Hun hart hervatte het slaan toen plots de eerste dramatische noot opnieuw de stilte verjoeg. Hij leidde, zij volgde. Op zijn aangeven voerden zij samen ettelijke danspatronen uit, slepend, draaiend, buigend. Beiden dansten met liefde voor het vak: zwoel, sensueel, gepassioneerd. Hij zwierde haar ver voor zich uit. Net voor ze buiten zijn bereik tolde zocht ze een stevige houvast. Waar zij zijn arm wou grijpen greep ze z’n mouw. Lichtjes verstomd kwam ze tot stilstand, met een zwarte lap stof in haar hand. Verdwaasd stelde hij zijn ontsluierde naaktheid vast. Zijn ogen wendden zich tot haar, agitatie veinzend, zinnend op wraak. Hij benaderde haar rugzijde, smullend van haar aanzicht. Likkebaardend lonkte hij naar haar lange hakken, haar eindeloze benen, haar strakke achtersteven en haar welgevormde dijen, stevig omspannen door een zwarte kokerrok. Geen mooier silhouet dan dat van een vrouw.

Voor hij het goed en wel besefte was hij slaaf geworden van zijn eigen lusten en pronkten zijn handen stevig op haar welvingen, haar knappe curven. Haar aanstekelijke aroma deed de herinnering aan wat ooit een vast danspatroon was vervagen. Bedwelmd door haar parfum liet hij zijn handen naar boven glijden. Via haar dijen verkende hij haar taille tot haar oksels zijn gretige vingers een halt toeriepen. Hoe hoger hij ging, hoe luider zij naar adem snakte, gewillig. Plots slaakte zij een zachte kreun. Haar borsten werden omstrengeld door zijn gretigheid. Hij droomde weg bij het voelen van haar bevallige boezem. Bijna instinctmatig plaatste zij haar handen op de zijne, een subtiele bede om tederheid. Haar hartslag was voelbaar, door hem heen. Ten gevolge van deze voorzichtige aanraking werd hij zich wederom bewust van zijn ontblote arm. Zinnenprikkelend verlangen hervoedde zijn onvoldane wraak.

Een verraste kreet vulde de ruimte toen hij in een vluchtige opwelling haar kanten kledingstuk in één ruk van haar lichaam reet, toen het refrein aanbrak, en het enige passen later op de dansvloer achterliet. Schijnbaar ontdaan draaide zij zich om. Met ritmische tred zette ze enkele stappen naar voren, haar hoge hakken mooi in de maat. Ze benaderde hem, wiegend, drogerend, ontwapenend. Met een ietwat open mond zag hij haar afstomen. Hij was weerloos, het visuele schepsel. Dat wist zij maar al te goed. Zijn inzicht kwam echter pas toen hij een welgemikte pump in zijn kruis kreeg. Hoewel raak trof ze hem niet met volle kracht. Het was een beredeneerde en beheerste waarschuwing van haar kant. Wellicht had ze zijn diensten nog nodig. De klap dwong hem tot een buiging. Vernederd draaide hij zich om, gebogen. Nog voor hij zijn eer kon redden door de dans te hervatten was hij zijn broek kwijt. Met zijn pijpen in haar handen gaf ze zijn in boxershort gehulde billen de aandacht die ze verdienden.

Toen hij zich omdraaide betrapte hij haar, starend. Hij besloot dat de maat vol was. Zijn schoenen en sokken vlogen als projectielen met enige vlotheid door de kamer. Hij scheurde zich de kleren van het lijf. Enkel zijn ultieme mannelijkheid ontsprong de dans. Vervolgens keek hij haar aan met een vragende blik. Zijn lichaamstaal vroeg haar of het zo voldoende was, of ze nu tevreden was. Zij begreep zijn taal maar al te goed. Heimelijk verbeet ze haar genot, de tanden op de lippen duwend. Haar onbeslistheid dwong hem tot actie. De spanning werd hem te groot. Hij waagde een erotische sprong naar haar kokerrok. Zij ging echter angstvallig een pas achteruit waardoor hij voor haar voeten neerstreek. Hij gaf niet op en kroop naar haar benen. Langs haar kuiten vond hij een weg naar boven. In allerijl trachtte hij haar te ontdoen van haar rok. Zij spartelde echter koppig tegen. Hij tilde haar van de grond net toen het laatste refrein eindigde. Machteloos werd zij in de lucht geslingerd. Ze spartelde tegendraads en klampte zich vast aan alles wat ze graaien kon. Het passionele lied naderde zijn einde. Hij legde haar vastberaden maar voorzichtig neer op de grond. Haar lichaam rilde door de koude ontmoeting met de vloer. Tezelfdertijd plunderde hij haar rok. Jarretelles. Dat was het toppunt. Zwarte jarretelles.

Hij kon zich niet meer houden. Bedwingen was niet langer een optie. Hij begon haar te zoenen. Haar enkels. Haar schenen. Haar knieën. Haar bovenbenen. Haar intiemste plekje, nog steeds vergeven van mysterie door een lapje stof. Haar onderbuik. Haar navel. Haar middenrif. Zijn neus struikelde over haar bh, maar niet voor lang. Haar tepels leden nog onder de koude toen ze met warmte omfloerst werden. Vervolgens werd haar hals geliefkoosd. Ze kneep innig in het laatste lapje stof dat ze hem tijdens haar vlucht had ontvreemd en nu in haar vuist rustte. Ze voelde hem, overal. Hij spoedde zich naar haar lippen, het doel van heel zijn reis, tevergeefs. Ondanks zijn haast was hij te laat, zoals gewoonlijk. De muziek die zijn passie zo voedde verliet de nabijheid. De kamer werd plotsklaps weer verlicht. Teleurgesteld zag hij in de verte een dikke geilaard naderen die haar jarretelles gretig wat geld toestopte.

Ik dwaal af.

Gesluierd in anonimiteit zal ik op deze plek een naaktheid tentoonstellen zoals nooit tevoren. Niet enkel artistiek. Ik heb het over the real deal: vrijheid van expressie. Puur goud. Ik zet een masker op, dat klopt. Desondanks zullen jullie meer van mijn gelaat te zien krijgen dan de doorsnee persoon die mij kent. Het vergt echter meer dan een ‘oogopslag’ om mij te ‘zien’ op deze manier, om mij te kennen. Mij volgen is dus de boodschap! Ik ga jullie onderbraken met schrijfsels uit mijn rijke (interne) belevingswereld. Lees mij!

Welkom op mijn blog, Illiveris. Ik hoop uit de grond van mijn hart dat jullie ervan zullen genieten. Gelieve uw verveling achter te laten bij de balie.