Voor u dit filmpje bekijkt ben ik genoodzaakt te melden dat de borsten van Blancefloer er normaal veel beter uitzien, dit werd overigens bevestigd door onze expert ter zake: Casanova. Zo, aangezien ik nu aan alle door de acteurs gestelde voorwaarden tegemoet ben gekomen heb ik nu de volledige toestemming om de productie te publiceren! Een primeur overigens: voor het eerst ziet u enkele van onze gelaten in volle actie! Gaarne stel ik aan u voor: The Penguins on Steroids!

http://www.youtube.com/watch?v=B8AcNyrQj70

De cast van deze productie heeft er bewust voor gekozen de eerste take te behouden en deze niet over te doen aangezien dit een ongekende spontaniteit en charme met zich meebrengt!

Cast

Illiveris by Illiveris

Narrator by Illiveris with a different ‘r’-pronunciation

Sirene by Sirene

Blancefloer by Blancefloer

“Ik kan het ni Illiveris, ik kan het ni. Ik durf ni, ik ben echt bang.”

Hij zuchtte en wikte zijn woorden.

“Zet u erover Blancefloer. Dit is geen tijdelijk probleem, als ge het nu ontwijkt gaat ge er de rest van uw leven last van hebben. Het moment is aangebroken om uw grenzen te verleggen.”

Ze schudde ontkennend haar hysterische hoofd terwijl ze zich tegen de muur plantte en zich naar de grond liet zakken, licht autistische neigingen vertonend.

“Het is al acht uur, ik ben al te laat! Oh nee, oh nee, wat moet ik nu doen?! Die kerel ziet dit echt als een date he, maar echt!”

Hij bewaarde zijn kalmte.

“En gij? Gij toch ook? Beschouw het als een gewoon gesprek. Ge gaat gewoon iets drinken met iemand. Het is geen onomkeerbaar proces he! Ge kunt altijd terug. Gij bepaalt hoever ge wilt gaan. Uiteindelijk kunt ge er ook gewoon een mooie vriendschap aan overhouden, toch? Moet ik meegaan? Ik zal u begeleiden!”

Haar ogen verstarden toen Illiveris aanstalten maakte om zijn schoeisel aan te doen.

“Oh nee nee, niks van! Ik ben hier weg! Sirene! Sirene!”

Met enig sadistisch genoegen zag hij haar naar zijn buurvrouw razen. Hij kleedde zich rustig verder aan en wandelde daarna grijnzend naar Sirene. Hij trof Sirene aan in haar bed, tv-kijkend, en Blancefloer in alle staten.

“Ik durf ni Sirene, ik durf ni! Ik kan da ni! Kan hij ni naar hier komen, he? Kan hij da ni? Hier voel ik mij meer op mijn gemak. Please laat hem naar hier komen. Het is al kwart na!”

Sirene werd even overvallen door het gebeuren en keek Illiveris fronsend aan.

“Wa gaat gij doen Illiveris?”

“Ik ga haar wegbrengen.”

“NEE!”

“Oh, ik ga mee!”

“NEE!”

“Kom, doe uw jas al aan!”

“NEE! ZIE MIJN HAAR NU, ALLEZ! EN DAT IS NE KONTENMAN HE SIRENE, NE KONTENMAN, EN IK BEN EEN BORSTENMENS! DOEME HE!”

“Doe nu eens rustig! Dat is echt ni het enige waar hij op zal vallen hoor… Doe nu uw jas aan!”

“NEE, IK GA NI! IK HEB SCHMINK NODIG! ZIE MIJN HAAR NU!”

Blancefloer liep van de ene spiegel naar de andere.

“Zie nu Sirene, mijn oog is nog keihard ontstoken!”

Illiveris deed het licht in de badkamer uit waardoor Blancefloer haar gereflecteerde beeltenis niet meer kon zien.

“Blancefloer, wij zouden u nooit wegsturen als ge er ni goed uit zou zien! Stop nu met uzelf wijs te maken dat ge het ni kunt en wees een beetje positief. Uw gedrag nu leidt alleen maar tot self-fulfilling prophecies! Gedaan met die excuses, ga uw jas halen! Moeten wij hem bellen en zeggen dat ge wat later zult zijn omdat ge zenuwachtig zijt? Het is best dat ge eerlijk zijt, hij zal daar wel begrip voor hebben! Op zich is het voor hem een compliment dat ge wilt dat het goed gaat, he?”

