Hoe rustig het hier ook moge zijn, het thuisfront kent nog steeds zijn woelige periodes in de nasleep van de echtscheiding. Eigenlijk is het verbazingwekkend hoeveel drama er uit enkele mensenlevens te persen valt. Persoonlijk dacht ik dat we nu eindelijk voldoende leed en tranen uit de situatie geperst hadden, maar blijkbaar gaan we echt voor volledige droogte.

Zo leek het althans eerst niet. Gunstige boodschappen bereikten mijn kot de laatste tijd. Mijn vader had samen met mijn moeder de dialoog opgezocht. Hij contacteerde haar in verband met de omstreden Volkswagen. Zijn moeder, mijn grootmoeder, had namelijk op de beeldbuis vernomen dat de situatie zoals ze nu was, met mijn vader als bezitter van de wagen en de kinderen als daadwerkelijke bestuurders, wel eens zeer ongunstig voor hem kon uitdraaien in geval van ongeval. Hoewel het wederom mijn grootmoeder sierde dat zij eerder aan de financiële nadelige gevolgen voor mijn vader dacht dan aan de consequenties qua levenskwaliteit voor de inzittenden, draaide de situatie voor deze laatsten toch gunstig uit. Mijn grootmoeder adviseerde namelijk de auto te verkopen. Bijgevolg besloot mijn vader de Volkswagen te verkopen aan mijn moeder voor het profijtelijke bedrag van €0. Het ondertekenen van de nodige verbintenissen ging gepaard met een redelijk vlotte babbel en zo werd ‘De vrede van Volkswagen’ bestendigd, al zou deze van zeer korte duur blijken.

Verder onderwerp aan de onderhandelingstafel was het feit dat de sms’en die hij naar zijn zonen had gezonden zeer koel werden onthaald. De jongste moest namelijk zeer grondig zijn agenda doorzoeken om nog een vleugje tijd te vinden voor zijn vader, en bij de oudste was er zelfs geen sprake meer van afspreken zolang oude spoken niet werden verjaagd. Hij had het dan maar opgegeven. Dit laatste wekte gemengde gevoelens op. Aan de ene kant koesterde ik de vurige wens met rust gelaten te worden door de vrek die ons gedurende zijn penopauze het leven zo zuur had gemaakt. Aan de andere kant, echter, vroeg ik mij af of het verleden, waar hij eerder schijnbaar zo naar hunkerde, hem nu zo weinig waard was geworden dat hij er nog slechts één enkele sms-sessie aan kon besteden. Het zij zo.

Symbolisch was ook het feit dat hij de sleutels van zijn zonen terugvroeg. Niet zozeer omdat ze niet meer welkom waren, ze mochten deze altijd terug komen vragen, maar omdat een extra huissleutel geen overbodige luxe is. Zonder tegenstribbelen werd zijn verzoek ingewilligd. Een trieste maar rustige wapenstilstand.

Lang heeft het echter niet mogen duren. Enkele dagen later besloot een oude kennis, een vaste klant in het voormalige restaurant van mijn ouders en voorzitter van een niet nader bepaalde blauwe partij in Lier, zichzelf namelijk op een wel zeer merkwaardige wijze persona non grata te verklaren.

Het was een zachte zomeravond en het gezellige terras van het restaurant, nu in het bezit van nieuwbakken eigenaars Siegfried en Roy, was zoals gewoonlijk bezaaid met klanten, waaronder ook de voorvermelde kennis, Louis genaamd.

Plots stelde Louis Roy de vreemde vraag wat er zou gebeuren als hij mijn vader en zijn partner zou uitnodigen om bij hem aan tafel te komen zitten. Roy antwoordde dat beiden absoluut niet meer welkom waren na al wat er gebeurd was.

Wat er allemaal gebeurd is vraagt u?

Zoals u weet, of niet weet, heeft mijn vader mijn moeder negen jaar bedrogen met An. Mijn ouders hebben bijna negentien jaar samen een restaurant uitgebaat. Ook An werkte bijna een decennia in dit restaurant als vaste waarde. Ze was tevens de beste vriendin van mijn moeder. Ettelijke uren hebben ze samen gewerkt, ettelijke uren heeft zij haar vertrouwen geschonden. Mijn moeder was niet de enige wiens vertrouwen geschonden werd, uiteindelijk werd heel de ploeg voor de gek gehouden. Siegfried groeide als chef ook uit tot een vaste waarde, net als Roy, die zich ontpopte tot een uitstekende ober. Beiden zijn zeer goede vrienden van mij en mijn moeder geworden. Aangezien veel van het drama zich afspeelde in de nabijheid van de werkvloer en we slechts enkele meters tegenover het restaurant wonen hebben ook zij de situatie zeer diepgaand ervaren. Ze waren onvoorwaardelijke steun en toeverlaat toen mijn moeder gebukt ging onder haar verdriet en mijn vader zijn ego niet onder controle had.

