Waar het script niet straalt, is het de film die faalt. Guido Contini, beroemd Italiaans regisseur, wordt gekweld door deze confronterende gedachte. Met nog tien dagen te gaan voor de opnames van zijn veelbelovend getitelde film ‘Italia’ aanvangen, zit de pers hem op de hielen. Snakkend naar informatie over zijn volgende creatie voeren zij de druk op. Ze stuiten echter op Guido’s stilzwijgen. Op gevatte humoristische wijze poogt hij iedere vraag te ontwijken die de wantrouwige journalisten hem trachten te ontfutselen, om vervolgens als een dief in de nacht te vluchten naar een oord waar hij rust vindt. Guido heeft echter maar één ding te verbergen: het feit dat hij niets te verbergen heeft. Er is namelijk geen script voor zijn film. Guido, geïncarneerd door een immersterk acterende Daniel Day-Lewis, kampt met professionele en persoonlijke crisissen van formaat. Zijn creativiteit, zijn inspiratie, zijn goddelijke vonk is niet meer. Niet enkel zijn beroepsleven is chaotisch. Guido slaagt er ook niet in een evenwicht te vinden en zijn aandacht te verdelen tussen de verscheidene vrouwen in zijn leven, waaronder zijn moeder, zijn vrouw, zijn maîtresse, zijn muze, zijn styliste, een prostitué uit zijn jeugd, en een modejournaliste. Deze dames worden tot leven geroepen door respectievelijk Sophia Loren, Marion Cotillard, Penélope Cruz, Nicole Kidman, Judi Dench, Stacy Ferguson en Kate Hudson. Guido’s onvermogen om harmonie te scheppen tussen zijn losbandig rommelig leven als gevierd regisseur en zijn privésfeer resulteert in een breuk met zijn vrouw, een zelfmoordpoging van zijn maîtresse en het stopzetten van de opnames. In isolement komt hij tot bezinning. Uiteindelijk doet zijn styliste hem inzien dat zijn recente verleden een krachtige bron van inspiratie is, en begint Guido, twee jaar na zijn zware dip, vol moed weer te draaien.

De film ‘Nine’ vangt aan vol sexy spektakel. De openingsscene, met beeldschone vrouwen die in pittige lingerie een opzwepende dans opvoeren, doet geloven dat wat volgt een musical uit de duizend zal blijken. Niets is echter minder waar. Het lijkt of regisseur Rob Marshall lijdt aan dezelfde kwaal als zijn hoofdpersonage in deze musicalfilm: Ondanks het feit dat hij over alle middelen beschikt om een waar visueel schouwspel te brengen, met een cast om u tegen te zeggen, blijft de totaalervaring uit door een gebrek aan inspiratie en inhoudelijke rijkdom in zijn script. Heel de film teert op dezelfde simpele verhaallijn, afgewisseld met muzikale scènes zonder de nodige catchiness. De nummers zijn niet pakkend genoeg om ze tegen het einde van het avondje uit nog te kunnen neuriën en men vraagt zich eigenlijk af waarom men er een musical van willen maken heeft. De muzikale momenten zijn tevens niet succesvol geïncorporeerd in de film.

Maar: ere wie ere toekomt. Visueel is de film bij momenten erg sterk en weet hij door te dringen tot de ziel van Italië. De kijker krijgt enkele prachtige landschappen en decors te zien die de reiszin werkelijk prikkelen. Het hotel waar Guido rust zoekt, bijvoorbeeld, is tot de verbeelding sprekend, badend in de zon naast het azuurblauwe water. Bovendien wordt er ook goed geacteerd, globaal gezien. Zo zet Daniel Day-Lewis een puike prestatie neer, spijtig genoeg moet die bijna de hele film dragen. Ook de goede acteerprestaties van zijn medespelers zullen aan het einde van de rit de dupe blijken van het zwakke verhaal.

Uiteindelijk komt het er op neer dat je heel de film zit te wachten op iets inhoudelijks dat volledig beantwoord aan de mooie beelden die je te zien krijgt, tevergeefs. Ondanks de sterke cast verdwaalt de verhaallijn in een kluwen aan dialoog, wederkerend drama en middelmatige muzikale intermezzo’s. Waar het script niet straalt, is het de film die faalt. Rob Marshall beschikte over een toverstok, jammer genoeg heeft hij er alleen niet mee gezwaaid, waardoor de werkelijke magie uitbleef. Nine is een beetje zoals het eerste kwartier in de wachtkamer bij de dokter: Niet onaangenaam, maar er zijn leukere dingen in het leven.