Ik heb een tijdje geleden iemand leren kennen.

Mijn hart stond even stil, net niet lang genoeg om te sterven, al deed ik dat wel een beetje. Na deze bijna-doodervaring was enkel een versneld hartritme de stille getuige van mijn schrikken. Ik had de toekomst zo voorzien. Het zat eraan te komen, toch werd ik plots bij de keel gegrepen.

Ik had de stap nochtans zelf genomen. Ik had de relatie beëindigd. Het is tragisch wanneer twee mensen op bepaalde vlakken voor elkaar geboren zijn, maar dit geluk aangevreten wordt door onverzoenbaarheden. Mijn hart was gelukkig bij haar, en toch ook weer niet. In tweestrijd kan een mens jammer genoeg niet leven. Terwijl de ene helft van mijn hart een beslissing nam, leed de andere helft pijn. Mijn lijden is echter niet te vergelijken met dat van haar. Ik heb haar hart gedwongen om door te gaan met het leven, heel haar hart. Van een beul gesproken.

Het spijt me, prinsesje. Het spijt me poppemie, lillipop, popje, pop, puplet, pupletti, pupletbaby. Het spijt me kleine meid, kleintje, kleinemijn. Echt waar lieverd. Maar we moeten door, denk ik. Laat ons hopen dat ik het bij het rechte eind heb.

Triest is het, hoe koppeltjes elkaar lange tijd liefdevol verzadigen, hoe ze samen de mooiste herinneringen van hun leven vergaren, om ze vervolgens op te bergen in een pakje met een negatief strikje rond. En telkens ze dit pakje zien, zien ze eerst dat negatieve strikje, wat hen ervan weerhoudt die mooie herinneringen even terug op te rakelen. In mijn geval is de ontknoping van het strikje eerder een trieste gebeurtenis, niet noodzakelijk negatief. Ik zou dan ook graag enkele herinneringen in mijn doosje aan jullie laten zien.

Zo is 6 september 2007 voor altijd in mijn geheugen gegrift. Vóór die dag had ik absoluut geen ervaring met het vrouwelijke geslacht. Ik was altijd al relatief mollig geweest. Ondanks het feit dat hier uiterlijk niets meer van te merken was toen ik de middelbare school verliet, kampte ik met een ontembare on(zelf)zekerheid en verlegenheid. En als ik zeg geen ervaring met meisjes, dan bedoel ik ook werkelijk géén ervaring. Ik had nog nooit met een meisje gedanst, laat staan geknuffeld. Inderdaad, het is tragisch hoe belemmerend een slecht zelfbeeld kan werken. Ik had dan ook een panische angst om de eerste stap te zetten, om te falen, om voor paal te staan. Een meisje aanspreken kon ik niet (blijkbaar veranderen sommige dingen niet). Bijgevolg is het niet verwonderlijk dat ik Lillipop leerde kennen via internet. Aangezien ik een zware 2de zittijd voor de boeg had, bleef het eerst bij chatten. Het klikte. Eind augustus vond de eerste date in mijn leven plaats. Het klikte. Het klikte goed, zo goed dat er ook een 2de date kwam, bij haar op kot. Zij wist van mijn gebrek aan expertise. Ze vond het wel schattig. We besloten even een dvd’tje te bekijken op haar bed. Onwennig zaten we naast elkaar, turend naar de beeldbuis. Vervolgens schraapte ik alle dapperheid die ik ooit in mijn lijf wist te vergaren bij elkaar en liet ik angstvallig mijn arm op haar schouder rusten. Dit vergde enorm veel van me. Ik geef toe dat het even zielig is als het klinkt, maar voor mij was dit werkelijk een wereldschokkende stap. Uiteindelijk belandden we, liggend naast elkaar, op bed, turend in elkaars ogen, glimlachend. Zij vond het leuk om mijn grenzen af te tasten, letterlijk en figuurlijk. Ze streelde mij op plekjes waar ik nog nooit geliefkoosd was (binnen de mate van het zedige natuurlijk, meer had ik op dat ogenblik nog niet aangekund), genietend van mijn onwennigheid. Ze kwam steeds dichter en dichter, tot onze ogen geen schuilplaats meer konden vinden. Zij was erg rustig, in al haar schoonheid, en suste mij. Ze gebood me niets te doen, en mijn ogen te sluiten. Heel langzaam begon ze mijn gezicht te zoenen, overal, zoals enkel zij dat kon. Ze zoende mijn voorhoofd, mijn wangen, mijn kin. Uiteindelijk belandde ze bij mijn lippen. Zwoel zoende ze mijn lippen, zonder dat ik iets terugdeed. Verstijfd genoot ik hoe ze mijn hart smolt met haar zoekende aftastende lippen op de mijne. Na een tijdje negeerde ik, gerustgesteld, haar gebod en zocht ik zelf de tederheid van haar lippen op. Heerlijk zoenend en tastend genoten we van elkaar. En zo geschiedde mijn eerste kus, op een mooiere en meer romantische manier dan ik me ooit had kunnen inbeelden.