Het nieuws betreffende de overspeligheid werd onthuld gedurende de periode dat Siegfried en Roy het restaurant overnamen. An heeft zelfs nog enkele maanden voor hen gewerkt, gedurende haar opzegtermijn, terwijl iedereen wist wat ze gedaan had. Ze gaf geen kick. Iedereen verachtte haar, maar zij bleef gewoon doorwerken alsof er nooit iets gebeurd was. Gedurende heel die periode bleef mijn vader haar ook beschermen. Ik weet nog goed dat zij toen taart had meegebracht voor haar verjaardag, een personeelstraditie. Uiteraard aten ik en mijn moeder niet van haar verachtelijke bananentaart, die tevens mijn vaders lievelingstaart was. Hij was razend toen hij dat te weten kwam, het arme meisje.

Mijn vader had de nieuwe uitbaters trouwens beloofd dat hij hen zou begeleiden tot ze op hun eigen benen konden staan en de zaak alleen draaiende konden houden. Toen puntje bij paaltje kwam stemde dit echter niet overeen met zijn feitelijke agenda. Hij was er namelijk op gebrand zo snel mogelijk de vier appartementen die hij over het restaurant had gebouwd, onze nieuwe woonst, te vervolledigen. Toen ze hem het meest nodig hadden, liet hij hen stikken uit eigenbelang. Dat werd hem dan ook kwalijk genomen, samen met vele andere drama’s die deze periode zwart kleurden. Hij was niet meer welkom.

Mijn vader had Siegfried enige tijd na deze gebeurtenissen al wel eens subtiel in een nostalgische bui verzocht of hij niet, samen met An, terug mocht komen eten in het restaurant. Ik hoef u niet te wijzen op de absurditeit van deze verwerpelijke bede. Het antwoord was dan ook negatief. Bijgevolg waren dus zowel Louis als mijn vader ingelicht over wie nog welkom was en vooral wie niet.

Toen brak het moment aan dat mijn vader thuiskwam. Louis zag hem en groette hem, vriendelijk gebarend. Mijn vader benaderde Louis’ tafel en werd uitgenodigd erbij te komen zitten. U hoort het goed, hij werd enkele momenten nadat Roy erop gewezen had dat hij niet welkom was uitgenodigd door Louis om zijn tafel te vervoegen. De keuken, waar zowel mijn moeder als Siegfried aan het werk waren, werd op de hoogte gesteld. De gemoederen raakten verhit.

Hoe schandelijk de daad van Louis ook was, hoeveel er in het verleden ook gebeurd was, er kon nog net voldoende respect opgebracht worden voor de man die bijna twintig jaar eigenaar was geweest om hem niet te verzoeken het terras te verlaten, nog net. Een scène maken was uiteraard ook niet zo gunstig voor het imago van de zaak.

Tot overmaat van ramp kwam An toen thuis van haar werk. Mijn vader zag haar en ging haar even begroeten aan de overkant. Blijkbaar trachtte hij haar daarna te overtuigen om mee aan die ene terrastafel te gaan zitten. In eerste instantie schudde ze haar hoofd. In tegenstelling tot wat ik aanvankelijk dacht kent ze blijkbaar toch één emotie: angst. Gelukkig. Mijn vader bleef echter aandringen. Met lede ogen zag zowel het keuken- als zaalteam aan hoe zij de straat overstak en Louis begroette. Roy was net aan die tafel wijn aan het uitschenken terwijl hij plots een stem hoorde waar hij van walgde:

“Dag Roy.”

Ze werd flagrant genegeerd. Alsof er nooit iets gebeurd was had zij het lef Roy te begroeten. Gelukkig speelde wederom de enige emotie die ze nog kende haar parten. Ze durfde niet aan die tafel te gaan zitten. Ze werd dan ook nauwkeurig in de gaten gehouden, door iedereen. In de keuken werden zowel messen als tongen geslepen, in allerijl werd hun woede bedwongen. Indien zij haar achtersteven op een stoel had geplant zou de hel losgebroken zijn. Mijn vader vervoegde haar daarna dan maar naar huis.

