Na een leuke schooldag gingen we in beperkt gezelschap naar het Monasterio de San Jerónimo. Aangezien mijn gids hier vol lof over was nam ik, naast mijn Canon 40D, ook mijn statief mee. Dit laatste had ik tot mijn spijt de dag voordien niet meegenomen naar de kathedraal. Voor een fotograaf is scherpte heilig ziet u, op plaatsen waar licht niet in overvloed aanwezig is, is een statief een must. Ik gebruik mijn flash, een ander mogelijk alternatief, niet graag aangezien dit vaak onnatuurlijke resultaten oplevert.

Het klooster zelf was zeer sober, voornamelijk gezien het in het verleden werd leeggeroofd. De kloosterkerk bood dan ook een enorm intern contrast met haar overvloed aan versieringen en ornamenten allerlei. De kerk werd destijds gefinancierd door de weduwe van Gonzalo de Córdoba omdat zij wenste dat haar man, El Gran Capitán, hier begraven zou worden. Sporen hiervan zijn te vinden in de simpele grafsteen die voor het altaar rust en standbeelden van zowel de weduwe als haar man, biddend naast het altaar. Alles in de kerk is zo rijkelijk versierd dat het bijna te veel wordt en enkel een overdruk beeld op je netvlies valt. Talloze taferelen ontgaan het oog in het bombastische geheel.

De mensen hier in het zuiden eten laat. Negen uur is vroeg om aan je avondeten te beginnen. Ik probeerde me natuurlijk zo snel mogelijk aan te passen en vroeg of Roberto mij wou vergezellen voor een nachtelijke gastronomische zoektocht. ‘Roberto’, het Spaanse equivalent van het Noord-Amerikaanse ‘Robert’, is, om het zeer beschaafd te zeggen, een beetje vreemd. Behorend tot The Pennsylvania Dutch, quasi vergelijkbaar met Amish (lees: vreemd en ruraal), is het hoogst verwonderlijk dat hij daadwerkelijk tot in Spanje is geraakt. Voor hem was het dan ook zijn eerste trip buiten The States, en wat mij betreft – op basis van zijn gedrag – zijn eerste kennismaking met de bewoonde wereld. Nadat hij zijn schoenen met rode en gele veters, de Spaanse kleuren, aangetrokken had, volgde er een hoogst interessant gesprek.

Robert is 35 jaar en “technically not a virgin anymore” sinds zijn 32. Ik laat het aan jullie verbeelding over wat dit nu eigenlijk zou moeten betekenen. De grootste fout die hij, naar eigen zeggen, gemaakt heeft in zijn leven, is het doorbrengen van zijn jeugd als boekenworm. Als je hem ziet lopen over straat, met zijn specifieke gedrag en immerzwarte kledij, wordt zijn verhaal des te geloofwaardiger. Bovendien is hij professor/gespecialiseerd in een bepaalde middeleeuwse periode en, meer specifiek, de zwaarden en klederdracht die toen vervaardigd werden. In zijn kamer ligt uiteraard een eigen middeleeuwse outfit en een zelfgemaakt rubberen/ plastic zwaard. Ik geloof ook dat hij soms samenkomt met een groep gelijkgezinden om een heuse veldslag te beslechten. De rijke Spaanse riddergeschiedenis was tevens één van de hoofdmotieven die de doorslag gaven om voor Spanje te kiezen. Ik heb zijn vriendelijke uitnodiging om tot de ridderorde verheven te worden gelukkig kunnen afslaan met als excuus mijn relatief korte verblijf in vergelijking met het zijne.

Robert heeft eerst ook gestudeerd om in de mode-industrie terecht te komen. Deze studies heeft hij echter vroegtijdig onderbroken en hij is daarna bij de NAVY gegaan. Jullie begrijpen vast wel dat er in mijn hoofd een humoristisch feest plaatsvond toen hij dit zei, vooral omdat de enige restant hiervan zich uit in een kinderlijke kreet telkens een dergelijke serie op televisie wordt uitgezonden. “Woohoow, go Navy!” Zijn droom is om uiteindelijk geld te verdienen met een combinatie van zijn interesses: het vervaardigen van middeleeuwse kledij. Hij heeft mij ook een “staaltje” van zijn vakmanschap getoond: de inhoud van de draaglus van zijn tas bevat een grote metalen ketting. Deze heeft hij gemaakt omdat hij opgevangen had dat de gitanos (zigeuners) in Granada handtassen en dergelijke doorsnijden tijdens hun roofommetjes.

Het valt natuurlijk ook te begrijpen dat iemand met zijn achtergrond last heeft van zijn hormonen in een land vol schaars geklede bonitas. Zijn zoektocht naar de ware levert hem dan ook een bijzondere levensroutine op. Hij staat op, eet, slaapt, eet, slaapt, gaat naar een discotheek (bij voorkeur gratis), danst zich te pletter bij wijze van paringsdans, slaapt. Alles staat voor hem in het teken van het ontmoeten van potentiële partners, en voor hem zijn deze blijkbaar enkel te vinden in een dansoord.

Kortom: het was een hoogst boeiende ervaring met als kers op de taart een overheerlijke Patata Elvira, mengeling van vijfhonderd op al dan niet louche wijze bereidde ingrediënten. Maar het geheel smaakte, midden in de nacht, naast Roberto op het Plaza de Isabel la Católica, waar een standbeeld, omgeven door fonteinen, het vierhonderdjarige bestaan van het verdrag van Santa Fe herdenkt. Het stelt Christoffel Columbus, Cristóbal Colón, voor die aan koningin Isabella zijn plannen ontvouwt.