton sourire et tes larmes
avec le scintillement de tes yeux
qui me fait brûler du désir d’être auprès de toi
qui me rend fou de joie

Dis-moi pourquoi la nature t’a fait si pure, une déesse de la beauté et d’envie
qui, à mon insu, contrôle ma vie complètement

Je dis simplement que je t’aime.

.

.

.

Dit is een gedichtje daterend uit mijn lang vervlogen middelbare schoolcarrière. De periode voor de tijd dat het Spaans in mijn hoofd een ‘conquista’ tegen het Frans begon. Ik herinner het mij nog goed. Het was één van de gedichtjes die de juf de moeite waard vond om voor te lezen, ook al had ik de opgave volledig genegeerd. De jongens lachten mij uit, de meisjes zuchtten dromerig. Uiteraard vanwege het gedicht ‘in se’. Zeker toen deed ik nog geen meisjes zuchten. Zucht.

Wat ze aanvankelijk als haar schaduw in de poel beschouwde, bleek iets heel anders. De reflectie op het water was niet de hare. Een ijzige blik uit het donkere water doorpriemde haar verstijfde lijfje, gevolgd door een vertrouwde glimlach die haar hartje smolt. Zoute traantjes baanden koppig hun weg naar de zoete plas.

‘O-oma?’, aarzelde het meisje.
‘Oma, ben jij dat?’
De schim in het rimpelende water knikte. Een warm zomerbriesje streelde de wangetjes van de kleine meid, en droogde haar traantjes.
‘Oma ik mis je, waar was je al die tijd?’, klonk het stemmetje somber. De traantjes bleven stromen.
‘Mama zei dat je weg was, dat je nooit meer terug zou komen.’
‘Mama zei dat je de pijn niet…’
Het geritsel van het riet maakte een sussend geluid terwijl de wind huilend zijn vertrouwde wiegeliedje zong tussen de bomen.
‘Mijn lieve kleine meid toch…’, fluisterde de wind zachtjes.
‘Waarom ben je weggegaan oma?’
‘Ik ben maar heel even weggeweest lieverd. Oma was moe en is even gaan rusten bij haar eigen oma. Ik heb een bezoekje gebracht aan haar huisje in de wolkjes.’ Het mondje van het kindje viel open van verbazing.
‘Heb jij ook een oma?’, vroeg ze met opengesperde ogen. Het koude water kietelde haar kleine teentjes. Speels zette ze een pasje achteruit. Toen ze weer naar de schim keek werd haar blik weer triest.
‘Ik mis je oma… Ik heb je zo lang niet meer gezien. Ik denk aan jou als ik een snoepje neem, als ik mijn sprookjesboek naast bed zie liggen, zelfs als ik naar mama kijk.’
‘Ik mis jou ook kleintje’, antwoordde de stem vertederd, ‘maar eigenlijk ben ik de hele tijd bij jou.’
Vol ongeloof en verward keek haar kleindochtertje in het water.
‘Ik begrijp het niet oma..’
‘De wereld valt niet te begrijpen kleintje… Maar het is niet omdat je me niet ziet, dat ik er niet ben. Het is niet omdat je me niet hoort dat ik jou geen raad geef, dat ik jou niets toefluister, dat ik jou niet richt. En het is niet omdat je me niet voelt dat ik jou geen warmte of liefde geef. Zien is meer dan kijken. Luister naar het leven, niet naar je oren. En voel met je hart. Als je dit doet, kleinemijn, zal je begrijpen dat ik jou nooit echt verlaten heb, zal je snappen dat ik jou altijd en overal omhels tot de dag dat we samen mijn oma gaan bezoeken… in haar huisje in de wolken’