Het verjaardagsfeest van Dries Van Noten was er ook eentje om te blijven herinneren. Dankzij ‘connecties’ in de modewereld mocht ik enkele vrienden meenemen naar de vijftigste verjaardag van meneer Van Noten. Eerst moesten we de gasten ontvangen en de gastenlijst beheren, vervolgens mochten we zelf mee feesten. En zo geschiedde. Volledig in het zwart gekleed ontvingen we toch wel wat bijzondere gasten. Enigszins overbodig keken we bijvoorbeeld na of Walter Van Beirendonck en Dirk Bikkembergs wel op de lijst stonden. Het was werkelijk een bekoorlijk schouwspel om een select specimen van de modewereld op de Antwerpse kaai, die voorzien was van edele zwarte stoelen, cocktails naar keuze te zien nippen terwijl de zon afscheid nam van een stralende hemel.

Toen ons werk erop zat en we hier belachelijk rijkelijk voor beloond werden met euro’s gingen we onszelf omkleden. Nadat we onze eigen cocktails soldaat hadden gemaakt betraden we een hangaar. Tenminste, aan de buitenkant leek het een hangaar, aan de binnenkant eerder een rijkelijk versierd paleis. De gigantische zaal was verfraaid met prachtige sfeervolle verlichting, die tot net boven de tafels reikte. Tussen de mannequins zochten we het buffet. Ik krijg water in mijn mond als ik hieraan terugdenk. Niet iedereen krijgt de kans om ooit in zijn leven overheerlijke pasta met witte, u leest het goed witte, truffels te eten. We deden ons werkelijk tegoed aan keizerlijke spijzen. Om nog maar te zwijgen van de abundante meesterlijke wijnen. Verzadigd verterend hoorden we plots een alomgekende melodie. Terwijl heel de zaal happy birthday uit volle borst meezong werden er enkele gigantische taarten binnengedragen. Moeders aller trouwtaarten waren het. Nadat Peter Van Den Begin de jarige lovend had toegesproken vervolgden de leden van El Tattoo Del Tigre hun zuiders muziekschouwspel op het podium. De mamboklanken wisten menig mannequin te overtuigen om een ontwerper of iets dergelijks in de nabijheid te zoeken en deze mee naar de dansvloer te sleuren. Ambiance³. De swingende liedjes lieten ook mijn gezelschap niet onberoerd. Later die avond nam een dj het muzikale roer over. Tot onze verbazing was de verlichting boven de tafels afgesteld op het ritme van de muziek. We waren overweldigd. Plotseling viel er een stilte in de zaal. Er begon een erg rustig romantisch liedje te spelen terwijl er een reusachtige discobal, vergezeld van spotlicht, neerdaalde boven de dansvloer. Mijn beste maat greep dadelijk zijn vriendin beet en beiden begonnen innig te slowen. Ik was op dat eigenste ogenblik het moment aan het vereeuwigen met mijn camera, maar even later kon ook ikzelf de enorm uitnodigende sfeer niet weerstaan en nam ik Lillipop bij me. Het was een avond om nooit te vergeten. A once-in-a-lifetime experience. Dankjewel Dries. Dankjewel Lillipop.