Wat bezielde Louis? Hoe haalde hij het in zijn hoofd? Hoe kan een mens zo’n slecht karakter bezitten? Hoeveel krankzinnigen is deze wereld eigenlijk rijk?

Normaal begroet hij na zijn maaltijd de keuken altijd nog even voor zijn vertrek, dat deed hij deze keer echter niet. Men zou hem dan ook levend gevild hebben. Ook hij is uiteraard niet meer welkom, de buitenstaander die wellicht al vele stenen heeft doen vechten en nu ook de ‘Vrede van Volkswagen’ verbrak.

Verwante posts

• De Soap Zonder Einde (0)
• The Moment after the Gun Went Off (0)
• Niet voor gevoelige lezers… (6)
• The Clash of the Relatives (7)
• Pijnlijke Proclamatie (10)

U hoort het goed, een overvaller, maar dan wel een amateuristische kluns. Hij maakte namelijk enkele kleine cruciale inschattingsfoutjes. De hoek die hij koos om de voordeur te benaderen stelde hem niet in staat vast te stellen dat er zes volwassen mannen achter het glas zaten te wachten. Ook zag hij blijkbaar niet dat de garagepoort, een veel vlotter ticket naar binnen, gewoon openstond. Ten slotte had hij aan de voordeur moeten trekken, niet angstvallig duwen zoals hij deed. Ze was gewoon los.

In plaats van een vette buit kreeg hij nu zijn verdiende loon: Spielberg, Siegfried, Roy en Afwasbeer stormden in volle razernij naar buiten met het enkele doel de agressor aan hun keukenmessen te rijgen. Het gezelschap dat achter bleef, twee heren en een dame, verzegelde het restaurant. Spielberg en Afwasbeer moesten de spurt echter al snel opgeven. Siegfried en Roy daarentegen, de uitbaters, zinden op wraak. Siegfried had zijn speciale keukenschoenen nog aan, twee lompe gevaarten, die hem een fikse achterstand dreigden te bezorgen. Daarom besloot hij de achtervolging verder te zetten op zijn sokken, op slechts vijf meter gevolgd door zijn wederhelft.

Toen Siegfried nog twintig meter van de lafaard, die duidelijk moe begon te worden en sporadisch angstvallig achterom keek, verwijderd was riep hij: “Blijft maar lopen jong, er komt toch ne auto aan!”. De crimineel kon de adem van de stomende chef in zijn nek voelen maar sprong net op tijd in een metallic grijze Citroën Berlingo. De chauffeur van de vluchtwagen gaf plankgas en liet Siegfried machteloos achter. Hij kon de nummerplaat niet lezen aangezien hij, net voor hij aan zijn late snack wou beginnen, zijn bril had weggelegd.

Intussen was Afwasbeer naar zijn auto gelopen om, ondanks zijn slechte conditie, toch nog van betekenis te zijn. Hij pikte Roy op om de vluchtende partij te kielhalen, maar toen ze aankwamen was het reeds te laat. Bijgevolg reden ze dan maar naar het politiebureau.

Die avond was ik toevallig vroeger naar huis gegaan. Ik zat in de woonkamer toen mijn moeder plots het raam in de gang opende. “Wat?” “Wat is er gebeurd?” “Er is geschoten naar het restaurant?” Toen pas zag ik de blauwe zwaailichten van de politie aan de overkant van de straat, voor het restaurant. We spoedden allen naar de overkant. Omgeven door agenten kwam ik te weten wat er gebeurd was. Het leek niet om een echt vuurwapen te gaan, maar klaarblijkelijk toch iets dat hout kon doorboren. De sulfergeur was een mysterie.

Ik was razend. Mijn bloed kookte. Ik werd overvallen door een gevoel van spijt. Spijt dat ik er niet was geweest om de dader mee te achtervolgen, om de keuze te hebben stokstijf te blijven zitten of tierend mee naar buiten te stormen. Wie mijn dierbaren raakt, raakt mij. Ik zou de daders graag castreren met een botte lepel, en dat meen ik.