Sirene bemachtigde de GSM van Blancefloer en belde naar ‘De Man’, also known as ‘BDM’. Ze verontschuldigde zich voor de stiptheid van haar vriendin en bracht hem op de hoogte van de lichtjes verdraaide feiten. De arme stakker, die inmiddels al langer dan een half uur in eenzaamheid vertoefde, toonde zeer veel begrip voor haar situatie, die eigenlijk ook een beetje op de zijne leek.

“Ik heb hem gebeld.”

“WAT? WAT HEBT GE GEZEGD?! ZEG MIJ NU WOORD VOOR WOORD VAN BEGIN TOT EINDE WAT GE GEZEGD HEBT?”

“Gewoon, dat ge zenuwachtig zijt en wat bindingsangst hebt.”

“WAT? Oh nee, oh nee, bindingsangst impliceert dat ik eventueel een relatie zou willen. Help!”

“Je kan ook schrik hebben om jezelf vriendschappelijk te binden”, zei Illiveris in zijn zoveelste poging om haar gerust te stellen, “doe nu uwe jas aan”.

“Ik kan ni naar daar gaan, zeker ni met deze botten, ik ga vallen over de kasseien ginder!”

Sirene zuchtte, “waar hebt ge uw jas verstopt?”

Ze nam de jas uit de kleerkast van Blancefloer, waarop deze wederom vluchtte naar de badkamer.

“Ik zie er zo slecht uit, ik had mijn haar verdomme in ne froufrou moeten laten knippen he! Zie nu hoe groot mijn voorhoofd is!”

Sirene deed zuchtend het licht van de badkamer uit en dwong Blancefloer, bijgestaan door Illiveris, haar jas aan te doen.

“Ik ga ni, allez, ik kan da ni! Ik heb zelfs daarstraks mijn peer laten vallen van miserie!”

Illiveris en Sirene keken elkaar in stilte aan, fronsend, om vervolgens in lachen uit te barsten.

“Waarom lachen jullie nu?”

De peer lag nog steeds op de grond, tijdens haar neerwaartse vlucht had ze een fruitig remspoor nagelaten.

“Allez Blancefloer, nu uw handtas nog en we zijn er.”

“Ma ma ma, wat heb ik allemaal nodig? Ik moet ik moet..”

“Blancefloer… Ge hebt alleen geld nodig en uw gsm. Hoogstwaarschijnlijk hebt ge zelfs ni eens geld nodig.”

Toen Blancefloer klaar was, verliet ze langzaam tegenpruttelend haar kot. Zenuwachtig als ze was kreeg ze haar deur niet direct op slot, met meer zenuwen tot gevolg.

“Ik ga ni, ik kan da ni!”

“Blancefloer, we zullen tot in de helft gaan, en dan kunnen we nog zien wat we doen…”

Aarzelend ging het gezelschap de trap af.

“Ik kan ni lopen met deze schoenen he, ge gaat da zien, ik ga vallen!”

Haar excuses werden genegeerd. Toen brak het glorieuze moment aan dat ze zich buiten bevonden. Buiten werd al beschouwd als een overwinning. Illiveris nam al wandelend de leiding, gevolgd door Sirene. Blancefloer strompelde dan weer zo’n vijf meter achter Sirene. Wat in die wandeling volgde was een niet aflatende stroom van excuses, hypothesen en rampscenario’s die telkens weer gecontesteerd werden door de begeleidende partijen. Blancefloer had speciaal voor de gelegenheid een nieuw stopzinnetje ontwikkeld: ‘Stel u voor dat…’

Spoedig drong de volgende hindernis zich op: ‘De Man’, also known as ‘Blind Date Man’, zat te wachten in een chocoladebar naast de eigenlijke plaats van afspraak, een trendy cocktailbar.

“Kom Blancefloer! We zijn er bijna!”

“Wacht wacht wacht wacht wacht! Zot! Die mag ons wel ni zien he!”

Illiveris zag in de verte een deftige kerel achter het glas van de chocoladebar zitten wachten. Heel de voorgevel van de bar was opgetrokken in glas, lekker doorzichtig. Toen de arme man even de andere kant opkeek waggelde het gezelschap voorbij de ruit, like penguins on steroids. Hij merkte hen niet op.