Voor mijn volgende mooie herinnering reizen we even in het verleden, naar een onbewoond eilandje behorend tot Indonesië. No kidding. Volledig onbewoond. Indonesië was het eerste land dat ik bezocht zonder familie of vrienden. Mijn metgezellen waren stuk voor stuk wereldse jongelui die net dezelfde beslissing genomen hadden als ik, namelijk om een reis bij reisgezelschap Joker te boeken: De befaamde Go-26 formule. Na vele omzwervingen, Odysseus waardig, was onze volgende uitdaging een heus onbewoond eiland. Onze Belgische gids regelde vervoer en in de brandende zon schuimden we de zee af. De boot hield halt vlak voor we ondiepe wateren bereikten, koninkrijk der mangroven. We werden verwelkomd door een woest landschap toen we het eigenlijke eiland bereikten. Het avontuur was begonnen. We trotseerden de jungle gedurende lange tijd, op zoek naar een geschikte plaats om ons kamp op te zetten. Bezweet kwamen we aan op een prachtige plek. Het eiland herbergde namelijk een soort van grote poel, ingesloten door rotsformaties. Via een groot gat in de natuurlijke rotsomwalling vulde de vloed het bassin iedere dag bij. Ons eigen azuurblauw privézwembad. Ik kan de paradijselijkheid van de plek niet genoeg benadrukken. Vanuit de bomen keken wilde apen toe hoe we onze tenten opzetten en hout sprokkelden. Een slangetje en een schorpioen later waren we volledig voorbereid om te genieten van het idyllische oord. We baadden in het bassin of zonden wat. Voor het vallen van de avond knetterde ons kampvuur in alle hevigheid. Met behulp van dit staaltje beschaving kookten we noedels en dergelijke. Het wilde zwijn dat we tijdens de jacht gevangen hadden werd ontdaan van hoofd en organen en vervolgens gespiest. Daar had ik je even. Nee, er werd gezellig getaterd rond het kampvuur over koetjes en kalfjes. Diep in de nacht zochten we de slaap in onze tenten. Ik kan je verzekeren, een harde zandige rotsachtige ondergrond is geen matras. Bovendien wisten mierenkolonies onze tenten binnen te dringen. Die beesten kietelen. Ik kon de slaap niet vatten en zocht het gezelschap van de maan op, een Belgisch baken in een sterrenhemel die ik niet kende, een sterrenhemel die België reeds lang ontnomen was. In een nostalgische bui viel mijn gemis voor mijn prinses me toen voor de eerste keer zwaar. Ik besloot dan ook voor haar, in het gezelschap van vlammen en maan, op een onbewoond eiland onder de Indonesische sterrenhemel, diep in de nacht, een gedicht te schrijven. Gemis kan ook mooi zijn, weet u. Zodra het ochtendgloren zich liet merken maakte ik een hart van schelpjes in het zand, met haar naam erin. Wanneer de zon haar hoogste stand bereikt had tekende ik ook nog eens met mijn voet een groot hart in het zand, wederom met haar naam erin. Dit deed ik eigenlijk iedere reis voor haar. Toen ik in Turkije was liet ik een hartje met haar naam erin op mijn rug tekenen met zonnecrème, omdat ze mijn brede rug wel kon smaken. Op skireis was het dan weer een tekening in de sneeuw natuurlijk, wanneer ze even omkeek. Ook het einde van de Indonesiëreis was heerlijk. Ik weet nog hoe mooi ze was toen ik haar terugzag op de luchthaven, hoe innig haar omhelzing, hoe zoet haar lippen.

Dit was slechts een kleine greep uit de vele mooie anekdotes die ik met Lillipop meegemaakt heb, al dan niet in haar aanwezigheid. Ik zou nog uren over haar kunnen vertellen, over haar klassieke schoonheid en haar prachtige snoet, over haar mateloze intelligentie en diepzinnigheid. We konden gesprekken voeren als geen ander. We begrepen elkaar. Niet alleen op dat vlak trouwens, ook de passionele vrijpartijen zal ik niet gauw vergeten. De momenten dat ik haar zachte huid kuste van kop tot teen, de momenten dat ik haar haar streelde, dat ik haar zag genieten. Ik vond haar bijzonder mooi naakt, al zag zij dat zelf zo niet. Haar borsten, bijvoorbeeld, waren prachtig. Ik had en heb nog nooit zo’n mooie boezem gezien, ik zou er boeken en gedichten over kunnen schrijven. Perfectie. Zij kon mij in vuur en vlam zetten met haar zwoele blik en subtiele strelingen, ik haar met een kostuum en lieve woorden. We koesterden elkaars gezelschap, shoppend, pratend, etend, vrijend, slapend. Als ik bij haar was sliep ze als een roosje, als zij bij mij was voelde ik me gewaardeerd. Ze heeft me altijd gesteund wanneer ik het nodig had. Ze was er voor mij, altijd.

En nu zou ik graag mijn pakje terug dichtknopen, voor ik zo triest word dat ik het nooit meer wil opendoen.

http://www.youtube.com/watch?v=NAt-1LnuyRg

http://www.youtube.com/watch?v=PvS7rlhqOVw

http://www.youtube.com/watch?v=At7ZUOYMIGY