Om er toch enige komische noot aan toe te voegen vroeg ik, na het optekenen van mijn verslag, wat de helden in dit verhaal zouden zeggen of doen moesten ze de lafaard opnieuw tegen het lijf lopen:

Roy: “Hou de gazetjes maar goed in ’t oog voor rietjes in aanbieding, want dat is hetgeen waar ge de rest van uw leven door zult eten en drinken. Als ik u te pakken krijg zal het enige wat ge nog kunt zeggen daarna de woordjes ‘mama’, ‘papa’, ‘pipi’ en ‘kaka’ zijn!”

Spielberg: “Ik had echt willen weten welk wapen hij gebruikt heeft, om da vervolgens dan af te pakken en op hem te vuren als hij vlucht.”

Siegfried (Adrenaline brengt de dichter in hem naar boven blijkbaar): “Ik zou gewoon op zijn bakkes slaan. Dat heeft hij niet voor niets gedaan.”

Afwasbeer: “Geen woorden, maar daden!”

Volleebee (de dame in kwestie): Geen commentaar.

Camarero: “Hoe durft die rotzak dat proberen net nu ik er ni bij was!”

Het moet nogal een zicht geweest zijn: Een bandiet gevolgd door een chef op sokken, zijn souschef en twee obers. Ik hoop dat hij gisteren de schrik van zijn leven opliep!

Verwante posts

• De Voorlopige Vrede van Volkswagen (0)
• De Soap Zonder Einde (0)
• Niet voor gevoelige lezers… (6)
• La Vie en Rose (9)
• Gastronomisch avontuur! (2)

Die andere realiteit paste niet in mijn planning. Voor ze ook maar enkele seconden een bres kon slaan in mijn perfecte avond dompelde ik mezelf onder in een stomend heet bad. De apathische hitte mistte zijn effect niet. Ik had al een maand op voorhand besloten wat ik zou dragen die avond. Alles stond in het teken van haar, en ik wist dat zij gilets mooi vond. Bijgevolg werd het een mooi geruit donkerpaars – wit hemdje met een zwarte gilet en een diepblauwe jeans. Ik parfumeerde me van kop tot teen en verbouwde mijn haar. Dress to impress.

Vervolgens stak ik de sleutel in het contact van mijn voor de gelegenheid volledig gepoetste nobele ros en galoppeerde ik dravend naar een paleis dat mijn GPS gelukkig niet vreemd was. Wat autorijden betreft ben ik namelijk een serieus gedesoriënteerde prins. Ik stopte voor haar slotgracht en belde aan. Toen de ophaalbrug neergelaten werd verscheen er een prachtige verschijning in de schemering. Alle mogelijke complimenten en formuleringen die ik ter voorbereiding stilletjes in mijn hoofd had geprent vervlogen als zoete dromen. Voor ik de kans kreeg het meisje te groeten werd ik echter verwelkomd door haar hondje. De discretie voorbij wou de schattig blaffende viervoeter mij op de mond zoenen, maar dat was niet zo’n goed idee gezien mijn plannen. Bijgevolg groette ik het baasje dan maar, spijtig genoeg met een zoen op de wang. Niet dat dat zo onaangenaam was, begrijpt u mij niet verkeerd.

Daar zaten we dan, twee zenuwachtige twintigers in een Volkswagen. Om de gemoederen wat te temperen had ik speciaal voor de gelegenheid een cd’tje samengesteld met loungemuziek. Bovendien was het een subtiele hint voor wat volgen zou. En zo reden we in aangename onwennigheid naar Antwerpen. De beregende Belgische banen voerden ons naar Luikstraat 6: De Velvet Lounge.

De Velvet Lounge, dames en heren, incarneert voor mij de utopie onder de romantische locaties. De sfeervolle inrichting, schemerig verlichte ruimte en rustgevende loungemuziek zorgen voor een genotrijke totaalervaring. We werden naar een lekker knus afgelegen hoekje geleid. Spoedig verkeerden we in het gezelschap van een Mojito en een Caipiroshka. Gelukkig durfden we net in elkaars ogen kijken toen de gretige ontmoeting van onze glazen weerklonk: geluk gegarandeerd, op alle vlakken…

Hels was het, tussen alle mogelijkheden die het menu bood te moeten kiezen. Uiteindelijk hakte ik de knoop door. Mijn voorgerecht werd een ganzenleverterrine met krokantjes van gandaham en gekonfijte peer, mousse van ganzenlever en rozijnentoast, en eendenconsommé XO. Zij koos rundscarpaccio met pestokorst, parmezaan, x-tra vierge basilicumolie, en een truffelcrème van knolselder. Als hoofdgerecht namen we beiden St-Jacobsvruchten met een couscous van bloemkool, boschampignons en pecorinoschuim, gekonfijte aardappel en peterseliejus. En ja hoor, het smaakte even overheerlijk als het klonk. Het was af.

