Laat me schuilen in mezelf,

alomgetergde burcht,

bebeukte zorgenrots,

door ‘s levens greep gewurgd.

.

Laat me vrij zijn in mezelf,

spelend achter muren,

in mijn puurste eigenheid,

wat daarbuiten is verduren.

.

Mensen zaaien kwaad,

Mensen oogsten haat,

wensen eigenbaat,

blind voor waar ‘t om gaat.

.

Laat me dus de ogen sluiten,

blindgeramde zielenpoorten,

om een rustig oord te zoeken,

allerdonkerste der plekken,

om, onbeïnvloed, al wat mooi is,

desondanks nog te ontdekken.

.

In mezelf.

In onszelf.

Met hen,

waar ‘t om gaat.

.

en zij het hare.

Samen beklommen zij het nachtelijke hemelgewelf.

Hij hulde zich in de donkere zijde van de maan,

zij spon een jurk van schapenwolk,

afgezet met sterrenstof.

Een vale schoonheid.

Zodra de maan de maat aangaf,

nam hij haar hand,

en walsten zij,

boven de oceaan,

net als de golven.

Zij dansten de Melkweg,

schreden langs sterren beelden.

Nog voor de dauw haar kronen kon,

en ’s hemels blauw hem tooide,

versmolten zij,

sereen en stil,

en baarde hun warmte,

hun liefde,

een gouden zonnekind.

Dis-moi comment tu as volé mon cœur insensiblement

Dis-moi comment tu embrouilles mon esprit avec tes bisous
comment tu domines mes émotions
avec ton sourire et tes larmes
avec le scintillement de tes yeux
qui me fait brûler du désir d’être auprès de toi
qui me rend fou de joie

Dis-moi pourquoi la nature t’a fait si pure, une déesse de la beauté et d’envie
qui, à mon insu, contrôle ma vie complètement

Je dis simplement que je t’aime.

.

.

.

Dit is een gedichtje daterend uit mijn lang vervlogen middelbare schoolcarrière. De periode voor de tijd dat het Spaans in mijn hoofd een ‘conquista’ tegen het Frans begon. Ik herinner het mij nog goed. Het was één van de gedichtjes die de juf de moeite waard vond om voor te lezen, ook al had ik de opgave volledig genegeerd. De jongens lachten mij uit, de meisjes zuchtten dromerig. Uiteraard vanwege het gedicht ‘in se’. Zeker toen deed ik nog geen meisjes zuchten. Zucht.