Ge werd uit het niets voor mij geworpen, zomaar..

Ik wist dat ge ging komen en toch; ik was er ni op voorbereid. Ge waart zo schoon, ik kon mijn ogen ni van u afhouden. Mijne mond viel wagenwijd open. Ik begon zelfs te kwijlen door u, tot beschamens toe. De wereld kon mij niets meer schelen. De diepste driften uit mijn onderbewustzijn bracht ge bij mij naar boven. Bij iedere hartslag groeide mijn oerinstinct beetje bij beetje. Ik wou u vol met slagroom spuiten, alleen met u op een zonnig terras zitten. Ge zaagt er echt om op te eten uit die zwoele zomernacht. En geef toe, ge smolt ook weg voor mij. Ik zag het wel, ge kunt het ni ontkennen, ge stond vlak voor mijne neus te pronken. Ge bleef zo koel dat ik begon te aarzelen.

En uw vormen dan, perfect, gewoon perfect. Ik had nog nooit zo’n prachtige coupe van dichtbij gezien. Ik wou chocolade over u bollen gieten en u daarna gewoon verslinden. Dat heb ik dan ook gedaan. Ik had zo mijn zinnen op u gezet dat ik overhaast op u gevlogen ben. En ik ben u die nacht dan ook verloren…

Ik had toen toch echt zin in een Dame Blanche…