Er was niet veel tijd om de opluchting te vieren aangezien ze al vijfenveertig minuten te laat was voor haar date. Sirene begeleidde Blancefloer naar een gunstig plekje in de bar terwijl Illiveris buiten bleef wachten. Ontsnappen was onmogelijk. Toen Blancefloer eindelijk neerzat spoedden de begeleiders zich naar de chocoladebar.

“Ik ben Blancefloer niet!”, zei Sirene glimlachend toen ‘BDM’ eindelijk een meisje zag binnenkomen, “ze zit hiernaast op jou te wachten.”

“Het spijt ons als dit een beetje vreemd overkomt”, zei Illiveris, “maar zonder ons had ge hier nog lang gezeten.”

‘De Man’ toonde voor de zoveelste maal sympathie, bedankte hen, en waagde zich aan de eerste ontmoeting. Toen hij de deur van de cocktailbar gespannen achter zich liet, gaven Illiveris en Sirene elkaar een stevige welverdiende high five. Mission accomplished!

Wat mijn kotverhalen betreft? Lees ze hier, of hier, of hier, of hier, of hier, of hier, of hier!

Die andere realiteit paste niet in mijn planning. Voor ze ook maar enkele seconden een bres kon slaan in mijn perfecte avond dompelde ik mezelf onder in een stomend heet bad. De apathische hitte mistte zijn effect niet. Ik had al een maand op voorhand besloten wat ik zou dragen die avond. Alles stond in het teken van haar, en ik wist dat zij gilets mooi vond. Bijgevolg werd het een mooi geruit donkerpaars – wit hemdje met een zwarte gilet en een diepblauwe jeans. Ik parfumeerde me van kop tot teen en verbouwde mijn haar. Dress to impress.

Vervolgens stak ik de sleutel in het contact van mijn voor de gelegenheid volledig gepoetste nobele ros en galoppeerde ik dravend naar een paleis dat mijn GPS gelukkig niet vreemd was. Wat autorijden betreft ben ik namelijk een serieus gedesoriënteerde prins. Ik stopte voor haar slotgracht en belde aan. Toen de ophaalbrug neergelaten werd verscheen er een prachtige verschijning in de schemering. Alle mogelijke complimenten en formuleringen die ik ter voorbereiding stilletjes in mijn hoofd had geprent vervlogen als zoete dromen. Voor ik de kans kreeg het meisje te groeten werd ik echter verwelkomd door haar hondje. De discretie voorbij wou de schattig blaffende viervoeter mij op de mond zoenen, maar dat was niet zo’n goed idee gezien mijn plannen. Bijgevolg groette ik het baasje dan maar, spijtig genoeg met een zoen op de wang. Niet dat dat zo onaangenaam was, begrijpt u mij niet verkeerd.

Daar zaten we dan, twee zenuwachtige twintigers in een Volkswagen. Om de gemoederen wat te temperen had ik speciaal voor de gelegenheid een cd’tje samengesteld met loungemuziek. Bovendien was het een subtiele hint voor wat volgen zou. En zo reden we in aangename onwennigheid naar Antwerpen. De beregende Belgische banen voerden ons naar Luikstraat 6: De Velvet Lounge.

De Velvet Lounge, dames en heren, incarneert voor mij de utopie onder de romantische locaties. De sfeervolle inrichting, schemerig verlichte ruimte en rustgevende loungemuziek zorgen voor een genotrijke totaalervaring. We werden naar een lekker knus afgelegen hoekje geleid. Spoedig verkeerden we in het gezelschap van een Mojito en een Caipiroshka. Gelukkig durfden we net in elkaars ogen kijken toen de gretige ontmoeting van onze glazen weerklonk: geluk gegarandeerd, op alle vlakken…

Hels was het, tussen alle mogelijkheden die het menu bood te moeten kiezen. Uiteindelijk hakte ik de knoop door. Mijn voorgerecht werd een ganzenleverterrine met krokantjes van gandaham en gekonfijte peer, mousse van ganzenlever en rozijnentoast, en eendenconsommé XO. Zij koos rundscarpaccio met pestokorst, parmezaan, x-tra vierge basilicumolie, en een truffelcrème van knolselder. Als hoofdgerecht namen we beiden St-Jacobsvruchten met een couscous van bloemkool, boschampignons en pecorinoschuim, gekonfijte aardappel en peterseliejus. En ja hoor, het smaakte even overheerlijk als het klonk. Het was af.