In plaats van een nagerecht vroeg ik om de rekening. Voldaan namen we onze jassen en verlieten we de trendy buurt waartoe ook dit restaurant behoorde. We reden naar mijn kot. Toen we aankwamen op mijn kot en de treden beklommen werd ik op mijn beurt verrast. Blancefloer en Sirene hadden de muren van onze gang volledig versierd met grote rode papieren harten. Typisch.

Het kille licht van mijn lamp moest plaatsmaken voor dat van kaarsen en andere warme bronnen. Ik had chocomousse voorzien en panna cotta met een sausje van rode vruchten. Na het dessert met bijhorend gezellig onderhoud nam ik twee glazen die ik vulde met ijs en toverde ik een flesje baileys met caramel uit mijn kast, dat daar natuurlijk geheel toevallig stond. Geheel toevallig wist ik ook dat ze dat lekker vond.

We gingen met onze glaasjes op het bed zitten. Ik had mijn laptopje reeds geïnstalleerd en plaatste hem voor onze neusjes op mijn bureau. Diezelfde dag was ik de dvd ‘Molière’ gaan kopen – een persoonlijke favoriet – omdat ik wist dat ze deze nog niet gezien had. Daar zaten we dan, een beetje onwennig maar gezellig naast elkaar, onze handen zedig op de schoot. Ik wou de mijne daar echter niet houden. Begrijpt u mij niet verkeerd, mijn intenties waren eerbaar en zijn dat nog steeds, maar ik wou haar veel dichter bij me voelen dan de twee centimeters die we van elkaar verwijderd zaten. De film ging voorbij terwijl ik mezelf moed insprak, tevergeefs. Toen het einde aanbrak vloekte ik in mezelf, angstvallig zoekend naar een noodoplossing aangezien de avond nog veel te jong was.

Gelukkig heb ik een leuke broer. Nee hoor, ik dwaal helemaal niet af. Mijn babybro had mij voor kerst de dvd ‘Up’ geschonken omdat ik deze zo leuk vond. En deze dvd lag op mijn kot, thank god. Ik stelde voor ook nog van dit spektakel te genieten en zij stemde in, gelukkig. Al wat ik wou doen was gewoon mijn arm op haar schouders laten rusten, maar ik durfde niet. Ik – onzekerheid: 0 – 564. Maar ik was vastberaden. Het moest en zou gebeuren, al was het op lullige wijze. Bijgevolg vroeg ik haar of ze het niet te koud had, of ze geen nood had aan een dekentje, of een warme arm. De warme arm zag ze wel zitten. Terwijl mijn arm op haar schouders rustte werden de duizend vreugdestemmen in mijn hoofd overtroffen door een hart dat bijna uit zijn borstkas bonkte. Voorzichtig streelde ik haar arm, streelde ik haar mooie haren en handen, terwijl we subtiel dichter bij elkaar kropen.

Ondanks mijn bonzend hart genoot ik van de situatie. Haar hoofd rustte inmiddels op mijn borst. Ik verlangde echter naar meer. Er was echter één klein probleempje met meer. Meer zou meer van mijn onzeker zenuwachtig hart vergen dan het ooit tevoren in mijn leven had gedaan, meer bepaald: de kloten hebben om het initiatief te nemen een meisje voor het eerst te zoenen. Voor jullie misschien no big deal, voor mij des te meer.

Aangezien ze stilletjes aan het wegdoezelen was in mijn armen vroeg ik of ze niet liever volledig op mijn bedje wou liggen. Na wat wroetwerk lagen we in elkaars armen. Ik sprokkelde wat overbleef aan moed bij elkaar en begon met mijn wang over haar huid te strelen. Heel zachtjes, heel stilletjes, telkens dichter en dichter. Heel teder zochten mijn lippen onzeker de hare. Voorzichtig verkenden mijn lippen de hare en begonnen we te zoenen, aangenaam, onwennig. We drogeerden elkaar met zoenen in een romantische roes terwijl onze handen elkaars lichaam verkenden. Het zwarte kleedje dat ze droeg stond haar zo dat het mijn adem afsneed. Op een wijze, natuurlijker dan ik me ook maar kon voorstellen, versmolten we. It just felt right.

