Hij verliet zijn lichaam,

en zij het hare.

Samen beklommen zij het nachtelijke hemelgewelf.

Hij hulde zich in de donkere zijde van de maan,

zij spon een jurk van schapenwolk,

afgezet met sterrenstof.

Een vale schoonheid.

Zodra de maan de maat aangaf,

nam hij haar hand,

en walsten zij,

boven de oceaan,

net als de golven.

Zij dansten de Melkweg,

schreden langs sterren beelden.

Nog voor de dauw haar kronen kon,

en ’s hemels blauw hem tooide,

versmolten zij,

sereen en stil,

en baarde hun warmte,

hun liefde,

een gouden zonnekind.