In plaats van een nagerecht vroeg ik om de rekening. Voldaan namen we onze jassen en verlieten we de trendy buurt waartoe ook dit restaurant behoorde. We reden naar mijn kot. Toen we aankwamen op mijn kot en de treden beklommen werd ik op mijn beurt verrast. Blancefloer en Sirene hadden de muren van onze gang volledig versierd met grote rode papieren harten. Typisch.

Het kille licht van mijn lamp moest plaatsmaken voor dat van kaarsen en andere warme bronnen. Ik had chocomousse voorzien en panna cotta met een sausje van rode vruchten. Na het dessert met bijhorend gezellig onderhoud nam ik twee glazen die ik vulde met ijs en toverde ik een flesje baileys met caramel uit mijn kast, dat daar natuurlijk geheel toevallig stond. Geheel toevallig wist ik ook dat ze dat lekker vond.

We gingen met onze glaasjes op het bed zitten. Ik had mijn laptopje reeds geïnstalleerd en plaatste hem voor onze neusjes op mijn bureau. Diezelfde dag was ik de dvd ‘Molière’ gaan kopen – een persoonlijke favoriet – omdat ik wist dat ze deze nog niet gezien had. Daar zaten we dan, een beetje onwennig maar gezellig naast elkaar, onze handen zedig op de schoot. Ik wou de mijne daar echter niet houden. Begrijpt u mij niet verkeerd, mijn intenties waren eerbaar en zijn dat nog steeds, maar ik wou haar veel dichter bij me voelen dan de twee centimeters die we van elkaar verwijderd zaten. De film ging voorbij terwijl ik mezelf moed insprak, tevergeefs. Toen het einde aanbrak vloekte ik in mezelf, angstvallig zoekend naar een noodoplossing aangezien de avond nog veel te jong was.

Gelukkig heb ik een leuke broer. Nee hoor, ik dwaal helemaal niet af. Mijn babybro had mij voor kerst de dvd ‘Up’ geschonken omdat ik deze zo leuk vond. En deze dvd lag op mijn kot, thank god. Ik stelde voor ook nog van dit spektakel te genieten en zij stemde in, gelukkig. Al wat ik wou doen was gewoon mijn arm op haar schouders laten rusten, maar ik durfde niet. Ik – onzekerheid: 0 – 564. Maar ik was vastberaden. Het moest en zou gebeuren, al was het op lullige wijze. Bijgevolg vroeg ik haar of ze het niet te koud had, of ze geen nood had aan een dekentje, of een warme arm. De warme arm zag ze wel zitten. Terwijl mijn arm op haar schouders rustte werden de duizend vreugdestemmen in mijn hoofd overtroffen door een hart dat bijna uit zijn borstkas bonkte. Voorzichtig streelde ik haar arm, streelde ik haar mooie haren en handen, terwijl we subtiel dichter bij elkaar kropen.

Ondanks mijn bonzend hart genoot ik van de situatie. Haar hoofd rustte inmiddels op mijn borst. Ik verlangde echter naar meer. Er was echter één klein probleempje met meer. Meer zou meer van mijn onzeker zenuwachtig hart vergen dan het ooit tevoren in mijn leven had gedaan, meer bepaald: de kloten hebben om het initiatief te nemen een meisje voor het eerst te zoenen. Voor jullie misschien no big deal, voor mij des te meer.

Aangezien ze stilletjes aan het wegdoezelen was in mijn armen vroeg ik of ze niet liever volledig op mijn bedje wou liggen. Na wat wroetwerk lagen we in elkaars armen. Ik sprokkelde wat overbleef aan moed bij elkaar en begon met mijn wang over haar huid te strelen. Heel zachtjes, heel stilletjes, telkens dichter en dichter. Heel teder zochten mijn lippen onzeker de hare. Voorzichtig verkenden mijn lippen de hare en begonnen we te zoenen, aangenaam, onwennig. We drogeerden elkaar met zoenen in een romantische roes terwijl onze handen elkaars lichaam verkenden. Het zwarte kleedje dat ze droeg stond haar zo dat het mijn adem afsneed. Op een wijze, natuurlijker dan ik me ook maar kon voorstellen, versmolten we. It just felt right.