Realiteit en droom ontmoetten elkaar die nacht. Ik kon niet meer uitmaken of ik sliep of niet, want al wat ik droomde vond nu werkelijk plaats en al wat plaatsvond was werkelijk een droom. Tussen alle lieve doezelingen, knuffels, zoenen, slaapjes en dromen raasde de tijd verder. Voor we het goed en wel beseften priemden de eerste zonnestralen door het raam van mijn knus kotje en deed de ochtend zijn intrede.

Terwijl ik wat opruimde sliep zij gezapig verder. Voor we mijn kot verlieten zoende ik haar. Toen we in mijn auto zaten zoende ik haar. Toen we aankwamen zoende ik haar. Nadat ik haar met mijn regenscherm tot voor haar deur leidde zoende ik haar. Tijdens het dutje dat ik thuis deed om bij te slapen zoende ik haar.

Een perfecte date, ongetwijfeld, met een bijzondere en bijzonder mooie meid.

“Take me away from here, take me somewhere where love is like breathing.”

John Legend

Verwante posts

• Een bindingsangstige belevenis! (12)
• The Fellowship acts! (5)
• Wie zijn gat verbrandt, wordt nat… (2)
• Over frustrerende tijden vol eruditie en memorisatie (2)
• Dag Dromelingen (compleet) (2)

Hier ziet u de bewuste brief vol verwijten die ik toen in een bui van frustratie geschreven heb. De boodschap die nooit verzonden is geweest. Ik besef dat al mijn woede in dit schrijfsel uitgaat naar die ene vrouw, maar wees gerust, de fase dat ik tot het besef kwam dat mijn vader geen haar beter is heeft daarna ook door schade en schande zijn intrede gedaan. Niet voor gevoelige lezers:

Dag des oordeels aangebroken

Slachtoffers worden gewroken

Zoeter kan een wraak niet zijn

Teruggegeven wordt de pijn

Actie lokt reactie uit

Mijn bloed kookt, dus kijk maar uit!

Ere wie ere toekomt.

Zusje, ik moet de wereld iets bekennen… Negen wellustige jaren ben ik schaamteloos de minnares geweest van Dorian, mijn werkgever. Het vlees is zwak. Ik wou zijn filet puur. Het was mij eerlijk gezegd enkel om het bijschaven van mijn drilkunsten te doen, misschien een klein beetje om zijn poen. Sollen zie ik liefst van al, maar ze verdienen zo traag. Ik heb spijt dat ik geen geld gevraagd heb voor mijn bewezen diensten, miljoenen heb ik bij elkaar gegaloppeerd. Geen mens kan een sok naaien voor zoveel geld. Dorian was overigens lang niet de enige hoor, meerdere mannen tegelijkertijd mochten aan mijn teugeltjes trekken. Dat nymfomane schijnt trendy te zijn; gezinnen breken is het nieuwe zwart.

Imago is dan ook alles voor mij, samen met geld. Maar zusje, zelfs schone schijn bedriegt. Een leugentje om bestwil kan geen kwaad, toch? Ik heb mijn beste vriendin negen jaar voorgelogen om haar niet te kwetsen. Hoe nobel van me. Nu blijkt echter dat niemand het wist. Maar goed dat roddels bestaan, nu weet heel Lier het. Ik voel die terechtstellende blikken als ik door de stad paradeer. De keurende adem van de stadsgeest verwarmt mijn nek. Kwetsen kan het mij allemaal niet hoor, ik zie enkel mezelf graag. Narcist tot in de kist! Is het jou nooit opgevallen dat ik enkel foto’s van mezelf tentoon stel? Hoe naïef..

Ach, ze moesten ooit eens te weten komen dat ik geen hart heb. Ik heb het hen duidelijk bewezen door nog ettelijke maanden te blijven werken in het restaurant, terwijl iedereen het wist. Klanten, personeel, zelfs de paling.. Ik heb ballen. Toch in zekere mate. Niemand mag bijvoorbeeld weten dat ik al jaren rook. Inderdaad, imago he. De kilootjes die ik daardoor afviel, alsook door de stress de laatste maanden, waren trouwens mooi meegenomen. Na jaren dienst slikte iedereen van de familie uitbollen als terecht excuus. Hoe naïef..

