Er was altijd al iets tussen hen geweest, heel subtiel. Tenminste, zo voelde hij het aan. Soms weet een mens dat gewoon. Het hoeft niet altijd onduidelijk te zijn. Hij was er echter van overtuigd dat de relatie die zij in gedachten voor ogen hielden mooier was dan ze ooit in realiteit kon zijn. Bovendien was hij er zeker van dat deze gedoemdheid aan hem te wijten was, en allerminst aan haar. Desalniettemin genoten zij van elkaars gezelschap. Hoewel het dit keer anders was. Zij had de studentenwereld voorgoed verlaten. Inmiddels was zij toegetreden tot het echte leven. Dit creëerde afstand tussen hen, voor de eerste keer.

Ze kuierden samen naar een gezellig etablissement. De ober verwees hen naar een klein tafeltje helemaal in de hoek van de zaal, op voorwaarde dat ze niet stout zouden zijn.  De typische humor. Hij liet haar even weten dat hij dit toch spijtig vond. Het was hem zélfs niet toegestaan om stout te zijn. Het was alsof de ober hem een waarschuwing gaf, alsof hij wist, zelf man zijnde, wat zijn intenties konden zijn. Echte intenties had hij echter niet, ze hoefde niets te vrezen.

Terwijl ze gezapig de avond vulden met hun gesprekjes stal een meisje aan de tafel daarnaast plots de kaars die wat verder op de hunne stond. Als de vriendin en tafelgenoot van de dief niet plots had opgemerkt dat ze van die kaars af moest blijven, omdat het koppeltje anders misschien geen lang bestaan beschoren was, hadden ze het niet eens gemerkt. Inspelend op de situatie merkte hij op dat zo alle aanwezige romantiek zou uitdoven, dat hij die kaars echt nodig had. Met een glimlach werd alles vergeven en vergeten. Nadat hun warme drankjes volledig opgenipt waren vroegen ze om de rekening. De ober vond dat mevrouw moest betalen omdat manlief al genoeg geleden had. De typische humor. Ze gingen naar buiten.

Hij merkte op dat hij het grappig vond dat waar je ook gaat als heer en dame, je altijd als koppel beschouwd wordt. Zij knikte instemmend. Hij stelde voor haar te vergezellen tot aan haar wagen. De nacht is namelijk niet bijster vrouwvriendelijk. Die avond warrelde er een ijzige wind langs de Scheldekaai.  Beiden bevroren zowat terwijl ze hem trotseerden. Tot overmaat van ramp werd het stoplicht ook nog eens rood. Zij zocht een schuilplaats achter zijn gestalte. Hij ging voor haar staan en maakte zich zo breed mogelijk. Hun warme ademhalingssporen die de koude lucht doorpriemden kruisten elkaar teder.

De afstand tussen hen was die avond nog niet zo intiem geweest als op dat moment. Er volgde een aangename onwennigheid. Ze stalen elkaars glimpen en gunden elkaar een wederzijdse glimlach. Het was pas toen dat hij opmerkte hoeveel romantiek de stad uitstraalde, hoe mooi de Schelde er die avond bijlag, gehuld in een parelmoer van straatverlichting en maanreflectie. Het ritselen van de bomen en het gemoedelijk gutsende water droegen bij tot de dromerige sfeer. Plots hoorde hij, als vanuit het niets, de lage tonen van een piano die rustig haar vertrouwde melodie aanving. Hij zette een stapje dichter en greep haar hand. De ritmische tonen wonnen aan kracht. Zijn andere hand legde hij in haar zij. Terwijl zij haar hoofd op zijn schouder liet rusten begonnen ze ingetogen te walsen langs de straten. Al wat ze hoorden was piano, al wat ze voelden was elkaars aanwezigheid, al wat ze verlangden was elkaars genegenheid. En terwijl ze door de pittoreske straten walsten, namen andere koppels deel aan dit initiatief. Ze sloegen de armen in elkaar en allen dansten zij. Voor allen waren de zorgen even de wereld uit. De avond was gehuld in liefde. Het was alsof het hart van de wereld smolt.

Groen! Haar bruuske opmerking deed hem ontwaken uit zijn troebele gedachtedwaling. Meteen nadat hij zich omgedraaid had staken ze de straat over. Even later bereikten zij haar auto. Ze gaven elkaar een afscheidszoen op de wang en wensten elkaar het beste. Zijn eenmalige avondromance zat erop. Zij reed naar haar vriend.

http://www.youtube.com/watch?v=jNH7x0jyJtk