Dis-moi comment tu glisses dans mes rêves

Dis-moi comment tu as volé mon cœur insensiblement

Dis-moi comment tu embrouilles mon esprit avec tes bisous comment tu domines mes émotions avec ton sourire et tes larmes avec le scintillement de tes yeux qui me fait brûler du désir d’être auprès de toi qui me rend fou de joie

Dis-moi pourquoi la nature t’a fait si pure, une déesse de la beauté et d’envie qui, à mon insu, contrôle ma vie complètement

Je dis simplement que je t’aime.

.

.

.

Dit is een gedichtje daterend uit mijn lang vervlogen middelbare schoolcarrière. De periode voor de tijd dat het Spaans in mijn hoofd een ‘conquista’ tegen het Frans begon. Ik herinner het mij nog goed. Het was één van de gedichtjes die de juf de moeite waard vond om voor te lezen, ook al had ik de opgave volledig genegeerd. De jongens lachten mij uit, de meisjes zuchtten dromerig. Uiteraard vanwege het gedicht ‘in se’. Zeker toen deed ik nog geen meisjes zuchten. Zucht.