Ik wou je gewoon waarschuwen zusje. Eigenlijk ken jij mij helemaal niet. Niemand niemand niemand weet dat ik bazenpoeper heet. Ik ben een oraal wonder met mijn twee gezichten en ik heb een dubbelleven ervaring. Maar nu moet ik gaan, mijn volgende werkgever staat te proesten. Deze naïeveling heeft een fetisj voor hielenlikken.

XxX XxX XxX

Verwante posts

• De Voorlopige Vrede van Volkswagen (0)
• De Soap Zonder Einde (0)
• The Clash of the Relatives (7)
• The Moment after the Gun Went Off (0)
• Tantrische Tango (5)

Bijgevolg werd ik helemaal aan mijn lot overgelaten toen ik op kot ging. Ik kon een omelet bakken ja, dat kon ik. Beetje bij beetje word ik nu dus gedwongen zelf dingen klaar te maken. Ik kan u garanderen, ik start werkelijk van nul. Gaarne had ik jullie dan ook uitgenodigd om samen met mij op kookavontuur te gaan! Zo heb ik gisteren bijvoorbeeld voor de eerste keer in mijn leven spaghetti bolognese gemaakt. Hoor ik daar gegniffel?! Ik mag hopen van niet! Ik was werkelijk verbaasd toen ik vanmorgen wakker werd en mijn eerste ademteugen naar binnen werkte , om vervolgens vast te stellen dat ik nog leefde!

Ik heb namelijk aan diezelfde kok, nu de eigenaar, een simpel receptje voor spaghetti bolognese gevraagd, rekening houdend met mijn gebrek aan expertise. Ik draag dit recept dan ook op aan alle zielen die pas leren koken.

Ingrediënten:

• 300g gehakt
• 2 gesnipperde uien
• 1 grote/ 2 kleinere fijngesneden wortels
• 2 blikken van 400g: geconcasseerde tomaat/ gepelde tomaten in blokjes
• Kruiden: oregano, provençaalse kruiden, peper, zout, tabasco, spaghettikruiden, look, kippenbouillon
• Eventueel: paprika, champignons, etc.

Bereidingswijze:

• Snij de uien. Ondanks alle sentimentaliteit die twee simpele uien bij uzelf kunnen oproepen zet u toch door, het moet. Als het toch te moeilijk wordt herhaalt u luidop volgende woorden: “Zonder uien geen spaghetti, zonder uien geen  gerecht!” Daarna mogen de arme wortelen (schijfjes of halve schijfjes) en één à twee teentjes look in stukjes gesneden worden.
• Verwarm een pan op een hoog vuur en voorzie deze van boter. Gooi vervolgens het gehakt in de pan en plet dit voortdurend met een vork terwijl het bakt. U mag hier alle sinds vanmorgen reeds vergaarde agressie in verwerken, zolang het gehakt maar geplet wordt. Het verschil proeft u toch niet.
• Neem daarna een kookpot en doe het gehakt erin.
• Smelt vervolgens opnieuw boter in dezelfde, nu lege, pan en stoof de ui- en wortelstukjes op een laag vuur aan tot ze gaar zijn. Wanneer de uien en wortelen beginnen te garen mogen de stukjes look er ook bij gemengd worden.
• Dit gare groentengeheel gaat bij het gehakt in de pot. Mik daarna een blokje kippenbouillon in deze pot en meng het geheel een beetje. Ook de twee blikken gepelde tomaten mogen nu mee in de kookpot, als ze braaf geweest zijn.
• Ten slotte mogen alle vermelde kruiden naar eigen smaak aan het geheel toegevoegd worden. Bij onzekerheid is volgende therapie aan te raden: met kleine hoeveelheden beginnen en telkens opnieuw proeven tot u zeker bent.
• Laat dit alles sudderen op een laag vuur terwijl de pasta kookt (met een beetje zout en olijfolie in het water).
• Klaar! Afgieten die pieten en in een bord overladen met de saus en geraspte kaas, bvb Emmental.
• Smakelijk!

Het was lekker én ik leef nog, wat wil een beginnende kok nog meer? Niets.

Verwante posts

• La Vie en Rose (9)
• Ziedaar: een typisch ventengesprek! (2)
• Wie zijn gat verbrandt, wordt nat… (2)
• The Moment after the Gun Went Off (0)
• The Fellowship of the Kot (0)