Hoewel de kleine meid geen woord begreep van wat de wind haar oortjes toefluisterde voelde ze perfect aan wat haar grootmoeder wilde zeggen. Echter, net als haar moeder, net als vele volwassenen zou ook zij later deze intuïtie verliezen. De oude dame wist dit maar al te goed. Zij begreep als geen ander dat starre rationele geesten, verblind door zorgen en behoeften, slechts door één middel aan het wankelen konden worden gebracht: subtiliteit.
‘Wil je iets voor me doen prinses? Zie je die mooie kleine blauwe bloempjes daar? Zou jij voor mij eens een boeketje willen plukken om aan je mama te geven?’
Het meisje vervulde het verzoekje met een glimlach. Toen ze klaar was hield ze trots de bloemenpracht boven de poel.
‘Schitterend lieverd!’, zei de grootmoeder terwijl een glimlach de triestheid in haar ogen versluierde, ‘Maar… Maar ik vrees dat het tijd is om afscheid te nemen mooie meid van me. Het is zowel voor mij als voor jou al lang bedtijd.’
Er viel een kleine stilte. Het meisje was niet droevig, integendeel, en knikte instemmend. Ze zette, starend naar haar oma, enkele pasjes achteruit. Terwijl ze zijdelings naar de achterdeur van het huis begon te dartelen wierp ze dolgelukkig ontelbare handzoentjes naar haar lieve oma.
‘Ik zie jou ook graag’, waren de laatste klanken die de wind meevoerde terwijl de schim in het donkere water vervaagde.

‘Bedtijd!’, riep een mooie jonge vrouw toen haar dochtertje het huis binnenhinkelde.
‘Wat heb je daar lieverd?’
‘Voor mij?’
‘Van wie?’
‘Van oma’, glimlachte de kleine meid toen ze vrolijk de trap beklom.
Verward en verrast door het onverwachte antwoord bleef de vrouw naar de treden staren. In haar hand praalde een boeketje Vergeet-mij-nietjes, op haar gelaat een hemelsbrede glimlach. In haar gedachten…

Van opleiding is mijn moeder verpleegster. Echter, samen met mijn vader nam ze het dappere besluit om een restaurant over te nemen. 18 jaar heeft zij zich hier uit de naad gewerkt. Bloed, zweet en tranen heeft zij in deze zaak gepompt. Succes bleef dan ook niet uit. Maar mijn ouders hebben ervoor moeten knokken. Bijna al hun vrije tijd en energie werd opgeëist door de koningen die kwamen tafelen. Ik en mijn broertje werden bijgevolg grotendeels opgevoed door Hirondelle’s lieve moeder, onze oma, Alice. Desondanks groeiden we op in een warm nest.

Ik weet niet of het al zo was toen ze aan dit culinaire avontuur begon, maar mijn moeder is een enorm charismatisch persoon (geworden). Ze straalt enorm veel warmte uit en kan bijna elke sociale situatie naar haar hand zetten. “De mensen hebben haar graag”, echt waar. Ze is niet enkel gedrenkt in sociale intuïtie, ook in vrouwelijke en moederlijke. Om nog maar te zwijgen van haar gezond verstand. Ik kan niet veel verbergen voor haar. Ze voelt mij aan.

Ondanks de beperkingen die het leven haar heeft opgelegd en nog steeds oplegt, tracht ze telkens door het leven te gaan met een glimlach. Ze geniet met volle teugen. Haar familie is daarbij heilig. Ze stelt haar gezin, sleutel tot haar geluk, boven alles. Het is dan ook een understatement te zeggen dat haar zonen op alle vlakken verwend zijn. Ik had mezelf geen betere mama kunnen wensen.

Mijn moeder is ook een sterke vrouw. Gevoelig, maar sterk. Het leven heeft haar zo gemaakt. Ze heeft dan ook heel wat lijden en pijn gekend en overwonnen. Haar laatste hindernis was voor het hele gezin hallucinant: Mijn vader heeft mijn moeder negen jaar bedrogen met haar beste vriendin, die ook in het restaurant werkte. Uiteraard sloeg dit nieuws in als een bom. Het heeft alle betrokken levens ontwricht en onherstelbaar veranderd. Maar het leven gaat door, voor ons allen.

Mijn ouders zijn onlangs (officieel) gescheiden na meer dan twintig jaar huwelijk. Mijn moeder heeft hierdoor enorm veel pijn gekend. Ze heeft zich opgetrokken aan haar kinderen en aan de steun van een nieuwe liefde. Met kleine pasjes staat ze terug in het leven, gelukkiger dan ooit.