Realiteit en droom ontmoetten elkaar die nacht. Ik kon niet meer uitmaken of ik sliep of niet, want al wat ik droomde vond nu werkelijk plaats en al wat plaatsvond was werkelijk een droom. Tussen alle lieve doezelingen, knuffels, zoenen, slaapjes en dromen raasde de tijd verder. Voor we het goed en wel beseften priemden de eerste zonnestralen door het raam van mijn knus kotje en deed de ochtend zijn intrede.

Terwijl ik wat opruimde sliep zij gezapig verder. Voor we mijn kot verlieten zoende ik haar. Toen we in mijn auto zaten zoende ik haar. Toen we aankwamen zoende ik haar. Nadat ik haar met mijn regenscherm tot voor haar deur leidde zoende ik haar. Tijdens het dutje dat ik thuis deed om bij te slapen zoende ik haar.

Een perfecte date, ongetwijfeld, met een bijzondere en bijzonder mooie meid.

“Take me away from here, take me somewhere where love is like breathing.”

John Legend

Gisteren gingen mijn kotgenotes, Sirene en Blancefloer, hun vuilnis buitenzetten. Nu is het zo dat het slot van de hoofddeur beneden recent vervangen werd. Sindsdien is het niet meer mogelijk om vanuit de koten zelf de deur beneden te openen. Ze wisten dit. Ze hadden mij ook gezegd dat ze het vuilnis gingen buitenzetten. Bijgevolg wist ik dus dat zij het waren die buiten stonden. Bovendien was ik op de hoogte van het feit dat ze een sleutel bij zich hadden, en toch. Toch hadden zij het lef aan te bellen. En nog eens. En nog eens. En nog eens. Soms met lange halen, soms gewoon een korte druk op de knop. Soms melodisch, soms kakofonisch. Het sadistisch genoegen dat met het gebeuren gepaard ging was echter constant, denk ik. Mijn irritatie werd snel verbannen door de gedachte dat ik een man van mijn woord ben.

Een emmer had ik niet, maar er stond wel een bloempot binnen handbereik te pronken. Deze greep ik dan ook gretig, en ik vulde hem. Terwijl ik stilletjes mijn raam opende waren ze zichzelf nog steeds aan het vermaken met mijn bel. Hoewel ik enkel mijn arm naar buiten bracht, wist ik perfect in welke richting ik mijn stortvloed moest slingeren. De tijd vertraagde. Met veel kracht lanceerde ik een kolkende massa water de diepte in. Ik zag hoe de vloeistof zich in de lucht verspreidde als een natte poema die zijn prooi bespringt. Vervolgens hoorde ik luid gegil.

Ik sloot mijn raam. Net toen ik mijn deur wou barricaderen kwam mijn buurman binnen om te vragen wat er met mijn bel aan de hand was. Hij trof een vreemde jongeman aan, schatterlachend, met een natte bloempot in zijn hand. Pienter als hij is had hij niet veel tijd nodig om de situatie te doorzien. “Neeee, dat hebt ge ni gedaan?!” Het duurde niet lang voor ook hij een vreemde jongen werd, zonder bloempot. Van vreemd gesproken.

Na het bezoek van mijn buurman versperde ik mijn deur. Vreemd genoeg was dat eigenlijk niet nodig. Mijn deur bleef een hele tijd onaangetast. Meer zelfs, de slachtoffers kwamen niet meteen naar boven. Later die avond vernam ik echter wat er gebeurd was.

Sirene was leuk met de bel aan het spelen toen ze met haar sleutel de deur rustig opende. Plots zag ze in de hoogte letterlijk een ‘waterval’. Ze krijste de ziel uit haar lijf. Blancefloer nam deel aan de massahysterie en beiden doken ze tegelijk reflexmatig naar binnen à la Indiana Jones. Daar lagen ze dan, in het midden van het gangpad, op de grond. Hun lijf deed pijn van het lachen. Ze waren zelfs niet bij machte om op te staan. Als zatte dozen probeerden zij terug boven te raken, zich vastklampend aan alles wat hun schaterende lichamen steun kon bieden.

Het was mis, maar ik heb mijn woord gehouden.

