Ik ontwaakte. Mistig. Buiten ook. Ik ontnevelde mezelf onder de douche. Water heelt, zegt men. Ik had het nodig, preventief. Zwart mijn hemd, zwart mijn broek, zwart mijn vest, zwart mijn hoofd. Borstplaat voor het hart. Zwaard in rust. Schild in de ene hand, voorzien van het blazoen van de familie. In de andere een groen vaandel. Ik besteeg mijn stalen ros. In trieste draf begaf ik mij naar een afscheid. Wederom was er een strijd om het leven verloren. Ik was niet voorzien op mijn eigen treffen die dag. Men gebruikte namelijk het krachtigste wapen ter wereld: het woord. Het drong door mijn harnas in z’n pijnlijkste vorm. Het verzadigde mijn hoofd met tranen. Het vervulde mijn hart met verdriet om mijn eigen verleden strijders. Met een in droefheid gedrenkt gemoed keerde ik weer.

Op een banale plek trof ik een jongedame die naar mij glimlachte. Een warme, ontwapenende glimlach. Onverwachts. Mijn harnas smolt, net als mijn hart. Terwijl ik uitgeput door mijn knieën zakte viel mijn schild voor haar voeten. Ik kuste het wapenschild, gaf haar mijn betraand zwaard – ik had het die dag toch niet meer nodig – en hees mezelf overeind aan het groene vaandel. Vriendelijk glimlachte ik terug. Met het vaan stevig in de hand liep ik het frietkot uit, in zwart kostuum.

Dankjewel, onbekende prinses.