We bevinden ons op het verjaardagsfeestje van mijn overbuurvrouw, Blancefloer. Overvloedig omringd door hapjes en drankjes wordt er gezellig gebabbeld, geknabbeld en gelachen. De uren worden gevuld met plezierigheden en frivoliteiten. Naarmate de avond vordert blijft enkel de harde kern over, waaronder natuurlijk ikzelf. Stelt u zich eens even een harde kern bestaande uit jongvolwassenen, samengepropt in één kot, voor. Waar zou het gesprek telkens op uitdraaien denkt u? Wie studenten zaait, oogst seks.

Begrijpt u mij niet verkeerd, voor u in termen van orgieën en bacchanalen begint te denken is het misschien raadzaam u mee te delen dat het allemaal vunziger klinkt dan het in werkelijkheid was. De realiteit waarover ik zonet sprak bestond uit kansen, kansen die gegrepen werden. Iedere kans die we kregen om een bepaald woord, een bepaalde zin, of een bepaalde handeling ambigu te begrijpen werd benut, volledig benut. Zoals gewoonlijk was dit een dans waarin de heren leiden, en de dames, ogenschijnlijk tegen hun zin, sensueel volgen. Er hing een erotisch atmosfeertje vanwege de walm aan getinte redevoeringen en pittige woordwisselingen. Het alfamannetje in deze dans was ongetwijfeld mijn overbuurman, Casanova. Hij spreekt maar één taal: seks.

Ik zal u een praktijkvoorbeeld geven om te illustreren wat voor vlees u met deze jonge dekhengst in de kuip heeft. Zo hoor ik bijvoorbeeld wanneer hij een vriendin heeft en wanneer niet, en dan bedoel ik daar niet hun diepgaande gesprekken mee, maar iets anders van diepgaande aard.

Stelt u zich een schemerig kot voor met een Illiveris, een Casanova, een Blancefloer, en een Sirene -mijn buurvrouw – die naar bed gaat wegens een nakend examen. Doordrongen van bronstige bewoordingen plakken de drie overblijvers volgend bericht op haar voordeur om haar succes te wensen:

Keiveel succes, Sirene!

You can do it baby! Go go go

We geloven in u! Doe uw best! Dikke zoen!

Hete kussen van 2B(mijn kot), als ge wilt doet Casanova ook mee!

Tegoedbon: Eén opp(o)epbeurt

Tot zover de achtergrondinformatie die u nodig hebt om mijn zonde te begrijpen. U hoort het goed, het hoofdgerecht moet nog komen. En komen zal het! Mijn deugnieterij dateert namelijk niet van die feestelijke nacht zelf, maar van enkele nachten later.

Ik herinner mij de bewuste dag nog dat Blancefloer instemde medeplichtig te worden. Ik nam een maagdelijk wit vel papier en een rode balpen, en verenigde beiden voor haar neus. Mijn kleutergeschrift zou ons allen verraden, dus ik had haar hulp nodig. Gniffelend noteerde zij wat ik dicteerde:

Ik zou graag deze nacht discreet mijn oppoepbeurt komen claimen. Illiveris, Blancefloer en Bariton (mijn buurman) mogen hier niets van weten. Als je geïnteresseerd bent verwacht ik een berichtje terug.

Sirene         xXx

Blancefloer overhandigde de kersverse liefdesverklaring aan mij. Ze giechelde onophoudelijk. Zij kende namelijk de voorgeschiedenis tussen Casanova en Sirene als geen ander. Casanova was in een recent verleden plots wel heel vriendelijk geworden ten opzichte van Sirene, tevergeefs.

Ik nam de brief mee naar mijn kot om hem een laatste beurt te geven. Rond de tekst bracht ik enkele girly versiersels aan: glinsterende bloemetjes (klaar om geplukt te worden). Bovendien parfumeerde ik het schrijven volledig alvorens het in een enveloppe te vouwen. Een rood zegel moest geheimhouding verzekeren.. Als een dief in de nacht glipte ik door de kotgang en schoof ik een walmend perkament onder de deur van Casanova.

Wat gebeurt er als je één van Cupido’s gecensureerde pijlen steelt en deze onder Casanova’s deurspleet mikt? Eén ding weet ik zeker, de nacht zal spoedig een geheim rijker zijn.